Dromen van een spannende Corolla
Ik zal er niet omheen draaien: ik maak me zorgen om de Toyota Auris. De foto's van de nieuwe generatie die gisteren op internet lekten, tonen namelijk niet de revolutie waar ik vurig op hoopte. Een beetje een ongedefinieerd front en een inwisselbare zijkant (toegegeven, de eenvoudige wielen helpen ook niet echt) zijn gemiste kansen. Alleen de achterkant vind ik wel oké.
En die revolutie was juist hard nodig, want de huidige Auris is een beetje de Wilfred Bouma uit het Toyota-gamma. Hij loopt op z'n laatste benen en is de aansluiting met de rest kwijt. Het is de achilleshiel van de verder behoorlijk getalenteerde groep Toyota's, juist op een positie waar het belangrijk is om de getalenteerde concurrentie in toom te houden.
Nu zullen de adepten wel weer zeggen dat Toyota er goed aan doet om z'n compacte middenklasser te laten evolueren, want anders zou het merk z'n grote klantenschare wegjagen. Mijn vraag is: welke grote klantenschare? Een blik op de Europese verkoopstatistieken leert ons dat de Auris niet heeft gebracht wat het merk ervan verwachtte. In 2011 haalde de Auris Europees gezien slechts de 41e plek, achter concurrenten als de Golf, Astra en Focus, maar ook bijvoorbeeld de Citroën C4 of de Hyundai i30. Een autogigant als Toyota moet toch beter kunnen.
Hoe ik een nieuwe Auris dan graag had gezien? Een sportiever, eleganter uiterlijk was toch wel welkom geweest. Er is toch niemand die schrikt van een Alfa Romeo? En, misschien nog wel het belangrijkste: noem 'm in vredesnaam gewoon weer Corolla, Toyota!
