Te vaak zie ik autonieuwsberichten voorbij komen die keihard wijzen op de crisis waarin we al te lang zitten. Daarbij doel ik niet op het zoveelste nieuwe driepittertje in de branche, integendeel, dat soort ontwikkelingen juich ik juist toe.
Nee, het zijn dit soort foto's die me verontrusten. Jawel, opnieuw een facelift voor de al zeer op leeftijd rakende Opel Corsa. Dat model loopt ruim zeven jaar mee en nog niet eens zo lang geleden betekende dat zo'n auto dan al een tot anderhalf jaar van zijn welverdiende pensioen aan het genieten was! Maar een nieuwe generatie ontwikkelen is duur, en dus lopen in deze barre tijden dergelijke projecten forse vertraging op.
De Corsa is zo'n voorbeeld maar ook de Renault Scénic. Zelfs met Korsakov kun je je de voorlaatste modelwijziging van de mpv herinneren, maar wat denk je? Er wordt alweer een nieuwe neus opgeplakt. En dan weet je genoeg…De Scénic zal nog jaren meemoeten, waarmee hij de levenscyclus van zijn grote broer lijkt te kopiëren.
De tweede facelift van een modelgeneratie... Vaak is het een teken dat het echt crisis is en even niet zo lekker gaat bij een merk of dat een bepaald model een achtergesteld kindje is van een fabrikant.
Ik denk dat ik een 'tweede-facelift-trauma' heb overgehouden aan de laatste wijzigingen voor de Rover 25 en 45, de tweede facelift van modellen die ooit als 200- en 400-serie hun carrière startten. Kort daarna was het over en uit. Ook de vele bijslijperij aan de Saab 9-3 die middels nieuwe neuzen telkens weer een levensrekkende injecties kreeg, staat me nog helder voor de geest.
Zo ver zal het met Opel en Renault niet komen, maar zorgwekkend is het natuurlijk allemaal wel.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
