Beugeltrauma

De nieuwe open Golf is de elegantste en meest praktische cabrio die VW in 32 jaar lanceerde. Deze hoef je niet voor je vrije dagen te bewaren. Zo alltagstauglich zijn weinig soortgenoten. De elektrische kap sluit ook rijdend, tot dertig kilometer per uur, in negen seconden. Het hele gezin kan mee. Voor een open auto is hij stijf genoeg om die 160 TSI-pk's een zinvol bestaan te verschaffen. Het stoffen dak – goddank geen staal! - is zo goed geïsoleerd dat de Golf bij kruissnelheden haast even stil is als een dichte. Wat voel je je gebenedijd als je na 500 jaar regen zo'n auto ophaalt met een paar fraaie nazomerdagen op de rol. Dit is het mooiste weekend in maanden. Toch mis ik iets, ik schaam me het te zeggen. Die verdraaide rolbeugel.

Meer dan dertig jaar was de Golf Cabrio een auto met een optische handicap. Elegant was hij toch al nooit, maar dat beugeltje was de druppel. Je slikte het omdat je heus begreep dat Volkswagen zijn looks uitsluitend voor jouw veiligheid verpestte, maar hij maakte van het open Golfje wel een auto die in zijn respectievelijke incarnaties net niet af was, een lieve zielepoot. Doen ze het in Wolfsburg eindelijk goed, is het weer niet goed. Hoe kan dat nou?

Pas nu hij weg is zie ik wat die beugel zo charmant maakte. Hij hoorde bij de Golf zoals een hengsel bij een boodschappenmandje. Dat gaf hem het voor een VW noodzakelijke aureool van een onglamoureus, geliefd gebruiksvoorwerp. Hij gaf je het gevoel dat je de auto op kon tillen.

Natuurlijk zeur ik niet. Elke ochtend huppel ik fluitend naar de auto. Alweer zon! Straks op pad, met de geur van herfstbos en versgemaaid gras in de neusgaten. Over tien jaar zeg ik wat ik alleen uit middelbare kinnesinne niet kan toegeven: dat was de mooiste Golf ooit. Gelukkig heeft nostalgie altijd toekomst.