De weekendrijder

13 september 2010 • 11:30

Een lege A28, ergens tussen Zwolle en Harderwijk. Donker, kaarsrecht en kurkdroog. Het is de nacht van zaterdag op zondag en dus ook nog eens hartstikke leeg. Bijna niemand rijdt harder dan 120, zelfs niet op dit nachtelijke tijdstip. Koos Spee ligt vast in dromenland, sterker nog, het vreselijke gevoel bekruipt me dat ik me in zijn droom bevindt. Een nachtmerrie dus...

Is het angst voor een verdekt opgestelde VW Transporter van bureau Verkeershandhaving? Is het angst voor hoge snelheden? Is het angst voor een draaikolk in de tank? Stel je vertrekt rond een uur of twaalf na een gezellig dagje bij familie of vrienden en moet nog zo'n 150 kilometer rijden naar een plek elders in het land. Dan trap je toch het gaspedaal wat dieper in. Je hoeft echt niet te gaan jakkeren met 30 km/h of meer boven de toegestane snelheid, maar met de teller keurig op 130, 135, dan zit je misschien qua echte kilometers iets boven de 120, voor het gevoel schiet 't net wat sneller op. Blijkbaar zit de angst voor Big Brother en hel en verdoemenis predikende verkeersofficiers er zo ontzettend in geramd dat 120 als een soort uiterste limiet wordt aangehouden.

Of zou het iets te maken hebben met het gedrag van de weekendrijder? Want als ik op een doordeweekse dag 's ochtends met 130 op de teller over de A4 richting redactie rijdt, komen ze me voorbij stuiven alsof ik stilsta. En die 'ze' zijn echt niet de vredig voort tuffende automobilisten die ik zag op de betreffende zaterdagnacht. Nee, de weekendrijder heeft blijkbaar de tijd, als -ie al achter het stuur kruipt houdt -ie altijd en overal rekening met de snelheid en let sterk op het verbruik. De keurig afgerichte automobilist.

Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.

57 Bekijk reacties