Bikkelen met een baby
In de jungle mag je geen zwakte tonen. De bestuurder van de oranje Golf V linksachter heeft mijn twijfelmoment meteen in de smiezen. De predator trapt zijn gaspedaal diep in voor de kill. Geen ruimte meer om voor hem in te voegen voor een van de wegversmallingen die tussen de ring Amersfoort en knooppunt Hoevelaken als een organisch systeem onaangekondigd verrijzen en verdwijnen. De 156 SW hangt aan zijn remschijven. Waarom ik geen gebruik maak van de bij Twinspark-motoren standaard ingebouwde assertiviteit? Reden is de aanwezigheid van Junior (twee weken jong) op de zitplek achter me. Invoegen voor de aanstormende Golf-snuit plaatst hem direct in the line of fire. We zijn voor het eerst met onze boreling op weg en merken dat we iets minder relaxt rijden dan voorheen. "Zit hij lekker? Hangt hij niet wat erg gebogen in de Maxi Cosi? Hoe vouw je de kinderwagen zo compact mogelijk op? Waarom maken die Milanese designers de kofferruimte net niet wat breder? Nou ja, het is wel een móóie auto ... " Met een über-brave 110 sukkelen we - tamelijk vermoeid - naar onze bestemming in het hoge noorden. Oefening baart gelukkig kunst. Een paar weken later zijn we verworden tot geroutineerde baby-transporteurs. We benutten de design-gaatjes in de bagageruimte een stuk beter en doen op de langere afstand gerust even een luier bij het plaatselijke BP-station. Ook de onzekerheid blijkt een tijdelijk kwaaltje; we rijden weer op een manier die beter past bij het Italiaanse bloed van onze familie-auto. Toch nog even een bijzonder verzoek voor de bestuurders van oranje Golfs: laat ons er volgende keer gewoon even tussen. Met een welpje reis je soms net iets minder flitsend door de jungle.
