De stadsauto bestaat niet meer

Keyless entry, bluetooth, led-verlichting, airco, stoer zwart lichtmetaal, dubbelloops uitlaat; het hele lifestyle-verleidingspakket is aan boord. Toch is dit echt een Kia. De nieuwe Picanto, geleend uit nieuwsgierigheid, is de derde Koreaan op rij die ik bestuur en elke testwagen blijkt een stap voorwaarts. De Sorento was goed, de Pro Cee'd uit het duurtestpark was beter, maar de Picanto is in alle bescheidenheid het indrukwekkendste bewijs tot nu toe van de verbeterzucht die Kia in de greep heeft.

Voor ruim onder de tien mille heb je mijn driedeurs test-1.25, die fantastisch rijdt en oerdegelijk aanvoelt. Die kick voel je niet bij de premium-merken, waar de kwaliteitsevolutie het eindpunt is genaderd. Hun schijnbare voorsprong gaat de Europeanen en gevestigde Japanners punten kosten. Een nieuwe Golf zal nooit zo'n grote sprong vooruit zijn als een nieuwe Kia. Hoe goed de Golf VII ook wordt, je staat er niet meer van te kijken, terwijl de nieuwkomers op de markt je voortdurend verrassen. Op die overrompelingstactiek loopt Kia binnen. Meer dan de auto zelf is het de ambitie van zijn bouwers die zo'n kleine Koreaan bijna opwindend maakt. De geldingsdrang spat van hem af. De vrienden die ik op een rit tracteer, de Saab- en BMW-rijders zeg maar, staan paf. Natuurlijk valt het altijd mee wanneer je niks verwacht, maar het Aha-effect is er niet minder om.

Enige minpunt is de vijfbak. Die schakelt perfect, met een Golf-feel waar in Seoel ongetwijfeld menige VW voor is besnuffeld en gesloopt, maar bij 120 snak je naar een zesde versnelling zoals je in de Pro Cee'd naar een zevende verlangt – die blokjes draaien domweg te veel toeren. Neemt niet weg dat deze vlo onderstreept hoe hard in deze klasse wordt gevochten voor de zegepalm. Zo hard dat steeds meer van die kleintjes hun kaste ontstijgen. De stadsauto bestaat niet meer, constateert de evengoed tevreden eigenaar van een Fiat Seicento (2000).