De treurige geschiedenis van Rudolf Olierook

Na het zoveelste moppertopic over elektrische auto's – motto: het wordt nooit wat – denk ik dit. Stel dat we begin twintigste eeuw aan de elektromotor waren blijven hangen. Het had gekund. De auto's waren er, naast auto's met verbrandingsmotor.
Speculeer dus even met mij mee. Rond 1920 hadden we besloten dat de stroomwagen het fijnst reed. Dat was een goede keus gebleken. De techniek had zich van decennium tot decennium ontwikkeld, een fijnmazig laadnetwerk was uitgerold, aan lange laadtijden waren we gewend geraakt.
So what? Na een eeuw van gestage technische vooruitgang was de actieradius vertienvoudigd van 40 naar 400 kilometer. Met die beperking, wisten wij veel, konden we prima uit de voeten. Voor langere afstanden hadden wij supersnelle elektrische treinen, voor intercontinentaal verkeer het vliegtuig, dat zich had ontwikkeld zoals we het in onze wereld kennen.
Verbrandingsmotoren op fossiele brandstoffen, geleverd door staatsbedrijven, gebruikten we alleen nog voor de aandrijving van vliegtuigen en schepen. De vergroening had zijn goddelijke loop genomen. Daardoor was de olie-industrie in het Midden-Oosten niet of nauwelijks tot ontwikkeling gekomen en was van grote geopolitieke spanningen geen sprake. Rond 1940 was het zonnepaneel uitgevonden, dat twintig jaar later 98 % van de wereldwijde energiebehoefte dekte. Vervuiling was geen issue, Saoedi-Arabië arm, vroom en deemoedig, een zandbak aan de rand van de wereld. Sjeiks, je wist niet eens dat ze bestonden. En Tesla was de grootste autofabrikant ter wereld. Inderdaad: het had even geduurd. Tientallen jaren.
Dan staat in 2015 de man op die we Rudolf Olierook zullen noemen, een begaafde uitvinder die na tien jaar denken en sleutelen het ei van Columbus heeft gevonden. Hij noemt zijn geesteskind de dieselmotor. Zijn unique selling point: de auto is in staat enorme afstanden af te leggen. Olierook claimt dat je met de motor, die hij bij gebrek aan middelen voorlopig in een Tesla heeft geperst, vanuit Amsterdam op één tank München haalt. De kranten staan er vol van. Het is ook wat. Het actieradiusprobleem, de enige beperking van de stroomwagen, in één klap opgelost.
In een achterafhoekje van de Geneefse Salon de l'Automobile 2015 presenteert Olierook trots zijn vinding. Hij heeft er werk van gemaakt. De eerste serieuze diesel van de geschiedenis heeft meteen common rail en 150 pk, de top is 200, over de emissiewaarden hoor je niemand – dat was nooit een issue. Hij moet even op gang komen, erkent Rudolf, maar daar heeft hij iets op verzonnen: de turbo. Boven de 1800 toeren gaat het dieselding er als een haas vandoor. 'De prestaties', bezweert hij, 'zijn vergelijkbaar met die van een Tesla.'
Een select gezelschap journalisten mag de auto testen. Eerst moeten ze op les, want de auto is voorzien van wat Olierook een handgeschakelde versnellingsbak noemt, een zestraps apparaat dat het verbruik tot een minimum moet beperken. De collega's worden er horendol van, en als ze het koppelen en schakelen eenmaal onder de knie hebben, blijft het motorlawaai een storende factor. Bij een proefstation van een klein ingenieursbureau dat niemand kent, de firma Shell, demonstreert de uitvinder hoe je de auto bijtankt. Zie, zegt Olierook trots, in drie minuten klaar, een halfuur tijdwinst. Men is niet overtuigd. De stank van die peut blijft aan je handen kleven. Walgelijk.
'En de pompinfrastructuur dan?', vraagt een kritische journalist van De Volkskrant.
'Het is een kip-ei-verhaal', erkent Rudolf wat besmuikt. 'De overheid zal in een netwerk moeten investeren.' Voor hem als start-up zijn de kosten van die operatie immers niet te dragen. Maar uit onderzoek van Shell, zijn partner in crime, blijkt volgens Olierook dat met name in het Midden-Oosten de olievoorraden onuitputtelijk zijn. Men neemt het voor kennisgeving aan. Kerels in jurken die olie pompen, het idee!
'Geen schijn van kans,' koppen de kranten eensgezind.
Dit was de treurige geschiedenis van Rudolf Olierook.
Maar zo is het ook niet helemaal gegaan, nietwaar?