De laatste kilometers waren hectischer dan verwacht, maar we hebben de Bombay Challenge heelhuids en zonder mechanische problemen weten uit te rijden! Alle rickshawbestuurders hebben de trip ook weten te volbrengen maar doorgaans met veel meer (en fundamentelere) problemen dan wij en dat terwijl onze Premier Padmini ook niet meer de jongste is en zeker niet in topstaat verkeert.
Het laatste deel van de trip liep van Vellore naar Muttukadu, een kustplaatsje vlak onder de walmen van Chennai. Hadden teamgenoot Reinier en ik de highway gepakt, dan was de finish met constant 86 km/h (de topsnelheid!) ongetwijfeld in twee uur bereikt. Na twintig kilometer verkozen we echter de fotogenieke en veel leukere dorpjes en weggetjes ertussen. En hoewel de wegen top waren, vielen de steden erg tegen. Veel meer dan in vergelijkbare steden van de vorige dagen was het er stervensdruk en gejaagd.
Bovendien was er geen zuchtje wind: niet heel aangenaam bij dik dertig graden zonder ventilatie. Niet dat die kapot is, de Padmini heeft simpelweg geen ventilatiesysteem met uitstroomopeningen in het dashboard. Nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me ineens dat-ie dan ook geen verwarming heeft, maar goed, die heb je hier dan ook niet nodig. Airco zou een aangename optie zijn, maar op dit moment niet hoogstnoodzakelijk. Het is lekker droog warm en als je maar rijdt, zorgt de rijwind voor genoeg verkoeling. Vandaar dat vooral de oude gebakjes ook altijd met geopende ramen door het land kachelen, en daar ook hun verkeersdeelname op afstemmen. Ondanks de geweldige uitvinding van clignoteurs steken veel Indiase bestuurders namelijk hun hand nog even uit het raam om er zeker van te zijn dat anderen kunnen zien dat ze aan het avontuur van het nemen van een afslag beginnen. Airco is daarom ook helemaal niet handig. Met die ingeschakeld heb je de ramen immers dicht, zodat er weinig te wijzen valt. Maar om voor dat gebrek weer je achterliggers te waarschuwen, plak je gewoon een sticker achterop (zie foto). Ook gezien: een sticker die aangeeft dat jouw auto over een rembekrachtiger beschikt! Heel attent.
Het laatste deel van de trip liep van Vellore naar Muttukadu, een kustplaatsje vlak onder de walmen van Chennai. Hadden teamgenoot Reinier en ik de highway gepakt, dan was de finish met constant 86 km/h (de topsnelheid!) ongetwijfeld in twee uur bereikt. Na twintig kilometer verkozen we echter de fotogenieke en veel leukere dorpjes en weggetjes ertussen. En hoewel de wegen top waren, vielen de steden erg tegen. Veel meer dan in vergelijkbare steden van de vorige dagen was het er stervensdruk en gejaagd.
Bovendien was er geen zuchtje wind: niet heel aangenaam bij dik dertig graden zonder ventilatie. Niet dat die kapot is, de Padmini heeft simpelweg geen ventilatiesysteem met uitstroomopeningen in het dashboard. Nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me ineens dat-ie dan ook geen verwarming heeft, maar goed, die heb je hier dan ook niet nodig. Airco zou een aangename optie zijn, maar op dit moment niet hoogstnoodzakelijk. Het is lekker droog warm en als je maar rijdt, zorgt de rijwind voor genoeg verkoeling. Vandaar dat vooral de oude gebakjes ook altijd met geopende ramen door het land kachelen, en daar ook hun verkeersdeelname op afstemmen. Ondanks de geweldige uitvinding van clignoteurs steken veel Indiase bestuurders namelijk hun hand nog even uit het raam om er zeker van te zijn dat anderen kunnen zien dat ze aan het avontuur van het nemen van een afslag beginnen. Airco is daarom ook helemaal niet handig. Met die ingeschakeld heb je de ramen immers dicht, zodat er weinig te wijzen valt. Maar om voor dat gebrek weer je achterliggers te waarschuwen, plak je gewoon een sticker achterop (zie foto). Ook gezien: een sticker die aangeeft dat jouw auto over een rembekrachtiger beschikt! Heel attent.
Hoe dan ook, na vandaag zullen we even geen gekke stickers en andere verkeersongein meer tegenkomen, want de challenge zit erop. Het was een geweldige belevenis, helemaal omdat ik met ons betrouwbare, Indiase wagentje volop heb kunnen genieten van alle prachtige wegen en omgevingen van dit immense en indrukwekkende land. Dicht bij huis zijn er ook genoeg mooie wegen te vinden, die doorgaans ook nog in betere staat verkeren, maar hoe je in India van de weg gebruik maakt (en vooral ook hoe anderen er gebruik van maken) is ongekend en een belevenis op zich. En als je hier (zonder brokken) kunt rijden, kun je overal rijden!
Het voledige reisverslag met de mooiste en gekste beelden die ik hier de afgelopen twee weken heb geschoten zal uiteraard in AutoWeek verschijnen.
Plaats een reactie
