Cross-overcarnaval

Die terreur van jolige crossovers in het B-segment! Dakjes en raamstijlen in felle contrastkleuren, guitige interieurs, dakrails, panoramadaken, privacy glass, tweekleurig 17 inch lichtmetaal voor je duivelse driepitter - de kleine suv is een soort carnaval geworden. Vet cool is in de mode.

De Citroën C3 Aircross – een komisch juwelendoosje, natuurlijk met airbumps die uit de flankjes steken als de bolle wangen van een knaagdier. In de Renault Captur trof ik een dashboard aan in donkergrijs met appelgroen. De ontwerpers hollen als lemmingen achter elkaar aan. De aanstaande Hyundai Kona zit bovenop de designtrend met het zwarte modelijntje dat het dak los van de C-stijl lijkt te laten zweven – bij Opel noemen ze dat flying roof. Je ziet het overal, ook bij de Opel Crossland X die je vleugels geeft met zijn 'toonaangevende innovaties' en 'stoere suv-design'. De Kia Stonic, wiens naam de huiveringwekkende versmelting is van 'Speedy' en 'Tonic', wordt volgens de fabrikant een grensverleggende ervaring. "De naam 'Stonic' geeft weer dat het voertuig wendbaar is en iets nieuws en fris biedt in het compacte SUV-segment."

Dat mag je hopen, dat hij wendbaar is, het is tenslotte een auto. Maar hij hoeft het nauwelijks meer te zijn. Daar staat hij dan, met zwarte spatbordschermen voor het offroadsfeertje en een fokking oranje lijntje rond de navi en de ventilatieroosters. Als hij maar leuk gek doet. Vrolijkheid stemt intussen depressiever dan verdriet.

Wat bezielt die fabrikanten? Hanteren ze de troostprijsfilosofie dat je voor weinig toch best flitsend voor de dag kunt komen? Denken ze dat het publiek is uitgekeken op comateuze Polo's in grijs metallic met zwart stof?

Mocht dat zo zijn; ze gaan hun gang maar, handel is handel. Wat het joie de vivre zo verdrietig maakt is de inflaterende werking. Ik kan die fuifnummers nauwelijks uit elkaar houden. Omdat die auto's allemaal apart zijn, en allemaal op dezelfde manier het verschil willen maken, gaan ze ten onder in de massa mainstream-kopers die zich net zo van hun buren willen onderscheiden als hun buren. Het zij ze gegund, maar dat hele think different-gedoe is op zand gebouwd in een wereld waarin iedereen aan de buitenkant lekker gek is maar vanbinnen net zo conformistisch als altijd. Complete vinexwijken worden overspoeld met cabaretvervoer dat je doet snakken naar een grijze muis.

En de industrie maar tetteren dat eigenzinnigheid te koop is. In de parallelle werkelijkheid van de marketing is het wensdenken onuitroeibaar. Ik vraag pr-mensen weleens of ze bij het opstellen van persberichten soms niet stiekem onder tafel rollen van het lachen. Nee hoor.