...als dat maar goed gaat

4 februari 2011 • 10:26

Deze week kun je in AutoWeek een vergelijkende test lezen tussen de Mitsubishi i-MiEV en de Citroën C-Zero, beide elektrische auto's. Die hadden we dus kortgeleden op bezoek in de AutoWeek-garage. Mij viel de eer te beurt om ook eens zo'n auto mee te nemen voor een avondje. Ik had nog niet eerder elektrisch gereden, en dat er vlak achter mijn huis een laadpaal staat, was mooi meegenomen. De ervaring leert dat ze toch wel heel regelmatig aan de stekker moeten.

Zo toerde ik dus een tijdje geleden met mijn C-Zero door Amsterdam. Daarbij viel me op dat nog lang niet iedereen is berekend op elektrische auto's. Tijdens mijn rit van een halfuur, had ik wel vijf slachtoffers kunnen maken. Fietsers bijvoorbeeld, horen je niet aankomen en waaieren zomaar vlak voor je auto naar de overkant. Doorgaans kijk je op de fiets niet eerst over je schouder of er wel ruimte is; je schat het in op je gehoor. Met een EV kan dat niet meer.

Voetgangers, die nog wel eens door rood oversteken, schrikken zich eveneens een beroerte als er plotseling een EV om de hoek komt zeilen. Die zien ze letterlijk pas, als hij zowat over hun tenen rijdt.

Vanaf vandaag rijden Greenwheels-abonnees rond met elektrische auto's. Als dat maar goed gaat. Laten we eerlijk zijn: Greenwheels rijders zijn doorgaans niet de meest begaafde automobilisten. Zouden ze zich er van bewust zijn dat ze in een geluidloze auto rijden? Greenwheels geeft de kersverse EV-rijders wel instructie bij de auto. Zo is het voor velen van hen de eerste keer dat ze in een automaat rijden en ook worden ze voorbereid op de krachtigere acceleratie van een EV. De geluidloosheid van het ding heeft niet de grootste prioriteit.

Met de opkomst van de elektrische auto (en dus niet per se door Greenwheels auto's) zullen er best een paar extra verkeersslachtoffers vallen, die door zo'n vierwielige sluipmoordenaar worden gepakt. Zij zullen de offers van de vooruitgang zijn. Misschien toch maar overwegen om een geluidje te verplichten?

Al van jongs af aan ben ik autogek en verslind ik autoblaadjes. Ik wist dus ook al vroeg wat ik wilde worden: het werken bij een titel als AutoWeek lag voor de hand. Mijn eerste klus bij AutoWeek was het bemensen van de nieuwsdesk. Saillant detail: het allereerste bericht dat ik ooit schreef, was de aankondiging van de prijzen van de CityRover – een auto die achteraf nooit is gekomen. Toch was het helemaal in mijn straatje want ik heb een voorkeur voor auto’s die buiten het normale vallen en een bijzonder verhaal hebben. Sinds enige jaren ben ik occasionredacteur en werp ik mijn op als Beschermheer van de Roestplek. Moderne auto’s vind ik weldegelijk interessant maar een auto die al een tijdje ‘geleefd’ heeft, zegt me een stuk meer. Mijn eerste auto was een Citroën ID19B uit 1969. De nieuwste auto die ik ooit kocht, is uit 2002 en de kans is maar heel klein dat ik ooit een auto van later datum aanschaf.

51 Bekijk reacties