Met de Hyundai Inster in één dag op en neer naar Berlijn met winterse kou als extra uitdaging

Een etmaal onderweg

Het natte, maar ook stevig bestrooide wegdek levert bij iedere inhaalactie een vieze voorruit op. Ik probeer het weg te wissen, maar de ruitenwisserbladen maken de viezigheid bij gebrek aan water alleen maar erger. Ik zal dus toch meer moeten sproeien en in dit tempo is de ruitensproeiervloeistof snel op. Het goede nieuws: bij de volgende laadstop hebben we vast genoeg tijd om daaraan wat te doen.

Het is elf uur in de ochtend en fotograaf Chris en ik zijn al ruim voorbij Hannover. De wekker ging vanochtend om vijf uur af en al voor half zes reed de Inster de straat uit. Het olijke autootje lijkt met zijn grote, ronde koplampen altijd zin te hebben in een ritje, maar als hij alles van tevoren wist was hij vast niet zo enthousiast geweest.

Het eerste doel van vandaag is Berlijn, maar een hotel of andere rustplaats hebben we daar niet. We willen vandaag ook weer terug, al was het maar om vrouw en kinderen de volgende ochtend weer met onze aanwezigheid te verblijden. Zo’n dagretourtje van grofweg 1.400 kilometer is onder ideale omstandigheden al een flinke uitdaging, maar van zulke omstandigheden is absoluut geen sprake. Om te beginnen de temperatuur, die de hele dag rond het vriespunt schommelt. Daarnaast het feit dat we niet met een brandstofauto onderweg zijn, maar met een volledig elektrisch exemplaar. Bovendien is die EV onze Hyundai Inster-duurtester, een primair voor in en rond de stad bedoelde auto die in het gunstigste geval in theorie 360 kilometer achter elkaar kan rijden – en dat op asfalt zelden haalt.

Ondanks die realistische verwachtingen schrokken we eerder toch even toen de thuis tot 100 procent volgeladen Inster zijn accu al bij Rheine, na maar 204 kilometer tot 4 procent had leeggepeuzeld. Dat is echt geen goed teken, zelfs als de lange, donkere ochtend inderdaad het koudste deel van de dag zal blijken te zijn. Veel opwarming zit er echter niet in en ook bij de tweede laadstop, tussen Osnabrück en Hannover, is het nog ruimschoots onder nul. Voor de snelle rekenaars: inderdaad is dat nog geen 150 kilometer na de eerste stop, maar we laden de Inster aan de snellader zeker niet helemaal vol. De laadsnelheid neemt boven de 70 procent drastisch af en dus is het dan weer tijd om te gaan, al heeft dat tot gevolg dat we grofweg iedere 150 kilometer aan de laadpaal staan. Dit kan weleens een heel lange dag worden …

We staan grofweg iedere 150 kilometer aan de laadpaal

Lexus-wielen

Anders dan je van ons gewend bent, rijden we niet puur voor het verhaal naar Berlijn. Het eigenlijke doel is het ophalen van vier originele lichtmetalen wielen voor de Lexus SC 430 van ondergetekende. Die auto kocht ik met slecht passend aftermarket-lichtmetaal en omdat de markante originele wielen van dit model inmiddels uiterst zeldzaam zijn, zijn we best bereid om daarvoor wat kilometers te maken. Uiteraard hadden we bij duurtestbeheerder Stéphan Vermeulen ook om de veel geschiktere Volkswagen ID7 Tourer of – beter nog – een auto op benzine kunnen vragen, maar dan was dit verhaal niet half zo interessant geworden. Dat is althans wat we onszelf voorhouden als we voor de derde keer een snellader aan de Inster koppelen, ditmaal bij Maagdenburg en met een buitentemperatuur van precies nul graden.

Het is lunchtijd, dus ook de kleine Hyundai mag hier iets langer dan gebruikelijk tot rust komen. Bij terugkomst blijkt dat we precies op tijd zijn gekomen, want inmiddels zijn alle laders bezet en staat er een lange rij auto’s in afwachting van een vrije laadplek. Uiteraard dient precies hier zich het eerste probleem aan en weigert het touchscreen van de Ionity-laadpaal iedere medewerking. Daardoor kunnen we de laadsessie niet stoppen en blijft de kabel vergrendeld in de auto. De Duitse Cupra-rijder achter ons slaagt er wonderwel in om vriendelijk te blijven en hoewel zijn tip om de hulplijn te bellen uiteindelijk niets uitwerkt, doet een ruk aan de nood-ontgrendeling onder de ‘motorkap’ van de Inster dat gelukkig wel. Onderweg, met een inmiddels tot 95 procent gevulde accu en een maag waarvoor grofweg hetzelfde geldt.

