Blauwtje

Deze test-Lexus is blauw, zoals veel executive-limo's donkerblauw zijn, zwart of briljantzilver. Tegenwoordig mag het ook wit zijn, al dan niet met een glimmertje, of bruin metallic. Als het maar niet te uitbundig is, dat vinden we niet deftig. Tevreden  glamoureus, zo willen we het hebben; glans zonder glitter. Voorspelbaarheid troef dus. Maar dit blauw is perfect en ik denk dat ik weet hoe dat komt.

Het is bedacht door een verfmenger die heeft ingezien dat bij zo'n grote weelderige koets een gedekte jas past. Het Midnight blue van de LS600h, zo heet het,  is een metallic-lak met het effect van een uni-kleur. De foto is door de lichtval enigszins misleidend; wat het oog waarneemt is een enigszins gematteerd donkerblauw met de stemmigheid van het betere maatpak. Alleen als de zon er vol op knalt zie je de metaalglans oplichten, maar die kans is dezer dagen minder dan gering.  

Dit is nu wat je een beschaafde kleur noemt. Daardoor rijd je rond in een auto die zijn grootscheepse aanwezigheid  compenseert met een zekere bescheidenheid van optreden. Dit blauw kleedt zo goed af dat het behoedzaam anoniem gelijnde slagschip haast karakter krijgt. Daarmee treedt Lexus in de voetsporen van  Mercedes-Benz, dat in de jaren zestig en zeventig ook zijn topmodellen leverde in kleuren die de extraverte klant van nu maar armoede zou vinden. Het kleurengamma dat de firma destijds voerde was van een ongeëvenaarde ruimhartigheid, met degelijke uni-blauwen, -grijzen en -groenen in alle denkbare nuances. Daar deden ze in Stuttgart goed aan. Juist kolossen als S-klasses en grote Lexussen zijn gebaat bij een terughoudend coloriet. Ik zou flauwvallen van geluk bij de aanblik van een nieuwe S-klasse in uni-donkergroen of Mittelblau, maar iets zegt me dat ik hem op m'n buik kan schrijven. Dit is geen tijd voor understatement, helaas.

Collega B. vond in Duitsland een W140 S-klasse, Autoweeks Helmut zeg maar, in de kleur van mijn SL: Imperialrot. Ik wist niet dat die S ook als tomaat was geleverd, maar ik vond de rode raaf een openbaring. De van zichzelf vrij mateloze tank ondergaat een wonderbaarlijke transformatie. Hij krijgt op slag iets klassieks, haast iets vriendelijks; een gezellig welgedane, maar eenvoudig gebleven kameraad voor de lange afstanden. Zo simpel kan chique zijn, net als dat onverbeterlijke Midnight blue van die Japanse tovenaar.