De val van Rome

Toen ik bij het zwembad bijna van de sokken werd gereden door een dikke, zwaarverchroomde suv, zag ik in een flits het hele drama van het rijke westen voor me. Zulke machines bouwden we, voordat dankzij de woekeraars ons paard van Troje door de hoeven zakte. Dit kochten we toen de wereld nog een paradijs leek. Cayennes, Range Rovers, XC90's, X5's en ML's, een paar trappen lager de Sorento's en de Santa Fé's - het waren de natte dromen van mannen en vrouwen die hun levensdoelen targets noemden.
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat de sky de limit was. Waar ging het ook alweer over?, vragen we ons af nu de leasedieseltjes weer gewoon 90 of 110 pk leveren en moegestreden BMW-rijders glimlachend in een Prius stappen. Simpel, mensen. Being bigger. Zo waren we. Geworden.
Een derdehands Cayenne koop je nu voor de prijs van een Golf, opdat de laatste maniak er met de staart tussen de benen op kan leeglopen. Zijn volgende auto wordt een Panda, weet je nu al. Over twintig jaar zullen we naar de ruïnes van die monsters kijken zoals hoogbejaarde Duitsers terugdenken aan de megalomanie van Albert Speer, of zoals oudere Roemenen in een vlaag van bezinning hoofdschuddende blikken werpen op Ceaucescu's wegrottende pronkpaleis in het door de idioot verwoeste Boekarest. Het is echt gebeurd, schiet het door ze heen, dit geloofden we. Dit hebben we gezien. De val van Rome.