De kunst van het bijblijven

Die nieuwe S-klasse is toch niet helemaal dat hightech-wonderkind, verneem ik van bezorgde Duitse media. Zo wordt hij niet direct leverbaar met een negentrapsautomaat, en hij heeft geen touchpad. Aiai, twee strafpunten. Staat die baanbrekende machine al meteen op achterstand. O ja? Ja. "S-klasse-klanten zijn veeleisend", motiveert een commentator, "en verwachten altijd de nieuwste techniek".

Ok dan. De 360 graden-camera, hot stone-massage, de 500 leds, de zijwindassistent, de gordelairbag, verwarmde armleuningen, de split view-techniek waardoor bestuurder en passagier op één scherm tegelijkertijd naar twee verschillende programma's kunnen kijken, de road surface scan die het wegdek voor de auto scant zodat vering en demping op oneffenheden kunnen anticiperen – het worden doekjes voor het bloeden door twee kleine manco's: geen negentraps, geen digi-kladblok voor het handgeschreven programmeergenot. Negen versnellingen krijgt de S-klasse pas volgend jaar.

De kritiek zegt veel over de manier waarop wij naar auto's kijken.

Vooruitgang is de macht van het getal, de kunst van het bijblijven. Auto's worden beoordeeld op de actualiteit van hun voorzieningenpakketten. De benchmark is het prijsdier met de meeste gadgets. Met minder assistentiesystemen, minder airbags en minder versnellingen dan de concurrent lig je bij voorbaat uit de race. Het is pervers.

Al kan ik volgen dat Mercedes-Benz wordt afgerekend op de pretentie nieuwe maatstaven te stellen, die negentrapsautomaat laat me betrekkelijk siberisch. Ik ben benieuwd naar de kwaliteiten die een topklasser van oudsher tot topklasser maken: zit- en veercomfort, carrosseriestijfheid, geluidsisolatie, ruimte, bouwkwaliteit, ambachtelijk raffinement. Kortom: naar alle eigenschappen die je niet programmeert maar construeert met het solide vakmanschap dat de tijdloze kern van de zaak hoort te blijven. Daarop zal ik de nieuwe S-klasse beoordelen, als ik hem volgende maand in Canada mag rijden.

Ik moet denken aan een trip naar Duitsland die ik in het voorjaar maakte met een twaalfcilinder limousine. Geen touchpad, geen verwarmde armleuningen, een vijftraps automaat - hopeloos ouderwets, en het reed hemels. De auto was een Maybach 57S van 2006, volgens de gizmo-maatstaf een fossiel. Vooruitgang grenst soms aan achterlijkheid. Misschien piep ik anders als volgend jaar blijkt dat die negenbak in de S-klasse een wereld van verschil maakt, maar het lijkt me sterk.