Een exclusieve preview werkt altijd
Een preview op een nieuw model bij de importeur, lang voordat die belangrijke nieuwkomer bij de dealer staat. Word je er als mogelijk geïnteresseerde koper voor uitgenodigd dan voel je je denk toch een beetje vereerd. Je bent uitverkoren om die nieuwe bolide, nog voor het gewone volk eraan mag ruiken, op het 'hoofdkantoor' te mogen bekijken.
Statafels met kleden erover gedrapeerd, een glaasje gevuld met kaasstengels erop, verkopers die hun beste pak aan hebben getrokken. Zoiets is altijd een feest. Gisteren waren collega Roland en ik er getuige van bij Mercedes-Benz Nederland, waar we een testauto moesten ophalen. De receptionistes keurig gekapt, een man met een paraplu voor de deur die bezoekers naar hun auto begeleidde.
En dat allemaal voor de nieuwe B-klasse, die er in verschillende kleuren schitterde. Dat de speciaal voor dit evenement aangerukte bak met Lego onaangeroerd was, had vooral te maken met de leeftijd met de uitgenodigde potentials. Of ze hadden op woensdagmiddag hun kleinkinderen moeten meenemen. Natuurlijk zijn het vooral mensen die al een werkzaam leven achter de rug hebben, die tijd kunnen vrijmaken voor dit soort previews op een doordeweekse dag.
Hoeveel van de echtparen die gisteren de B aan het wonderen waren zullen in de auto op weg naar huis tegen elkaar gezegd hebben: 'ik denk dat we het toch maar moeten doen.'?
Ik denk dat het werkt. Het speciale sfeertje, gecreëerd rond zo'n nieuw model, een bezoek aan de importeursvestiging, lekker gemaakt door dik aangeklede uitvoeringen van de B-klasse, voordat ze vertrokken, is hen nog even op het hart gedrukt dat vroege beslissers profiteren van dat aantrekkelijke pakket. En gaan ze niet over tot aanschaf van een nieuwe, dan hebben de bezoekers in elk geval genoeg ervaringen opgedaan om het komende jaar op verjaardagen te kunnen pochen over dat fantastische importeursbezoek. En da's ook reclame.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
