Frits kocht deze Simca 1100 voor 1.850 gulden, die prijs was zo scherp dat hij proefrit vergat

“Simca-dealer Van der Gun was in die tijd een begrip in Den Haag en omstreken. De dealer ging failliet en adverteerde in de krant met de sensationele uitverkoop. De volgende dag besloot ik vanuit mijn werk om ook maar een kijkje te nemen. Het rijbewijs had ik immers al, maar een auto ontbrak nog. Het was er stervensdruk met handelaren dus ik had het gevoel dat ik snel moest handelen. Eén blik op een knalgele Simca 1100 en ik was overtuigd. Op een handgeschreven briefje werd de koop ter plekke gesloten.”

En wat gebeurde er toen?

“Na de koop ging ik snel naar huis om het nieuws te vertellen. Toen ik riep dat ik een gele auto had gekocht vroeg mijn vriendin hoe de Simca reed. Tja, geen idee, want ik moest zo snel beslissen dat ik geen proefrit had gemaakt. De volgende dag gingen we samen terug naar de dealer en mochten we die proefrit alsnog maken. Ik kocht de auto met 58.000 kilometers op de klok voor 1.850 gulden. Dat was een scherpe prijs.”

Ook verre reizen gemaakt met de Franse occasion?

“Mijn vrouw en ik hadden allebei een racefiets en die wilden we weleens proberen in Bretagne. Dus met de fietsen op het dak zijn we in 1981 daarnaartoe gereden, met een koffiepauze in Gent. Ik herinner me het kabaal van die fietsen op het dak nog goed bij het rijden over de kasseien. Het rijden in de Simca was een avontuur maar de auto hield zich goed. Een jaar later was de bestemming Oostenrijk. In de eerste versnelling kropen we, hoog in de toeren en via tal van haarspeldbochten, over de flanken van de Dachstein. Daar sliepen we in een hotelletje. De volgende ochtend durfden we niet naar beneden te rijden vanwege dichte mist. Daar stonden we dan met de Simca langs de kant van de weg. Toen de zoveelste Oostenrijker langsdook door de haarspeldbochten, besloten we de gok toch maar voorzichtig te wagen. Na de tweede bocht kwamen we al onder de wolken uit, om getrakteerd te worden op het mooiste vergezicht van de wereld.”

Was het een betrouwbare auto?

“Ha, nee! Het was altijd de vraag of hij wilde starten. Vooral als het een tijdje had geregend, weigerde hij nogal eens dienst. Wij woonden in een flat met een parkeergarage, en toen de Simca er geen zin in had, kwam mijn broer helpen om hem naar de helling van de in- en uitgang van de garage te duwen. Helaas ging de roldeur eerder dicht dan verwacht en ik kon wel proberen te remmen, maar zonder draaiende motor was er geen rembekrachtiging. De roldeur kwam terecht op de voorruit, maar die kwam wonderbaarlijk als winnaar uit de strijd, terwijl de roldeur moest worden gerepareerd. Later werd de Simca aangereden door een automobilist die uit de bocht gleed vanwege sneeuwval. De verzekeraar keerde 1.200 gulden uit en daarvan konden mijn vrouw Yolanda en ik op huwelijksreis. De schade aan de auto verhielp ik met een spuitbusje gele autolak van de Vroom & Dreesmann.”

Mis je hem?

“Ik mis de romantiek van ‘doet ie het of doet ie het niet’, maar dat is achteraf praten. In 1983 reed ik met een collega mee in zijn Citroën GS. Het comfort was geweldig; dat wilde ik ook. Toen het onderhoud aan de Simca steeds meer ging kosten en roesten zijn sterkste punt werd, kwam er dus een Citroën GSA. Die werd opgevolgd door nog een GSA, drie BX’en, twee Xantia’s en twee C5’s. Daarna volgde een DS5 en nu rijd ik in een DS7 Crossback E-tense 4x4 Opera. Ik hou wel van het Franse comfort en het design.”