225 kilometer

Terwijl Victor Muller op alle continenten wanhopig met de collectebus rammelt, koop ik in een vlaag van solidariteit mijn eerste Saab. Voor die actiebereidheid verdien ik op zijn minst de Grote Trolhättan Positivo Trofee. Technisch gesproken was het gekkenwerk, de aankoop van een 15 jaar oude driedeurs 900 2.3S zonder proefrit en visuele inspectie. Misschien heb ik het er stiekem om gedaan. Zonder een gokje op z'n tijd is het leven zinloos. Russische roulette kan je dood worden. Maar je kan ook geluk hebben. En dat heb ik. Schijnt het.

De algehele staat van de Zweed valt meer dan mee. Wie niet op alle slakken zout legt, ziet een nog alleszins representatieve grote middenklasser. De raamrubbers en het bumper- en spoilerplastic zijn enigszins verweerd, maar op een paar parkeerschaafjes en winkelwagendeukjes na is de koets gaaf. De aanbeveling schadevrij lijkt bij een auto met een kilometerstand van bijna 270k weliswaar pure overmoed, de strak lopende carrosserienaden spreken het niet tegen. De lak, wel aan een poetsbeurt toe, verkeert in presentabele conditie. De APK is geldig tot mei 2012. Het is te mooi om waar te zijn.

Verkoper S., type zuivere koffie, reikt de sleutels aan voor een testronde. De proefrit is mosterd na de maaltijd, betaald heb ik toch al, het is meer uit beleefdheid dat ik instap, maar het aanbod getuigt van een gerechtvaardigd vertrouwen in zijn handel. Ook binnen regent het meevallers. Nounou zeg, de elektrische ramen werken. De airco koelt. De stoelen zijn niet doorgezakt. De stoffen bekleding zou je een ton minder geven. Ik voel geen griezelige speling in het stuur en remmen doet hij zonder krommeschijvenshake. Dat vieren we in Scherpenzeel dan maar met koffie en bananensoes.

Dan rijd ik de Saab naar huis, dankzij die grote viercilinder met balansassen in opmerkelijke stilte en een hoopgevend verbruik van 1 op 13 over 225 kilometer. Best snel is hij ook nog, met 150 pk op een massa van 1285 kilo - het gewicht van een Golf. Wat een heerlijke auto eigenlijk. Het begint erop te lijken dat ik voor de prijs van een laptop een gouden koop heb gesloten. Wat zo'n maiden trip al niet met je kan doen. Bij vertrek zie ik de Saab als klinisch onderzoeksobject, een tijdelijke testcase voor het Saabgevoel. Bij aankomst in Norg bekruipt me het blijmoedige vermoeden dat het Saab-experiment wel eens langer zou kunnen duren dan gepland.