Boulimia

Is het grote afslanken dan toch begonnen? Wordt de fatale vervetting van de auto eindelijk aangepakt? De tekenen van een ommekeer worden zichtbaarder. De nieuwe Peugeot 208, de Mercedes SL en de Mazda 2 leggen in volgorde van opkomst tachtig, honderdveertig en honderd kilo minder in de schaal dan hun voorgangers. Audi en Jaguar boeken in de topklasse resultaten met aluminiumdiëten. Mooi zo. Het was hard nodig. Aan efficiënte aandrijflijnen heb je niks als je het ecospul in reuzel bakt.

Mazda, dat het thema trouwens al jaren serieus neemt, brengt op een aardige manier de voordelen van gewichtsbesparing in beeld. De graphics claimen voor de nieuwe 2 een 8% vlottere acceleratie, een substantieel beter bochtgedrag en een 20% lager verbruik. Zie even door de vingers dat de cijfers ongetwijfeld gechargeerd zijn. Ze leggen bloot waar afgezien van die gaapverwekkende uitstootreductie de winst te halen valt; in het rijplezier.

Automobilisten van mijn generatie, rijders met een autocurriculum van twee tot drie decennia, weten dat gewicht voor de rijbeleving veel bepalender is dan de absolute prestaties. We zijn de lichtheid kwijt waarmee we opgroeiden. Die krijg je niet terug door een boulimia-middenklasser te voorzien van een 200 pk sterke diesel met het koppel van een vrachtwagen.

Dan ziet de pk/gewichtsverhouding er op papier misschien goed uit, de massa blijf je voelen. Het psychologische effect van gewicht is niet weg te tunen. Terwijl het champagnegevoel helemaal terugkwam toen ik in het Londense Ford Heritage Center de sleutels kreeg van de Escort XR3I en de eerste Fiesta XR2. Daar ging ik, met 105 en 95 pk. Niveau Polo. Gegierd van de pret. Het geheim: 912 en 846 kilo.

Dat is de boodschap aan de net afgereden automobilist die voor het eerst de Bob speelt in de Opel Zafira 2.0 CDTI 165pk Cosmo (1.703 kilo) van zijn vader of de fully loaded Fiat Panda 85 Lounge van mams (975 kilo). Uit de technische gegevens zal hij opmaken dat hij heel wat mans is. Met zijn rotsvaste geloof in de vooruitgang zal hij zich bescheuren om de 75 pk van een BX 14 TE of de 60 van een Peugeot 205 1.8 D.

Laat Zondagsrijder maar lullen, met zijn ouwe meuk! Nou, hij zou die auto's eens moeten uitproberen. Ze zullen hem een idee geven van een vergeten agiliteit, een door overgewicht structureel verstoorde balans tussen gewicht en vermogen. Die is pas hersteld als in A-, C- en D-segment de maximumgewichten zijn teruggebracht tot respectievelijk 850, 1100 en 1300 kilo. Een zegen voor de natuur, een zegen voor de liefhebbers. Onmogelijk? Dat dachten we van die euronormen ook.