Ik hoop het wel.
In mijn vorige webartikel betoogde ik al dat de echte groene revolutie zal moeten komen van innovaties die voor de consument iets betekenen, een verschil maken. Intelligente voertuigen zouden wel eens een flinke duit in dat zakje kunnen doen. Als je denkt aan de sociale problemen van automobiliteit dan denk je natuurlijk aan files en verkeersveiligheid. Met de huidige stand van de techniek is het mogelijk om deze problemen extreem terug te dringen. Daar moeten we twee dingen voor doen. Ten eerste moeten we de echte problemen van het individu (de consument) benoemen. Ten tweede zullen we op zoek moeten naar de romantiek van de elektronica.
Wat is, zo bezien, dan het probleem van een file? Het feit dat je niks anders doet dan in een file rijden maakt filerijden tot een probleem. Ook de onvoorspelbaarheid, die alleen maar zal toenemen met het aantal auto's, is problematisch. Maar als je in de file je email kunt beantwoorden en aan de telefoon kan meeschrijven met een klant, zou er eigenlijk nauwelijks een probleem zijn. Je tijd is ten slotte nuttig besteed, zeker als de vertraging voorspeld werd en je op tijd op de plek van bestemming arriveert. Je kunt in deze optiek een auto bedenken die zichzelf bestuurt. Dit zou je een dienst kunnen noemen om je werkdag beter te besteden. Je auto wordt een bewegend kantoor. Al in de jaren '80 was dit technisch haalbaar. En zeker in de file kan dit al met systemen die in de Mercedes S, de Citroën C4 en de Volvo V70 zitten. Met deze systemen heb geen extra eisen aan de infrastructuur. Het levert mogelijkerwijs ook nog eens een betere doorstroom op met een hogere capaciteit van het wegennet als gevolg.
Met deze systemen is er nog een uitdaging. Jos Thalen is bij de Universiteit Twente betrokken bij het onderzoeken en ontwerpen van een integraal intelligent systeem voor in auto's. Hij liep op dat moment met het probleem genaamd 'acceptatie'. Uit onderzoek bleek dat veel van de beschikbare intelligente systemen heel prima presteerden op het gebied van veiligheid en comfort. Het grote probleem was dat mensen simpelweg de controle over hun auto niet willen weggeven aan een 'systeem'. Maar dat is wel nodig om zulke systemen goed te laten functioneren.
En daar komt de romantiek. De kern van de oplossing van het acceptatieprobleem lag volgens Jos in de manier waarop elektronica zich manifesteert. Nu zijn dat schermpjes en knopjes, iets wat wij niet automatisch begrijpen. Jos heeft de elektronica een gezicht gegeven, een artificieel gezicht dat met je meekijkt als je rijdt en zich omdraait om je met uitdrukkingen van advies te voorzien. Getuige onderzoek met de Aibo van Sony, een artificieel hondje, heeft dit een goede kans van slagen. Mensen deelden emoties met het hondje en waren zichtbaar ontroerd toen hij weer weg moest. Ze wilden ook geen andere, ze waren gehecht geraakt aan de nukken van dat ene elektronische brein. Het zou mij niks verbazen dat deze manier van omgaan met intelligente systemen er straks voor zorgt dat wij onze auto vertrouwen. Sterker nog, ervan gaan houden zoals mannen nu van Weber carburateurs houden. Vervolgens kunnen deze systemen een hoop problemen op een duurzame manier verminderen. Ik vraag mij af of rekeningrijden net zulke tevreden klanten zal kennen.
Links:
http://www.vpro.nl/programma/detoekomst/afleveringen/26435176/
http://www.fridayafternoon.org/wiki/index.php/Road_Assistant
