De Bende van Leeuwarden
Het heeft een wat duister imago, de wereld van incassobedrijven. Maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden en het is niet meer dan logisch dat je soms wat druk moet uitoefenen om wanbetalers over de brug te halen. Toch, mijn werk zou het niet zijn, huisbezoek aan een bijstandsmoeder die haar laatste euro's liever besteedde aan eten voor haar kind dan aan het aflossen van de vijftigste termijn van haar wasmachine. Aan de andere kant, hoe frustrerend moet het zijn voor een ZZP-er die amper rond kan komen als zijn klanten weigeren te betalen.. dan ben je weer blij met Incassobureau De Harde Hand.
Hoe dan ook, tussen die twee uitersten zit een brede wereld, die gelukkig sinds vorig jaar aan regels gebonden is. Wie niet op tijd betaalt, moet opdraaien voor de incassokosten. Fair enough, maar omdat er louche incassobureaus waren die daar een ranzig slaatje uit sloegen, zijn die incassokosten aan grenzen gebonden. Maximaal vijftien procent. Dat is de wettelijke grens van wat de overkoepelende organisatie van incassobureaus zelf 'schimmig' en 'malafide' noemt. Oh ja, en voordat je die maximaal vijftien procent in rekening brengt, moet je volgens de wet eerst minimaal één kosteloze aanmaning hebben verstuurd.
But some pigs are more equal than others. Want het CJIB, het eigen incassobureau van onze minister van financiën, is vrijgesteld van de verplichting om eerst kosteloos aan te manen. Wie zijn verkeersboete één dag te laat betaalt, krijgt er, keihard en genadeloos, meteen vijfTIG procent bovenop. Als vijfTIEN procent NA een aanmaning 'schimmig' en 'malafide' is, beste lezers, welke term stellen jullie dan voor bij vijfTIG procent BIJ de eerste aanmaning? En honderd (!) procent bij de tweede? En dan laat ik de standaard zes euro 'administratiekosten' maar even buiten beschouwing. Het woord 'crimineel' spookt door mijn hoofd, maar dat zou ik natuurlijk nooit durven neertikken. Dus laat ik het de Bende van Leeuwarden noemen. Want al staat het CJIB boven deze wet, ze ontkomen niet aan de regels van fatsoen. Toch?
Frank Jacobs
Autojournalist
Studeerde Frans en automobiel management, maar wilde eigenlijk altijd schrijven, niet noodzakelijkerwijs over auto's. Werd entertainer op diverse Franse campings, toetsenist bij een hardrockband, product manager tuinbouwmachines in Duitsland, bestelwagenverkoper, bedrijfsadviseur en in 2000 eindelijk journalist. Leerde het vak in de praktijk bij vakblad Automotive en stapte in 2005 over naar AutoWeek. Sluit zich in zijn vrije tijd graag op in zijn eigen muziekstudio, verzamelt instrumenten, verslindt boeken, fotografeert en heeft een fascinatie voor geschiedenis, met name de 19e eeuw. Is gek op dieren, vooral katten, de zee en woeste, onherbergzame landschappen. In de garage staat een Mazda MX-5 tweede generatie.
