Acceleratie

Acceleratiefilmpjes, straatraceclips – hoe moet je ze noemen? – zijn op youtube het virtuele Festival of Speed voor de thuisblijver. Het recept is simpel. Iemand geeft zo lang mogelijk vol gas in iets snels met de gsm in cameramodus zo strak mogelijk op de snelheidsmeter gericht. Speciale sites als dragtimes.info stuwen het vermaak naar een iets hoger plan, maar het gros is liefdewerk en/ of exhibitionisme.
Dit is jongensland. Vrouwen doen dit niet. Ze zouden daar gek zijn. Als er nog feministes bestaan, vinden ze in dit vermaak het ultieme bewijs van mannelijke stompzinnigheid. Zacht kreunt Zondagsrijder mea culpa. Ja, ook hij. Driehonderdvijfendertig met een Ferrari 599 , flatout in een Lambo ; ik hang vaker dan het thuisfront weet met de tong op het toetsenbord voor mijn Apple-scherm. Terwijl het zelden echt goed is. Het is hemeltergend wat een trash mijn geestverwanten op het net durven te dumpen. Schutterige amateurbeelden en boerenbedrog zijn aan de orde van de dag. Toch blijf je kijken. Het is elke keer weer spannend als in transwarp de versnelling stagneert, bloedstollend als boven de 280 de Gallardo zijn gevecht tegen de wind begint te verliezen. Maar hij haalt het, kijk nou. Keer op keer. Vertragend en versnellend, met dat steeds hysterischer motorgeluid als soundtrack. Daar had je bij willen zijn.
Dit is burgerjournalistiek op zijn mooist en zijn ergst. Je weet nooit hoe zo'n filmpje is gemaakt, hoe de beelden zijn gemanipuleerd. Soms zie je alleen een ingemonteerde virtuele snelheidsmeter die een groot beroep doet op je goedgelovigheid . Soms moet je maar geloven dat het echt zo hard gaat. Bij echte charlatans zie je helemaal niks en deze clown vindt zichzelf veel belangrijker dan zijn Veyron. 'Top speed on Autobahn'. Jongen, ga je grootmoeder bedonderen.
Dit is, met name vanaf 1.00 al beter. Mooi en lief is het cowboygejoel rond de 300-grens. hartverwarmend het kijkerscommentaar bij deze ('German cars are the best!'). Klassiek genotverhogend werkt het O My God-achtige mannengegier boven de comfort zone. U ziet, het kan wel degelijk professioneel. Maar ik heb één ding geleerd: de kwaliteit doet er niet toe. Het gaat om de romantiek van het vluchten. Dit is het zuiverste jongensgeluk, helemaal als je de kick uit eigen ervaring kent. Dit, heren, is het genot van de man die als kind met een bord in zijn handen op de bank autootje speelde, een pollepel als versnellingspook tussen de kussens geklemd, het motorgeluid nagrommend onder toeziend oog van een moeder die geschokt ontdekte wat de genen aan afschuwelijke verrassingen in petto hebben. Dat kind ben ik nog steeds, mama, en met mij alle ware zonen van de wereld.