De zaak Sandero

Op de beurs van Genève liep ik samen met een collega tegen de Dacia Sandero aan, de nieuwste Dacia-prijsvechter, ditmaal een in het vijfdeurs hatchbackgenre. Aan die auto viel me iets op: dat Dacia voor het eerst heeft geprobeerd een auto aantrekkelijk te maken, ongeveer zoals Lada dat heeft geambieerd met de Kalina. Mij hoor je niet zeggen dat het gelukt is. Maar de poging is veelzeggend; ook visueel wil Dacia meetellen. Terwijl dat nergens voor nodig is. Een Dacia moet simpel, ruim en spotgoedkoop zijn, geen gedonder. Een Logan MCV, ik ben er dol op.

Kijk, zei ik, dit is het begin van het einde. Ze hebben er een designer op losgelaten. Dat betekent dat hij al ietsjepietsje duurder wordt dan hij zou moeten zijn, zelfs als ze hem een stuk goedkoper maken dan de Clio. Dit is dus fase 1 van een aanpassingsproces. Straks krijgen we de eerste Dacia's met xenon of navigatie-af-fabriek. Over tien jaar hebben we Dacia-suvs en Dacia-middenklassers. De ontwikkelingskosten stijgen, de lonen in Roemenië stijgen, en op een goede dag betaal je ook voor Dacia gewoon bijna de hoofdprijs. Dan is een interessante outsider veranderd in het zoveelste merk en is EasyJet de KLM geworden. Met Skoda is het net zo gegaan.