Frank investeerde €35.138 in zijn Rolls-Royce Silver Shadow maar rijden deed hij amper

Het is al weer enige tijd geleden dat je in AutoWeek kon lezen over mijn avontuur met een oude Rolls-Royce Silver Shadow. Hoe en waarom ik hem kocht en vervolgens de technische keuring. Inmiddels heb ik de auto bijna twee jaar, tijd om terug te blikken hoe het ons verder verging. Ik vertel je in een notendop nog even wat er voorafging. In januari 2024 kruiste deze Rolls-Royce Silver Shadow 1 uit 1974 mijn pad. Hij werd geveild, dus de aanschaf was een sprong in het duister. Omdat ik altijd al een thrillseeker was, nam ik het risico en wist ik de droomauto uit mijn jeugd de mijne te maken.

Tussen de 89 en 139 uur werk

Dat er nogal wat gebreken aan zaten, begreep ik best, dus ging ik naar Rolls-Royce- en Bentleyspecialist Brabocars in Hillegom. Daar werd mijn aanwinst in een halve dag binnenstebuiten gekeerd (kosten: €613,95 inclusief btw, drie V-snaren en een bougie), wat leidde tot een schier eindeloze lijst aanbevelingen. Nou zat daar weliswaar een soort van offerte aan vast, maar omdat bij elke reparatie een minimum- en maximumprijs werd vermeld en die twee wel heel ver uit elkaar lagen, wist ik in feite nog niets. Om een paar voorbeelden te noemen: de revisie van het hulpstuurhuis: 3 tot 4 uur werk (à €125 ex. btw), materiaal €1.000 tot €1.150 ex. btw. Dat is een bandbreedte van tussen de €1.664 en €1.997 incl. btw. Schokdempers achter vervangen gaat mij tussen de €1.180 en €1.845 kosten. De lekkende carburateurs tussen de €1.089 en €1.815, de fuseekogelspeling aan beide voorwielen tussen de €514 en €1.210 en zo gaat dat over een lijst met 55 stelposten door. Opgeteld hebben we het over tussen de 89 en 139 uur werk.

Raampje open

Dat klinkt dramatischer dan het is, want niet alles hoeft te worden gedaan. Ik kan zelf ook prima met een steeksleutel en een schroevendraaier overweg, en andere reparaties vind ik de moeite en het geld niet waard. Het ontbrekende reservewiel? Als je nu een nieuwe auto koopt, zit er niet eens een thuisbrengertje in. Die één uur (om er een reservewiel in te leggen?) en €500 (€756,25 incl. btw) houd ik in mijn zak. De defecte airco ombouwen (is nog R12, met een verboden koudemiddel) zou tussen de €1.664 en €2.178 kosten; ik zet wel een raampje open. Radio en antenne werken niet: daar ben ik zelf toevallig heel handig mee en ook zaken als motorruimteverlichting, verkeerd om werkende spiegelbediening links, verkeerde maat Spirit of Ecstacy (de mijne zat oorspronkelijk op een Silver Cloud) en loszittende rubbers rond de kofferbak verdwijnen naar de lijsten DIY of niet echt nodig.

Voor de rest: doe maar. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Ik was pas over anderhalve maand aan de beurt. De werkplaatsplanning zat helemaal vol. Blijkbaar zijn er veel meer gekken zoals ik. Dat stelde me weer gerust. Nou ja, een klein beetje dan.

Rolls-Royce Silver Shadow.

Altijd de kosten keer twee doen

Inmiddels weet ik dat het bij werk aan Rollsen net is als in de bouw: doe de kostenraming maal twee en dan zit je op zijn gunstigst aan de lage kant van de uiteindelijke prijs. Onwetend als ik daarvan toen nog was en verblind door liefde voor die schitterende oldtimer die al een paar maanden voor mijn deur stond te blinken, gaf ik Brabo een min of meer blanco cheque. Ze vermoedden ongeveer twee weken werk aan mijn Shadow te hebben, maar mijn geduld werd nimmer zo op de proef gesteld als die lange, mooie zomer van 2024. Toen ik eindelijk het verlossende belletje kreeg, waren we drie maanden verder en trokken de eerste herfstbuien ons land binnen. Zeg maar dag met je handje, dag zomer.

Vage offerte, uiteindelijk ruim €22.000

Niet gehinderd door enige kennis schatte ik de schade in rond de tien mille, waarbij ik mezelf stilzwijgend een plafond van vijftien gunde. Zouden de kosten dat overstijgen, dan mocht een ander zijn tanden stukbijten op deze Shadow, zo redeneerde ik. Maar aangezien de offerte zo vaag bleef, was dat voornemen volslagen loos. Het enige waaraan ik nog een beetje houvast had, was dat de werkplaatschef van Brabo min of meer liet doorschemeren dat we met een mille of tien wel een eind moesten kunnen komen. Een eind ja, maar lang niet het hele eind. Toen ik na drie maanden geduld witte rook kreeg, was die rook voornamelijk afkomstig van smeulende bankbiljetten. Niks habemus papam, maar wel habemus superdikke factuur. Ruim 22 mille mocht ik afrekenen. Maar hé, de ontbrekende RR-logo’s op de koplampen, een detail dat me vanaf de eerste dag irriteerde, kreeg ik er gratis bij. Toch nog een klusje dat ik zelf kon klaren.