Het eigenlijke doel is het ophalen van vier originele lichtmetalen wielen voor de Lexus SC 430.

Halsstarrig

Het blijkt genoeg om de Duitse hoofdstad te bereiken. Daar hebben we geen tijd voor toeristische omwegen, dus vergeef ons dat er geen foto van de Inster bij de Brandenburger Tor bij dit verhaal staat. De Lexus-wielen komen uit de opslag van een vrij troosteloze flat in het Märkisches Viertel in het noorden van de stad. Terwijl de zon een laatste poging doet om door het dikke wolkendek te dringen voordat het opnieuw helemaal donker wordt, valt een sinds vanochtend sluimerende zorg van onze schouders. De 18-inch Lexus-wielen blijken gelukkig gewoon in de Inster te passen en daarmee kan de terugweg beginnen.

Tot nu toe was het allemaal best geinig, maar vanaf nu wordt de reis erg zwaar. Bij een snellader, een grote kop koffie en een zoete versnapering bedenken we een tactiek. Daar waar we heen nog wat tijd hebben genomen voor fotografie, eten en de productie van de video die bij dit verhaal hoort, wensen we op de terugweg geen minuut aan iets anders dan rijden of laden te spenderen. Inmiddels is wel duidelijk dat we iedere 150 kilometer moeten opladen, maar tevens dat onnodig hard rijden flink wordt afgestraft met een nog hoger verbruik. Op de heenweg hielden we het dus meestal al bij 120 km/h en op de terugweg moet het zeker niet veel harder gaan. Gecombineerd met tactisch geplande laadstops en steeds minder verkeer moet het toch lukken om een paar uur korter onderweg te zijn dan heen, en dan liggen we misschien nog rond middernacht in bed.

Dat plannen doen we niet met de navigatie van de auto zelf. Die kan weliswaar zelf laadpalen vinden, maar houdt daarbij enorme marges aan. Irritanter is dat het systeem na het negeren van zo’n voorstel niet simpelweg een alternatieve laadstop gaat zoeken, maar halsstarrig vasthoudt aan de eerste. In de praktijk zetten we deze functie van het navigatiesysteem gewoon uit en gebruiken we de onder het scherm geplaatste telefoon om via allerlei apps van derden de optimale lader te vinden. Geen Android Auto dus deze keer, maar twee schermen voor optimaal overzicht. Het zoeken blijkt een tijdrovend gedoe, vooral omdat het met deze auto erg vaak aan de orde is en we geen tijd willen verspillen aan te trage laders, te grote omwegen of onnodige stops. In de praktijk stoppen we op de terugweg verrassend vaak bij laders die we eerder die dag ook hebben bezocht, wat we dan maar als een compliment voor onze eerdere keuzes beschouwen.

Zuid-Frankrijk

Uiteindelijk hebben we na Berlijn opnieuw vier laadstops nodig, al duurt de laatste maar tien minuten. De hele rit neemt nu 8 uur en 17 minuten in beslag, inderdaad duurt de terugreis zo’n twee-en-een-half uur korter dan heen. Daarbij tellen we de tijd in Berlijn en de laadstop aldaar niet mee en in totaal zijn we om precies te zijn 19 uur en 43 minuten onderweg van huis tot huis.

Bijna een etmaal en 1.360 kilometer in een Inster, zou dat nu of in de toekomst ooit nog een keer gebeuren? We betwijfelen het oprecht. Wie geregeld lange afstanden rijdt, zal en moet immers simpelweg wat anders kiezen. Afgezien van zijn beperkte actieradius blijven we ronduit enthousiast over de Inster. De stoelen zijn prettig, de zithouding prima, het is best stil aan boord en het onderstel stabiel en toch comfortabel.

De rij-assistentie krijgt van ons eveneens een dikke pluim. De Inster houdt niet alleen keurig afstand tot de voorligger, maar ontlast de bestuurder bovendien met een actieve rijstrookassistent die hem keurig in het midden van de rijstrook houdt zonder onnodig te ‘zeuren’ om stuur-input. Het maakt zo’n rit toch nog goed te doen, al speelt slaapgebrek onherroepelijk een rol bij dit soort afstanden. We raden niemand aan om deze rit met deze auto na te doen, maar hebben toch maar mooi aangetoond dat een incidentele ‘roadtrip’ zelfs met een kleine elektrische stadsauto geen probleem hoeft te zijn. Als het ons lukt om in de winterkou op één dag 1.360 kilometer af te leggen, moet een zomers enkeltje naar Zuid-Frankrijk met een veel lager energieverbruik toch gemakkelijk lukken?