Er schuilt zeker een kern van waarheid in Renaults commercial voor de nieuwe Clio Estate. De eerste keer vergeet je nooit meer. Doelend op de eerste keer dat je een bepaalde auto voor het eerst in het verkeer spot. Zo'n moment dat voor altijd in je geheugen gegrift staat.
Zo weet ik nog precies wanneer ik voor het eerst een Alfa 156 tegenkwam. Het was 1997, en het betrof ook nog eens zo'n aparte lichtblauwe. Waar? Op een kruispunt in Pijnacker of all places. Auto's die vanwege hun design bijzonder zijn, of hele speciale varianten, ik kan me nog wel meer eerste ontmoetingen voor de geest halen. Op de weg bedoel ik, niet op een autoshow of in een showroom.
Zomer 1990 in Duitsland. Ik was er op vakantie met mijn ouders en jawel hoor, voor het eerst zag ik een Opel Calibra. De rode coupé reed in de buurt van het plaatsje Meschede. Anderhalf jaar later op dezelfde dag in Stuttgart en omgeving: een Mercedes 190 Evolution II en de eerste Porsche 911 GT2. Vooruit dan, nog een: 1988, Noorderlaan in Antwerpen, nabij de plaatselijke Opel-fabriek zag ik voor het eerst de laatste generatie van de Senator. Sinds ik dit werk doe zijn eerste ontmoetingen me minder bijgebleven, omdat je vaak als een van de eersten met zo'n nieuw model rijdt, vaak ook nog in het buitenland. Dus een eerste, onverwachte rendez-vous in het wild zit er dan vaak niet meer in.
En da's best jammer. Maar om nog even terug te komen op die Clio Estate, ik snap heel goed dat wanneer je die voor het eerst tegenkomt, het moment je als autoliefhebber nog wel even bijblijft! Want da's gewoon een mooi ding, de mooiste B-segment stationwagon ooit.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
