Bert ging als 19-jarig broekie met zijn voor 100 gulden gekochte Dafje zonder remmen de Alpen over

Je groeide op tussen de Engelse auto’s, maar kwam thuis met een doorgerotte Daf 33. Hoe is dat gebeurd?

“Wij woonden naast een garage voor Engelse auto’s en daar was ik kind aan huis. Mijn vader reed bovendien altijd Austin. We hebben een A60, Maxi, Princess en Allegro gehad, dus mijn voorliefde voor die auto’s is daar ontstaan. Toen ik pas mijn rijbewijs had gehaald, kon ik een Dafje overnemen voor 100 gulden, waarvan de onderkant slecht was. Ik mocht de garage naast ons gebruiken en daar heb ik er een nieuwe bodem in gepopnageld en meteen voorzien van tectyl. De Daf kreeg de bijnaam Alles Went.”

Met de tent achterin ging de reis naar Joegoslavië. Maar dat ging niet zonder slag of stoot?

“Mijn vrouw en ik reizen en kamperen graag. Joegoslavië was geen voor de hand liggende vakantiebestemming. Het was de tijd van het IJzeren Gordijn en Tito zat er ook nog. Met het Dafje moest het gebeuren, maar toen we over de Alpen moesten, bleek dat toch wel een uitdaging te zijn. Ik herinner me zo’n groen knopje naast het stuur, speciaal voor in de bergen. Het zou dan iets met de versnellingsbak moeten doen. Maar er gebeurde onvoldoende, want we kwamen amper over de berg. In Oostenrijk begon alles te bonken en te stotteren, dus we moesten op zoek naar een garage.”

Het Dafje trok nogal wat bekijks toen de motorkap openging?

“Eenmaal bij de garage trok een monteur de motorkap open. Hij had duidelijk nog nooit eerder zo’n klein blokje gezien. De reactie van de man was ‘Nur zwei?!’ Niet veel later stond het voltallige personeel rondom de auto om zich te vergapen en te lachen om het blokje met twee cilinders. Met twee nieuwe bougies reed de Daf weer als een zonnetje.”

De Alpen waren vernietigend voor de remmerij, dus volgde een tweede garagebezoek?

“De bergrem van de Daf deed het niet, waardoor de remmen wel heel snel opbrandden tijdens de afdaling in de Alpen. In Joegoslavië hadden we geen remmen meer over, dus we gingen wederom op zoek naar een garage. We kwamen uit bij een garage van Innocenti, vlak over de grens met Italië, in Triëst. In mijn beste Italiaans probeerde ik aan de monteur uit te leggen dat de remmen vervangen moesten worden. De beste man reageerde met ‘provare’. Hij wilde dus een proefrit maken.”

Het werd de spannendste rit van je leven, want de monteur haalde echt alles uit de kast?

“Die man ging ongekend tekeer in het Dafje. Ik stond doodsangsten uit naast hem. We scheurden dwars door de stad en vlogen door de bochten. Maar rijden kon hij wel. Het bleek dat hij een rallycoureur was! Zijn conclusie luidde inderdaad dat de remvoeringen versleten waren. We kwamen er achter dat de monteur een vaste standplaats had op de camping waar wij ook verbleven. Hij nodigde ons uit en diezelfde avond hebben mijn vrouw en ik samen met hem gegeten en gefeest.”

Het werd een vakantie vol Daf-avonturen, want de auto ging ook nog bijna kopje onder?

“Ik heb dat Dafje bijna laten verzuipen in de Adriatische zee. We zaten bij de tent te genieten van het uitzicht, toen ik tegen mijn vrouw mompelde dat het net leek alsof de Daf aan het bewegen was in de verte. Dat bleek ook zo te zijn, want ik was de handrem vergeten. Met een volle kop soep in de handen sprintte ik de camping over, achter die auto aan die richting het water rolde. Ik kon hem nog net op tijd tegenhouden.”

Hoe liep het af na de vakantie?

“De vakantie was een ongekend avontuur. Ik weet nog dat we mijn ouders een kaartje stuurden met de tekst: ‘het is hier fantastisch, maar de remmen van de auto hebben ons in de steek gelaten’. We beseften in onze jeugdigheid helemaal niet wat we die mensen aandeden met zulke berichten. Verder had je ook helemaal geen contact. Geen telefoon, geen internet, helemaal niets. De Daf was na Joegoslavië echt helemaal op. Hij werd opgevolgd door onder meer een Mini 850, een Austin Allegro en een Triumph Dolomite. Er was altijd wel iets aan de hand met die Engelse auto’s, maar het blijft voor mij heel erg mooi spul.”