Als trouwe kijker van Wegmisbruikers en Blik op de Weg ben ik altijd extra gespitst op verdachte voertuigen met daarin twee agenten en meetapparatuur. Gisteravond reed ik in de buurt van Den Haag (ambtenarenstad nummer 1) en zag ik al snel een als zodanig herkenbare politievolkswagen achter mij rijden.
Terwijl ik denk: 'Mooi, ik heb ze in de gaten en heb ook nog eens keurig gereden', verschijnt het rood knipperende 'stop politie' in mijn binnenspiegel. Nu denkt u misschien dat hun aandacht werd getrokken omdat ik mij verplaatste in een snelle, jaloezie opwekkende testauto maar niets is minder waar. Ik reed in de bescheiden Hyundai i30, weliswaar met Autoweek Duurtest-stickers. Ik zet het dieseltje stil, een jonge agente verschijnt naast mijn raam en beweert tot mijn verwondering dat ik niet netjes binnen de lijntjes reed. Ze vraagt naar rij- en kentekenbewijs en ik toon mijn papieren. "Hebt u gedronken?" informeert ze. Ik ben regelmatig in een alcoholfuik beland en heb dan altijd de neiging te antwoorden: "Ja, liters... water." Maar ik besluit dat het verstandiger is serieus te antwoorden aangezien agenten niet om hun humor bekend staan. "Ja," zeg ik eerlijk, "Maar dat is al uren geleden."
Ondertussen staat haar compagnon met een zaklamp de hele i30 te inspecteren alsof hij een drugsschat hoopt te ontdekken. Ik wacht met vertrouwen af tot de blaastest onder mijn neus geduwd wordt. "Alles is in orde," zei de dame plots en ik mag zonder test mijn weg vervolgen. Even later overdenk ik deze gang van zaken nog eens. Begrijp ik het nou goed dat ik word aangehouden omdat ze vermoeden dat ik onder invloed verkeer, vervolgens mij horen verklaren dat dit niet het geval is, en me op grond van mijn antwoord weer laten gaan? Ik werd door de agente op mijn woord (en ongetwijfeld heldere blik) zonder twijfel en geheel terecht geloofd. Waar maak je dat nog mee?
Plaats een reactie
