De Mini Cooper van Wim Slagboom (68) zag bijna heel Europa: 'De blauwe blijft, dat staat vast'

Niet de eerste Mini

Het is best opmerkelijk dat Wim Slagboom in een Mini rijdt, aangezien hij opgroeide met Amerikaanse auto’s, waaraan zijn vader de voorkeur gaf. De eerste auto van zoonlief was een Fiat 133, wat vooral met het beschikbare budget te maken had. “Ik was er dolblij mee, al was het maar omdat het mijn eerste auto was. Daarna reed ik van alles, waaronder de klassieke Mini. Dat is best een spartaans karretje, dus kocht ik daarna een Suzuki Vitara.

Toch begon het weer te kriebelen en eigenlijk wilde hij weer een klassieke Mini. Totdat de nieuwe Mini op de markt kwam. “Daar was ik meteen helemaal weg van, maar de aanschaf liet nog even op zich wachten. Bij mij in Apeldoorn zat een BMW-dealer, die had in 2004 twee jong gebruikte Coopers staan. Dat ze heel gewild waren zag je aan de prijs, die niet eens zo gek veel lager was dan die van een nieuwe. Toch scheelde het enkele duizenden euro’s en de kleur sprak mij ook meteen aan.”

Aldus werd Wim in april 2004 de trotse eigenaar van een bijna nieuwe Mini, niet wetende dat hij in 2026 nog steeds daarin zou rijden. Nagenoeg alle kilometers zijn in het buitenland gereden, onder andere naar evenementen van Mini en toertochten door Italië, Schotland en Ierland. Vanuit die optiek valt de tellerstand na ruim 22 jaar sturen best mee.

Perfect is deze Mini niet, maar hij heeft nog altijd aantrekkingskracht.

Motor ploft

Het is wel echt een bommetje hoor, die Mini van Wim. Beetje verlaagd, dikke wielen en vooral heel veel stickers. Bovendien komen we overal de naam ‘The Blue Lobster’ tegen, afgekort naar TBL. Dat is de nickname van Wim op het Mini-forum. Naast de aanpassingen aan het onderstel is de motor getuned, ook al valt daaraan niet veel te veranderen. De 1.6 uit de Cooper is dezelfde motor als in de One, alleen levert hij iets meer vermogen en een beetje meer koppel, beide bij een hoger toerental. “Ik heb de software laten aanpassen om juist weer wat meer trekkracht onderin te krijgen.” Ondertussen is keurmeester Joep Schuurman terug van zijn testronde. Hij is verre van enthousiast over de aanpassingen aan het onderstel en had zelfs een schrikmomentje onderweg. “Halverwege de oprit naar de snelweg maakte de voorkant een flinke stap opzij toen ik over een dwarsrichel reed.”

In 2009 sloeg het noodlot toe op de Duitse snelweg. Met een stevig tempo op de klok gingen ineens bijna alle lampjes aan en zat er niets anders op dan zo snel mogelijk de vluchtstrook op te zoeken. De Mini werd afgesleept en ging op transport naar Nederland. Na diagnose bleek dat de motor tijdens het rijden alle olie had verloren en daardoor fatale schade opliep. “Een onverwachte tegenvaller. Maar ik heb geen moment overwogen om hem weg te doen en heb voor € 4.000 een nieuwe motor laten inbouwen.”

Roetzwart

Twee jaar eerder was het trouwens ook al bijna einde verhaal voor de blauwe kreeft. Die stond toen in de parkeergarage van een appartementencomplex, waar brand uitbrak. Toen die was geblust en alle rookwolken waren opgetrokken, kon het ontruimen beginnen. De kleine blauwe was zo zwart als roet, maar nadat de brandweermannen even met hun bluspistolen tekeer gingen, leek er geel vuiltje aan de lucht. Starten en lopen, maar wel met een penetrante brandlucht. Een gespecialiseerd bedrijf reinigde het interieur en voor de zekerheid nam de garage de techniek nog even onder de loep. Niets aan de hand, tot grote opluchting van Wim. “Tijdens de brand dacht ik echt dat het over en uit was met de Mini. Gelukkig liep het voor mij goed af. Het sleepoog aan de voorkant heeft al vaker zijn goede diensten bewezen. Zo zat ik eens vast in een diepe plas op de Veluwe, waar iemand met een Land Rover mij heeft gered.”

Joep heeft de Mini inmiddels van bumper tot bumper doorgelicht en heeft niet eens zo’n heel lange lijst met mankementen, maar zijn oordeel is desondanks niet mals. “De verlaging en grote wielen staan hem goed, maar er is veel ruimte voor verbetering, vooral aan de vering, demping en de voorremmen. Het lichte gejank uit de versnellingsbak baart ook zorgen”, zo horen we. Wim heeft de focus al sinds 2020 verlegd op zijn andere speeltje, een heuse Mini GP1 uit 2006. “Die is nog specialer. Maar de blauwe blijft, dat staat vast.”

Eigenaar Mini Cooper

Naam Wim Slagboom
Bouwjaar van jezelf 1958
Woonplaats Apeldoorn
Beroep gepensioneerd
Eerste auto Fiat 133
Vorige auto Suzuki Jimny
Wat zou je aan je auto willen veranderen? “Niets meer.”
Wat is je langste reis met deze auto? “Sicilië.”

Bij tellerstand 160.000 is er een nieuwe motor gemonteerd, die het tot op de dag van vandaag volhoudt.

Onderhoudshistorie

Het zal de kenners niet verbazen dat deze Mini aan zijn tweede motor bezig is. Die is bij tellerstand 160.000 ingebouwd en doet het nog goed. De versnellingsbak, van het Britse merk Midland, is al vier keer vervangen. Vanaf de facelift in 2004 monteerde Mini een ander merk. Daarnaast is er vooral geld gespendeerd aan allerlei uiterlijke zaken en een lichte motortuning.

Wat mankeert er aan de Mini Cooper?

• Deurvanger links voor is versleten, deur gaat nauwelijks dicht
• Onderstel voelt zeer slap en slaat door naar de eindaanslag
• Auto trilt fors met accelereren
• Idem met remmen
• Weinig tractie op voor- en achteras door in ieder geval de versleten schokdempers
• Versnellingsbak jankt
• Motor lekt olie
• Velg linksachter is gelast
• Verlagingsveren gemonteerd op Koni FSD demper, deze combi werkt niet
• Remmen voor zijn versleten
• Remblokken voor raken niet de hele oppervlakte van de schijf
• (Sport)luchtfilter is heel erg vies

De mening van Carrec Technocenter

“Leuk ding om te zien, maar door de slechte wegligging en de versleten remmen ben ik niet meer zo enthousiast over deze Mini.”