De TDI blijft nummer 1

In een door de ANWB en zusterclubs georganiseerde EcoTour reed een Zwitsers team een Audi A3 TDIe met een verbruik van gemiddeld 4,0l/100 km van Barcelona naar Den Haag. Een op vijfentwintig. Hoewel er dagen zijn dat ook bij mij een lichte ecovermoeidheid toeslaat, krijg ik het wapenfeit niet uit mijn hoofd. Zo'n record wil ik tenminste evenaren. Mijn bijna vergeten, sentimentele band met die norsige maar bloedzuinige TDI-blokken doet de rest: dit gaan we doen.

Met een afgetankte A3 TDIe – toevallig net de witte van het kampioensteam uit het Alpenland - vertrek ik om 5.15 's ochtends vanuit Drenthe naar Parijs. Door het slechte weer wordt het een waanzinnige rit met slecht zicht, lange files, veel remmen en optrekken. Ik doe wat ik kan: airco uit, de opschakeladviezen respecteren, waar mogelijk de kruissnelheid van 110 fixeren met de cruise control. Niks zit mee. In een overvol, file- en stoplichtrijk Parijs verdwaal ik na twee foute afslagen totaal. Stoppen, optrekken, stoppen, optrekken: ik word chagrijnig. Irritant is dat de boordcomputer geen consumptie-indicator heeft, of dat ik niet weet hoe hij werkt: ik kan het display op het dashboard geen verbruikswaarden ontlokken. Als ik de auto in een parkeergarage achterlaat, spreekt de brandstofmeter niettemin duidelijke taal: ik heb nog iets meer dan een halve tank te gaan. 's Avonds volgen als toegift de waanzinnige kruipdoor-sluipdoor-kilometers van de Rue Victor Hugo naar een Mazda-feestje in het Bois de Boulogne plus de rit naar het hotel in hartje Parijs. Van aftanken komt door alle autobeurshectiek niks terecht, maar een simpele rekensom leert dat ik de Zwitsers in mijn zak heb. Met de helft van de 55 liter die de eco-Audi slikt, zeg 27 liter, ben ik 670 km ver gekomen. Ondanks de verkeersomstandigheden rijd ik rond de 25 kilometer op een liter.

Mijn tweede Audi-dag in de Lichtstad is nog rampzaliger dan de eerste. 's Ochtends een rit van drie kwartier door de Parijse spits naar de Motorshow. Laat in de middag door de avondspits weer terug omdat ik – eigen stomme schuld - mijn computer in mijn hotelkamer heb laten liggen. Daarna naar huis, met nog anderhalf uur langzaam rijden en stilstaan op de Périphérique. Op één tank uit en thuis ga ik niet meer halen. Dat is treurig, omdat ik weet dat het gekund had.

Mijn recordpoging geef ik op. Eenmaal op de A1 richting Lille ga ik heel erg los. Maar wie schetst mijn verbazing: Als ik met iets meer dan 800 km op de dagteller de A3 volgooi om de voorlopige balans op te maken, tank ik net geen 39 liter diesel. Ondanks de Parijse hel en mijn wilde vlucht uit de stad scoor ik beter dan 1 op 20. Toch aardig om te weten dat ik dat gefikst heb met een volwaardige familie-auto van 1280 kilo, navigatie, klimaatregeling, en een dikke huis- tuin- en keukendiesel met een top van 194 per uur. Na het tanken stoom ik met snelheden van tussen de 140 en 170 noordwaards. Het thuishonk lonkt. Uitkomst, vanmorgen aan de pomp: voor de na de tankbeurt afgelegde 557 tempokilometers kon de Audi met minder een halve tank toe.

Niks common rail. Niks hybride. Geen start-stop-systeem of remregeneratie. Gewoon een old school-TDI met 105 pk, lange versnellingen, banden met lage rolweerstand en een iets bijgepunte stroomlijn. Niks nieuws onder de zon en toch een wonder. Zelfs in zijn nadagen blijft de TDI het indrukwekkende bewijs van wat de VAG-motorenbouwers kunnen.