De jubilea vliegen je soms om de oren, maar een extra gedenkwaardig moment is het jubileum van een van de laatste, klassieke grote Opels. De Omega! Die kwam in 1986 op de markt, en was nog een achterwielaandrijver. Hij volgde de Rekord op en zou het als modelnaam nog tot 2003 volhouden. Daarna probeerde Opel het nog met een Signum, op Vectra-basis en nog weer later met een Insignia, wat niet meer was dan een Vectra-opvolger. Maar met de Omega begon het laatste hoofdstuk van de grote achterwielaandrijvers, waarmee Opel in het hogere segment een vuist wilde maken. Het was immers ook de basis voor de laatste Senator, die het in 1993 voor gezien hield en waarmee de Omega er alleen voor kwam te staan in de ‘duurdere hoek’ van de Opel-showroom.
De Omega volgde de Rekord op en dat was altijd zo’n auto die stond voor veel value for money. Prima rij-eigenschappen, niet te veel poespas en al helemaal geen kapsones, maar reed je er één, dan was je wel wat meer dan de gemiddelde vertegenwoordiger in een middenklasser van normale afmetingen. De Omega A had een fantastische stroomlijn en bood, zoals zijn voorganger, heel veel binnenruimte. Het was een auto die veel minder duur was dan de Mercedes 200-/300-serie, de BMW 5-serie en de Audi 100. Aan de uitstraling van die drie kon hij niet tippen, maar dat gold voor zo veel grote modellen van volumemerken. Bovendien zou de Omega ook nog de prachtige Senator B boven zich krijgen, die kon concurreren met de topversies van de drie genoemde Duitse premium sedans en zelfs een beetje lonkte naar nog een segment daarboven: dat van de BMW 7-serie en Mercedes S-klasse.
Uiteraard was hij er meteen als stationwagon. Dat paste helemaal in de traditie van de grote werkpaarden waarmee Opel al decennia furore maakte. De Rekord Caravan, en ook nog de Commodore Caravan, de ‘Rekord stationwagon met kapsones en zescilinder’, leefden voort in de grootste stationwagon die Opel aanbood. Met 540 liter bagageruimte was de Omega Caravan een flinke jongen. Opvallend: van de laatste Ascona en de eerste Vectra bestonden geen stationwagons, dus de Omega was de eerstvolgende Opel-optie voor wie een Kadett Caravan te klein was!
De Omega begon zijn loopbaan met bescheiden 1.8 en 2.0-viercilindermotoren en veelrijders waren veroordeeld tot een trage 2.3 D en een iets minder trage variant van die diesel, dankzij een turbo: de 90 pk sterke 2.3 TD. Toch deed Opel iets opmerkelijks met de Omega. In tegenstelling tot bij de Rekord kwam er een sportief topmodel in de vorm van de 3000. Geheel in lijn met de Kadett GSi kreeg de Omega 3000 ten opzichte van de bravere versie een behoorlijke bodykit, met andere bumpers en opvallende wielen. Met de 3.0 zes-in-lijn van 177 pk uit de Monza en Senator werd hij een concurrent voor de BMW 530i en de Mercedes 300E.
Later zou er zelfs nog een 3000 24V komen, met 204 pk, die nog zou dienen als basisauto voor de extreme Lotus Omega. Grappig genoeg belandden die twee motoren ook nog in de Omega Caravan, al liet Opel bij die versies de aanduiding 3000 achterwege. Een gulden middenweg bewandelde Opel met de 2.4i-viercilinder. Vanaf 1989 vulde die de prijslijst aan en een jaar later verscheen er een tammere zescilinder, de 2.6i met 150 pk. Het was alleraardigst dat je die dikke motor ook kon combineren met de bescheiden GL-uitrusting. Die had al de gefacelifte neus, want in 1989 pakte Opel de Omega aan met een opfrisbeurt. In 1994 kwam er een geheel nieuwe Omega, die in 1999 nog een grondige opfrisbeurt kreeg en het tot 2003 volhield. Bij de Omega B ging in elk geval het verhaal van de trage diesels niet meer op, want Opel sloot een deal met BMW voor levering van een zescilinder diesel. Ook de MV6 als dikste Omega staat veel liefhebbers nog voor de geest.
In het occasionaanbod Omega's tref je vooral exemplaren van de laatste generatie aan.
