Vier jaar crisis, dat was niet te merken in Genève. Daar glorieerde La Ferrari (1 op 7!). Alle autobladen stonden bol van deze supercar met dik 1100 pk, mooi ding, de ultieme hybride erectie op vier wielen, decadente waanzin voor Russische en Chinese miljardairs. Want waar kun je 350 rijden in Peking?! Wat is het nut van 0 tot 100 in 3 seconden op de A2? De TV en huis-aan-huis bladen deden juichend verslag van deze bijzondere aanwinst voor autorijdend Nederland. Ook op de cover van Autoweek nr.10 staat La Ferrari; verder domineren 'erfvijand' P1 en 'hot hatches', een nieuwe Spyker (die naam willen ze in Trolhättan niet meer horen!), de zoveelste Porsche 911, en de Corvette het nieuws. Ik heb niets met Ferrari's. Bij ons halen Ferrari's vooral het nieuws bij 'Pluk ze'-acties tegen drugsbaronnen, en als gekreukeld speelgoed van DJ's en topvoetballers. Voor wie het mocht denken: ik ben niet jaloers op die jongens, voor mijn deur ligt een verkeersdrempel waar elke sportauto op vastloopt; mijn geld zit in zaken die nooit total loss kunnen raken (natuur en kunst). Uiteraard weet ik ook wel waarom mannen kicken op Ferrari's en waarom autobladen die op de cover zetten, net als Playboy met cover girls. Als Marx nu geleefd had zou hij niet religie maar de auto opium van het volk genoemd hebben, de auto als genotmiddel, voer voor psychologen. Zelfs ik heb naast Dinky Toys van al mijn (o)verleden auto's een 1/16 Ferrari model!
Crisis? Je zult maar 45-plus zijn en net je baan kwijt, dat overkomt honderden Nederlanders elke maand. Als dan je hypotheek en je huis in gevaar komen, wat dan?! Je leaseauto ben je al kwijt; uiteindelijk zal ook die eigen auto er dan uit moeten als je in de Consumentengids ziet wat een auto kost per maand. Lijkt me een van pijnlijkste gevolgen van de crisis, zeker voor wie ervan uit mocht gaan dat alles altijd beter zou worden inclusief elke drie jaar een nieuwe auto. Dan mag je blij zijn met je 15 jaar oude Corolla met twee ton op de teller: beter één oude Japanner onder je kont dan tien hot hatches op de cover. Dan ben je blij als je überhaupt nog rijdt, en laat je 130 wel uit je hoofd. Nieuws over kale instapversies of extra aandacht voor de doorsnee tweede- en derdehandse auto voor de man-in-de-straat zoek je tevergeefs in de huis-aan-huis autorubrieken, die vooral door beneden-modale bejaarden gelezen worden. Terwijl ik ook kritisch over de hot hatch hobby van Autoweek wou schrijven viel nummer 12 in de bus, de "budget editie". Ook al gaat de helft van het AW-nieuws over 'hete' auto's waarvan er een paar honderd in Nederland verkocht worden, Autoweek is het enige autoblad met serieuze aandacht voor autokosten, pechpatronen, garagerekeningen, betrouwbaarheid en oudere auto's. Zo'n budgetnummer is wat in crisistijden nodig is om met zo weinig mogelijk kosten te kunnen blijven rijden. Voor mij als ouwe-auto-consument zijn het jaarlijkse lezersonderzoek naar de beste auto (voor mijn toekomstige tweedehandsje), de onvolprezen rubriek Klokje Rond en de columns van Bas van Putten favoriet! Mijn eerste (studenten)auto's kostten indertijd tussen fl. 50 en fl. 250, die reed ik tot op de draad versleten naar de sloop. Zo leer je hoe belangrijk betrouwbaarheid en slijtage zijn. Ik rijd al 8 jaar in een voor 500 euro aangeschafte, nu 20 jaar oude BX 14, wacht elke APK met angst en beven af (remmen en hydrauliek!), ben dus gedwongen tot goed onderhoud bij een Citroen-expert. Ook als HNR-kampioen ben ik 'ervaringsdeskundige' in kostenbesparing. Nu veel autoliefhebbers de broekriem moeten aanhalen, bewijst Autoweek een echt consumentenblad te zijn door praktische adviezen te geven over besparing op autokosten. In aanvulling daarop geef ik hierbij mijn eigen zûnige, groene en uitvoerbare praktijkltips:
