De zoveelste

In het dorp zien we een komisch rijtje lease-stations op een lossende vrachtwagen wachten; een Avensis, een 508 SW en een Insignia. 'Daar had jij bij kunnen staan', zegt E., 'met die malle Koreaan van je. Allemaal één pot nat'. De sneer is bedoeld voor de Hyundai i40 Wagon die ik deze week bestuur. Ik kijk bedenkelijk. Elke testauto wordt toch een beetje jouw kind, en voorzover ik over hem ben uitgedacht is mijn diesel-Koreaan een prachtig apparaat; stil, groot, voortreffelijk gebouwd.

Verder heeft ze gelijk. De gelijkenis is verbluffend. Allemaal zijn de stationvarianten in het D-segment auto's die je heel erg aan elkaar doen denken. Dit is de zoveelste. Allemaal hebben ze die oplopende taillelijn met het kleine achterzijruitje, allemaal grote dreigmuilen, allemaal lichtmetaal in de sfeer van 17 of 18 inch, allemaal privacy glass. Ze zijn er allemaal voor vanafprijzen tussen de 25 en 28 mille, bijna allemaal hebben ze versies met 20% bijtelling in de aanbieding, allemaal zijn ze nóg zuiniger dan hun voorgangers, allemaal beconcurreren ze elkaar op leven en dood. De markt duldt geen manco's. Wie op één criterium verstek laat gaan ligt eruit. Er is maar één reden dat je weinig Avensissen ziet; geen A-label.

De i40 is dus een auto die niet mag falen. Goedkoper of ruimer zijn dan de concurrentie is niet genoeg. Hij kan alleen winnen door zijn tegenspelers qua voorzieningenniveau te evenaren. Zonder airco, startknop, bluetooth, stuurwielbediening, led-verlichting en een stereo kan hij het vergeten, en de optielijst mag geen nee verkopen. Navigatie met spraakbediening, adaptief xenon, premium audio, panoramisch zonnedak, lane keeping assist, 18 inch bling - het moet er zijn. Competitief is zijn ontwerp; good looks volgens de laatste mode, een beetje zoals iedereen. Onderscheidend design is leuk, maar een te groot bedrijfsrisico. Dat denken ze in Korea niet omdat ze bange Koreanen zijn of fantasie ontberen; bij Opel en Peugeot gaat het net zo. Alle grote spelers hebben elkaar keihard in de tang.

Daarom vindt E. er niks aan. Ze verveelt zich. De i40 wordt dan ook niet gebouwd voor de liefhebber, al zit en rijdt die als een vorst, maar tegen de concurrentie. Klanten gaan niet voor de beste auto, goed en groot genoeg zijn ze allemaal. Je zakelijke kilometers rijd je toch niet met vijf man en een kofferset aan boord – je wilt gewoon de beste deal. Wat die situatie heeft gebracht is een bizarre uniformering van het aanbod.