109 liter benzine in de tank!

Nou, dan ben je voorlopig wel uit de kosten, zou je zeggen. Vergeet het maar, want je moet ook naar de pomp af en toe. Al gaat er 109 liter in, E5 uiteraard, versneden spul blieft-ie niet, na een paar honderd kilometer ben je weer aan de beurt. Omdat de kilometerteller stuk was toen ik hem kocht en dat pas gerepareerd werd tijdens de opknapbeurt, had ik lange tijd geen idee wat hij verbruikt. Op internet vind je waarden van rond de een op vier, maar mijn contactpersoon bij Brabo vertelde me dat hij klanten heeft die een op zes halen. Aangezien ik ontzettend voorzichtig en kalm rijd met zo’n oud beestje, hoopte ik ook zo’n klant te zijn. Maar helaas, mijn eerste meting kwam ik uit op 1 liter op 4,2 kilometer. Echter, in die meting zat een rit van zo’n vijftig kilometer snelweg, toen ik naar de AutoWeek-redactie moest om de Rolls op de AutoWeek Fandag tentoon te stellen. Verder verspil ik mijn kostbare kilometers niet aan snelwegritten. Al mat al moet je ruwweg rekenen met een euro per twee kilometer aan peut. Dus als je ergens heen rijdt, is het op en neer de afstand enkele reis in euro’s.

Wieldop minder

Voor het zover was, kreeg ik een andere tegenslag. In mijn woonplaats sta ik op de wachtlijst voor een besloten parkeergarage bij mij om de hoek, die alleen toegankelijk is voor huurders en waar je je eigen, vaste plek hebt. Tot die tijd heb ik een jaarkaart voor de grote, publieke parkeergarage onder de boulevard. Ik woon in een godvrezend en conservatief dorp, waar mensen nog ouderwets respect hebben voor elkaar en elkaars spullen. Maar ja, het is ook een badplaats, dus in het seizoen komen er veel toeristen. Hoe dan ook, op een dag trof ik de Shadow aan met een wieldop minder. Links voor een zwart stalen wiel: dat is natuurlijk geen gezicht. Brabo heeft wel een voorraad gebruikte wieldoppen liggen, maar die van de Shadow hebben een ring in de kleur van de lak. Je moet dus maar net de goede kleur hebben en die had Brabo. En omdat ik toch bezig was; de dop linksachter had een afwijkende kleurring. En ja hoor, een ring in mijn Cardinal Red had Brabo ook nog: €84,70 inclusief btw en montage. Oh ja, en de nieuwe wieldop: €250.

Eerder al, nadat de Rolls de winter binnen had doorgebracht, bleek de accu de geest te hebben gegeven. Die heb ik maar even achterin mijn MX-5 naar mijn garagist voor gewone auto’s gebracht, die hem doormat en tot de conclusie kwam dat hij inderdaad dood was. Ik kreeg een verse Bosch 74 Ah mee, voor €215,38.

Regelmatig loopt -ie op 6 of 7 pitten

Maar daarmee bleken de problemen niet voorbij. Eenmaal weer onderweg bleek de loop van de motor onregelmatig, hij liep op zeven of misschien zelfs maar zes cilinders. Nou loopt mijn MX-5 op maar vier pitten en dat heeft mij nooit gestoord, maar toch. Ochtendhumeurtje na een lange winterslaap? Na dertig kilometer bleef het probleem aanhouden, dus als het dat was, dan wel een heel hardnekkige variant. Dus hup, weer bellen met Brabo. Over anderhalve maand was ik aan de beurt.

Sommige problemen lossen zichzelf op. In eerdere verhalen over mijn Roller trok ik de parallel met de Plymouth Fury uit Stephen Kings Christine. Ik val in herhaling, want toen ik mijn Shadow uit zijn verlengde winterslaap wekte om hem naar Brabo te brengen, sprong de motor aan alsof hij vijf minuten eerder was stilgezet, om vervolgens te lopen als een Zwitsers uurwerk.

Gevallen koningin

Ik noemde de AutoWeek Fandag al even. Die dag oogstte mijn Rolls veel bewondering, maar hij eindigde minder glorieus. Toen ik op de terugweg even bij de supermarkt stopte om wat boodschappen te doen, bleef bij het omdraaien van de contactsleutel de motor gewoon lopen. Ik kon de sleutel eruit halen, hem in mijn zak laten glijden en uitstappen: de V8 six and three quarter gromde tevreden door. Ik besloot dan maar naar huis te rijden en hem thuis op onconventionele manier uit te zetten, maar zodra ik hem in D zette, bleef hij in P hangen. Ook R gaf geen sjoege.

