Cajun: de 911 vergrijst

De Porsche Cayenne, die begreep ik wel. Zie ik niet als vloeken in de kerk. Ook niet met een dieselmotor in de boeg. Porsche is een onderneming en dan is omzet en winst maken een vereiste om te overleven. Nee, slimme zet, zo'n SUV, de wereld schreeuwt er immers om. Net zo slim als het in stand houden van een icoon als de 911. Een parel die het merk moet koesteren. Maar ja, ook Duitsland vergrijst en de gemiddelde 911-rijder op leeftijd zal niet zo snel in een Cayenne stappen. Nou ja, letterlijk wel, want met een beetje stram lijf stap je gemakkelijker in en uit een hoge Porsche dan een lage. En ook al kijk je vanaf het stuur op een fraaie klokkenwinkel, zit het contactslot links en doet het uitzicht op de ronde welvingen van de voorspatborden sterk denken aan een 911, het is in alle opzichten een totaal andere auto. Te groot, te zwaar. Zeker, met een turbomotor snel genoeg, maar niet zo opwindend, messcherp en lichtvoetig als zijn voorvader met zescilinder boxermotor in 't achterwerk. En tóch moet er een alternatief komen voor de 911-rijder met peperkleurig haar die het hogerop zoekt. Dus werd het kruidenrek andermaal tevoorschijn gehaald en even later stond een potje met het opschrift 'cajun' op de vergadertafel in de directiekamer. Zuffenhausen heeft het wel scherper gegeten, dus een vlammend betoog was niet eens nodig om een mildere variant van de Cayenne te serveren. Volgens Porsche een auto voor een jong publiek. Een 'instapmodel' zoals de Boxster dat ook is. Ik denk eerder dat het een uitstapmodel wordt. Met hoge instap, dat dan weer wel.Nog één keer een Porsche, nu het nog kan. Ach, volgens mij ben je niet gestraft met zo'n lichtgewicht, gekrompen Cayenne. En als Porsche lef heeft, richt zij zich op de werkelijke doelgroep.