Dakar de Sloper

Ik schreef het de vorige keer al, de dertigste editie van Dakar wordt zwaar onderschat. En de uitputtingsslag gaat door. Menig vrachtwagen ging al op zijn kant, zoals gisteren vlak voor onze neus de assistentie-MAN van Robbie Gordon. Afgebroken stuurstang, en dan gaat het alle kanten op, behalve de goede. Het vele zand wordt volkomen kapot gereden en wie volgt, rijdt door het vele stof quasi geblinddoekt van zandkuil naar zandkuil. Vanmorgen in het bivak werden bijna net zoveel uitgevallen auto's als vuilniszakken afgevoerd.

Helaas hoort daar zoals het er nu naar uitziet ook onze buggy bij. De motorproblemen blijven terugkeren en de turbo, die we gisteren nog de schuld gaven, blijkt het niet te zijn. We hebben inmiddels een andere motor gevonden, maar, klein detail, die bevindt zich in Buenos Aires, inmiddels meer dan duizend kilometer hier vandaan. Gelukkig doet de RAV van Mike en Bas het nog steeds uitstekend, hoewel ook zij een tegenslag te verwerken kregen. Eergisteren, toen het zo ontzettend stoffig werd, kregen zij abusievelijk de melding door dat de wedstrijd werd gestaakt. Dat bleek achteraf een voorbarige conclusie van de wedstrijdleiding, die maar een vijftal auto's had bereikt, maar feit is dat Mike en Bas daarom twintig minuten rustig aan hebben gedaan. Daardoor startten ze gisteren veel lager, zodat ze erg veel last hebben van de vrachtwagens. 'Hoort bij het spel', reageerde de leiding nonchalant. Tja, lekker makkelijk.

Ik moet het helaas kort houden, twee agenten zitten in mijn nek te hijgen. Terwijl ik hier in het internetcafe van Neuquen (woordgrappen met deze plaatsnaam zijn nooit leuk) dit verhaal tik, veroorzaakt de persauto buiten een ware opstoot. Mijn drie teamgenoten worden belaagd door Dakar-fans en moeten handtekeningen uitdelen en met chica's op de foto. Heerlijke mensen hier, maar wel een beetje over de top. Enfin, ik hoor dat in Nederland de derde ijstijd is uitgebroken. Doe een scheutje van die kou hierheen graag, het is hier veertig graden.

Ik hoop morgen weer een internetpunt te kunnen vinden, want dat valt hier bepaald niet mee. Dus als ik niet elke dag post, weet dat het dan daar aan ligt. Wij gaan rijden, het is nog zo'n achthonderd kilometer tot San Rafael. Zonder asfalt.