ANWB voor het eerst te hulp geroepen

Dus dook ik onder de motorkap en trok ik de bobinekabel los. Die zette ik vervolgens terug, waarna ik weer startte. Dat ging prima, maar opnieuw kon ik geen versnelling inleggen en ging hij niet meer uit. Weer de bobinekabel los dus om de boel tot zwijgen te brengen. Toen ik deze auto kocht, sloot ik voor de eerste keer in mijn leven een Wegenwacht-abonnement af en ik was nu voor de eerste keer heel blij daarmee. Niet dat ik de illusie had dat een generalist als een wegenwachter de nukken van een Rolls van een halve eeuw oud doorziet, maar ze kunnen in ieder geval mijn auto bij Brabo afleveren. Het moet gezegd: de ANWB was er sneller dan Lucky Luke schiet. Maar zoals ik al vermoedde had de goede man geen idee wat er aan de hand was. Er restte hem niets dan een berger te bellen, die er bijna net zo snel was. Zodat ik er even later getuige van was hoe mijn gevallen Britse koningin zielig achterop een autoambulance de N206 richting Hillegom op verdween.

Kortsluiting

Wat kon dat zijn? Het antwoord kwam enkele dagen later van Brabo. Er lag een losse, niet originele plusdraad achter het bedieningspaneel van de verwarming die de auto was begonnen te voeden. Sluiting dus. Meteen bandenspanning en vloeistoffen gecontroleerd. Ik was weer mobiel. En €655,03 armer.

Voor dit verhaal heb ik alle bovengenoemde getallen even in een spreadsheet gezet en dat heeft me geleerd dat ik tot nu toe in anderhalf jaar tijd €35.138 (brandstof en verzekering niet meegerekend) heb uitgegeven. Je moet wel heel veel van een auto houden om daarvoor je ogen te sluiten. Mocht iemand je ooit waarschuwen dat een klassieke Rolls-Royce een dure hobby is: hij liegt. Het is een gruwelijk dure grap. Je mag zeggen dat je dat van mij hebt.

Trouwautoverzoek

Mensen realiseren zich dat dan ook niet. Zo belde mijn broer mij een tijdje geleden op. Een vriend van hem ging trouwen, of ik het bruidspaar met mijn Rolls naar het stadhuis wilde rijden. Nou had ik dat met liefde gedaan als het het stadhuis van Katwijk was geweest, maar we hebben het hier over Veldhoven. Dat is driehonderd kilometer op en neer, dus ruim hetzelfde getal in euro’s voor alleen al de brandstof. Zoveel houd ik nou ook weer niet van de vrienden van mijn broer.

Dat doe ik wel van mijn favoriete en laatst overgebleven oom, die in een dorpje tussen Angers en Le Mans van zijn oude dag geniet. Hij heeft niets met auto’s, maar dat zijn favoriete neefje Rolls rijdt, weet inmiddels heel Saint Loup du Dorat. Of ik eens wilde langskomen met de Shadow. Op en neer 1.500 kilometer. Sorry, oom Hans. Een MX-5 is ook leuk. En dan hebben we het alleen nog over brandstof en onvoorziene kosten. Een Silver Shadow moet elke negenduizend kilometer een beurt en je moet hem stallen. Kleine voordeeltjes: hij is wegenbelastingvrij en vrijgesteld van apk. Toen ik deze Rolls kocht, had ik de droom hem op lpg te zetten en als daily drive te gebruiken. Gewoon even boodschappen doen met de Rolls, ermee naar mijn werk rijden, dat soort dingen. Inmiddels weet ik wel beter.

Geen spijt

Met de kennis van nu zou ik de veilingpagina destijds resoluut hebben weggeklikt, maar toch heb ik geen spijt van dit avontuur. Tenminste, ’s zomers. Want in de donkere maanden staat hij verderop in het dorp binnen en dan doet het gezegde ‘uit het oog, uit het hart’ zich gelden. Maar bij mooi weer, wanneer mijn Rolls-Royce tegenover mijn huis dieprood in het zonlicht staat te glanzen, dan dwaalt mijn blik steeds weer steels naar buiten. Wanneer ik, tikkend aan een verhaal zoals dit, over mijn scherm heen loerend gewaar word dat iemand selfies of andere foto’s van mijn Silver Shadow staat te maken, dat passanten er nieuwsgierig omheen draaien, kinderen Eleanor eerbiedig betasten, dan zwelt mijn hart van trots. Ik ben de eigenaar van een Rolls-Royce Silver Shadow 1, de mooiste auto ooit. Dat had het kind dat ik ooit was nooit durven dromen.