Henk Jan kocht zijn Bagheera in 1985 als eerste auto en gelukkig bestond APK toen nog niet

“Ik zag de auto voor het eerst als negenjarig jochie bij de lokale Simca-dealer. Hij was knalgeel en had gifgroene bekleding. Pure magic. De Matra zag eruit alsof hij van een andere planeet kwam. Als ik later toch eens zoiets kon rijden! Het was een behoorlijk dure auto voor die tijd. Volgens mij kostten ze nieuw rond de 23.000 gulden bij de introductie en die prijs was in 1980, onder de vlag van Talbot, gestegen naar 29.000 gulden. Voor dat geld kon je ook een Benz rijden. In 1985 stond een vijf jaar oud exemplaar te koop bij de Volvo-dealer in Groningen. Als 21-jarige was het eindelijk zover en voor 4.000 gulden had ik een Bagheera S te pakken.”

De Bagheera kende een vliegende start, maar de reputatie viel al gauw in duigen. Terecht of onterecht?

“Matra profiteerde van ongekende publiciteit rondom de periode dat de Bagheera op de markt kwam. Het merk won in 1969 het wereldkampioenschap Formule 1 en pakte vanaf 1972 drie keer op rij de titel in de 24 Uur van Le Mans. Toen de Bagheera in 1973 op de markt kwam, had de auto aanvankelijk een geweldige start. Later kwamen de kwaliteitsproblemen aan het licht met een beroerde reputatie als gevolg. Toen ik mijn auto kocht, bestond er nog geen apk-plicht voor auto’s en ik reed er probleemloos een paar maanden in rond, maar bij de eerste keuring in datzelfde jaar kwam hij er vanwege roestproblemen niet door. Thuis demonteerde ik de polyester carrosserie en toen kwam het chassis aan het licht. Het was één grote, doorgerotte catastrofe. Elke Bagheera had daar last van en daardoor zijn er weinig overlevers.”

Toch is jouw exemplaar nog alive and kicking! Hoe heb je dat gepresteerd?

“In 1988 heb ik in Frankrijk een gegalvaniseerd chassis op de kop getikt voor 7.000 gulden. De Bagheera werd opnieuw opgebouwd, waarbij de motor en bak ook meteen zijn aangepakt. Ik denk dat ik er wel 2.000 uur aan werk in heb gestoken, maar hij is sindsdien probleemloos. De onderdelenvoorziening is uitstekend, maar sleutelen is lastig. Om aan de motor te werken moet je in de kofferbak staan. Iemand van de Wegenwacht heeft me eens verteld dat de Bagheera de nachtmerrie van de pechhulpdienst is.”

Rijdt zo’n Matra net zo leuk als dat ie eruitziet?

“Het ding heeft maar 90 pk, maar hij is lekker licht en dankzij de middenmotor blijft de auto heel stabiel op de weg liggen. Hij kan 180 km/h bereiken maar als het harder gaat dan 160 km/h begint het avontuurlijk aan te voelen. Het interieur is bijzonder ingericht. De Bagheera heeft geen achterbank, maar drie voorstoelen. Dat vonden mijn zoons fantastisch toen ze nog klein waren. Drie kerels van mijn formaat passen er niet in, maar twee kinderen of slanke dames gaat prima! De Matra is bovendien best praktisch. In de kofferbak passen met gemak vier koffers, maar ik zou er geen bloemen in bewaren. Door de hitte van de motor heb je na een paar minuten een droogboeket gecreëerd. Ook in de cabine wordt het ‘s zomers bloedheet. De radiateur zit voorin en de koelwaterbuizen lopen onder de vloer.”

Vorig jaar had je de Bagheera op de kop af veertig jaar in bezit. Gaat ‘ie ooit nog weg?

“Ik heb meer leuke auto’s, maar de Matra blijft mijn favoriet. Toen ik hem kocht, had ik ook nooit gedacht dat ik hem altijd bij me zou houden. Ik vind het een mooie, tijdloze auto. Het is geen voor de hand liggende klassieker en dat maakt hem voor mij extra bijzonder. Je komt zo’n Bagheera bijna nooit meer tegen.”