Arme Croma

Ik ben waarschijnlijk de enige petrolhead met een zwak voor de laatste Fiat Croma. Hij was zo onbemind dat hij in januari stilletjes van de Nederlandse markt werd gehaald, na een mislukte carrière van toch nog vijf jaar. De facelift van 2008 trok nauwelijks kopers over de streep. In 2010 gingen er nog geen vijftig Croma's van de hand. Tweedehands doet de Croma wat de gek ervoor geeft. Op de vrije markt beginnen de prijzen bij 6k. Over een jaar mag je je grote Fiat gratis afhalen bij de Fiat-dealer.

Waarom mislukte deze grote mpv-achtige vijfdeurs met zijn kolossale binnenruimte en zijn kofferbak van 500 liter? Zo afzichtelijk was hij echt niet; het interieur zou je haast stijlvol kunnen noemen. Had het te maken met zijn Fiat-logo? Struikelde hij over de vrees voor torenhoge afschrijvingen? Was hij z'n tijd te ver vooruit? Het lijkt me niet zo'n gekke vraag. Met deze Croma werd tenslotte een koers ingeslagen die Skoda met de evenmin oogstrelende tweede generatie Superb geen windeieren heeft gelegd: veel plaats voor relatief weinig. Fiat was bovendien niet over één nacht ijs gegaan. De pers toonde zich aangenaam verrast.

AutoWeek liet zich in 2006 lovend over de Croma uit. Met name de afwerkingkwaliteit viel op. "We reden eerder al kort met de Croma en toen concludeerden we dat dit de beste Fiat ooit is. Ook na een week rijden blijft die stelling overeind. De kwaliteitssprong die Fiat met deze auto maakt, is enorm. En dat zit hem niet alleen in de gekozen materialen. Het zit allemaal goed in elkaar geschroefd en alles sluit goed op elkaar aan". Ja, sturen deed-ie wat minder, en er waren praktische bezwaren tegen een onhandig geplaatste dwarsbalk in het laadruim. Maar in 2009 leverde een rondje in de gerestylde 2.2 16V Corporate Premium Fiat wederom fraaie bonuspunten op: 'stil', 'ontzettend ruim' en 'goed afgewerkt'.

En de klanten? Het gros gaat fluitend door het leven. Op myreview scoort de Croma tussen de vier en vijf zorgeloze sterren; alleen de 150 pk turbodiesel is volgens een handvol schuimbekkende rapporteurs een zorgenkind.

Wat een tragische geschiedenis.

Verteerd door medelijden stel ik vast dat deze grote Fiat slecht begrepen is. Maar als de koopjesjagers hem nu een tweede leven schenken, staat niets een postume zaligverklaring in de weg. Zoek snel een mooie uit, dan heb ik rust.