Brute AMG's uit de jaren 90 vind je vooral in Japan waar ze cult zijn maar ook hier stijgen prijzen

Exclusiviteit heeft zijn prijs. De AMG’s uit het pre-DaimlerChrysler-tijdperk waren altijd al prijzige maatwerk-producten, die min of meer op bestelling werden gebouwd. Een klasse apart, met een bijbehorend prijskaartje. Hoe anders is dat vandaag de dag: AMG bouwt in groten getale auto’s en ze doen met hun blingbling-aankleding de reputatie van de fabrikant niet altijd recht, al helemaal niet als ze gewrapt zijn.

Duitse broers en vader haalden in 2011 al AMG's uit Japan

Mocht je zo’n oudere AMG wel zien zitten, dan is het verstandig om ook eens in Japan te gaan zoeken. Dat deed Marcus Hampe uit Warendorf in het Duitse Münsterland ook. “Ik heb mijn AMG’s direct bij de dealer of op veilingen gekocht. Daarmee heb ik nooit slechte ervaringen gehad.” Vader Heinz (80) en de broers Karsten (54) en Marcus (45) haalden in 2011 hun eerste Mercedes uit het Verre Oosten. “AMG bracht indertijd een reeks C-klasses als schaalmodel uit, in schaal 1:43, van de C36 W202 tot de C63 W204”, vertelt Heinz. “Zo kwamen we op het idee om ze alle vijf ook op ware grootte te verzamelen.”

Ze sloegen hun slag in Japan. Daar is een AMG een gekoesterde exoot en een waar statussymbool voor de eigenaar, wat ertoe bijdraagt dat ze over het algemeen zeer goed worden onderhouden. Vaak zit het stuur aan de linkerkant, omdat dit ook als iets prestigieus wordt beschouwd in het land waar links wordt gereden. Het is tijd om even terug te gaan naar de jaren 90.

En zo portretteren we drie AMG-modellen met vier portieren en acht cilinders. AMG nam de eerste generaties van de C-klasse (W202) en de E-klasse (W210) nadat het was overgenomen door Mercedes-Benz, de E-voorganger (W124)  kwam nog onder AMG's eigen regie tot stand. Een bodykit en V8 waren daarbij verplichte kost, net als een indrukwekkend prestatieniveau en een luxe aankleding.

Mercedes-Benz 400 E 4.2 AMG S3 (1993)

Tot de introductie van de gefacelifte ‘MoPf 2’-serie, waarbij Mercedes in de zomer van 1993 de ‘200-300’ omdoopte tot de E-klasse, bouwde AMG Japan Ltd. slechts acht exemplaren van dit type, uitsluitend op bestelling. In totaal zijn er tot 1995 waarschijnlijk niet meer dan 88 AMG’s geproduceerd in de waanzinnig dure S3-uitvoering, die uitsluitend leverbaar was in Japan.

De lange modelnaam maakt duidelijk waarmee we van doen hebben: als basis dient de burgerlijk ogende V8-variant van de W124, de 400 E, die vooral gericht was op snel en comfortabel reizen zonder de dikke looks van de 500 E. Van het understatement dat dit alternatief voor de gespierde sportsedan 500 E bood, is in de S3-uitvoering weinig overgebleven. Terwijl AMG bij de S1 alleen de overbrengingsverhoudingen wijzigde en een sportonderstel en sportuitlaat monteerde, kreeg de S2 bovendien 17-inch AMG-wielen, wielkastverbreders en motortuning mee. De S3 was daarnaast uitgerust met een AMG-bodykit met een nieuwe voorzijde, side skirts en een achterspoiler.

Bij  Japanse S-modellen geen vergroting van de cilinderinhoud

De volledig in blauwzwart metallic (fabriekscode 199) uitgevoerde S3 oogt met zijn imposante bespoilering weliswaar als zo’n overdreven tuning-product uit de jaren 80, maar met zijn zacht zoemende M119-motor is hij toch echt een kind van de jaren 90. Omdat de V8-motor van de 400 E al was voorzien van DOHC- en vierkleppentechnologie, kon AMG zijn eigen, tot 6- liter cilinderinhoud opgeboorde en uit de 300 CE ‘Hammer’ bekende 32-kleps V8 in het magazijn laten liggen. Bij de Japanse S-modellen zagen de AMG-ingenieurs af van een vergroting van de cilinderinhoud. Het hogere vermogen, 312 in plaats van 279 pk, dankt de ‘AMG M119 E42 LH’-krachtbron aan scherpere nokkenassen, bewerkte inlaat- en uitlaatkanalen en verbrandingskamers, een aangepast motormanagementsysteem en de toepassing van de injectoren van de 500 E.

De topsnelheid bleef ongewijzigd, bij 250 km/h grijpt de begrenzer nog steeds in. Daarnaast was de motor als vanouds gekoppeld aan de viertraps automaat. “De ombouw duurde vier maanden”, zegt Marcus Hampe. “Toen we de S3 ongeveer tien jaar geleden kochten, wist ik daar niets van.” Waarom heeft indertijd geen enkele andere AMG-fan toegehapt? “Misschien omdat niemand buiten Japan dit model kent”, vertelt Marcus. Dit was indertijd een peperdure auto, wat overigens niet te zien is aan het verbazingwekkend standaard uitgeruste interieur. Naast de zwarte Sportline-uitrusting met lederen bekleding spotten we wat wortelnotenhout, maar het reguliere airbagstuur bleef op zijn plek. Alleen de snelheidsmeter met AMG-logo springt in het oogt. Er staat inmiddels al 203.000 kilometer op de teller – ook als AMG leent de 400 E zich perfect voor het afleggen van lange afstanden.

Mercedes-Benz E50 AMG (1997)

De W210 had het lange tijd niet gemakkelijk. De behoudend ingestelde Mercedes-liefhebbers hadden niet veel op met de Benz met dubbele koplampen. Zelfs de bijzondere AMG-versies, de 2.960 keer gebouwde E50 en zijn in een oplage van 4.982 exemplaren geproduceerde opvolger E55, kwamen pas na verloop van tijd op de radar van de fans. Omdat de in dit geval in de speciale kleur Polarweiß uitgevoerde AMG E50 veel minder wild oogt dan de blauwzwarte S3, zien eigenlijk alleen de kenners dat ze met iets bijzonders van doen hebben. Met zijn subtiel verlaagde onderstel en bredere wielen in niet-verbrede wielkasten, zou hij ook kunnen doorgaan voor de nooit gebouwde opvolger van de laatste E500. Voorin is dezelfde 5-liter V8 te vinden die ook in dat model lag, in dit geval opgevoerd tot 347 pk en met een maximumkoppel van 480 Nm.

12 kilo aan waxbescherming

De Japanse versie is zwaarder dan gebruikelijk: elke E50 die importeur Yanase verkocht, kreeg twaalf kilo aan waxbescherming in de holle ruimtes mee. Maar ook al loopt de schaalverdeling van de AMG-snelheidsmeter door tot 280 km/h, ook het topmodel werd braaf begrensd op 250 km/h. Die snelheid bereikt de V8-sedan in een mum van tijd.

Met een zacht suizend geluid maakt de achtcilinder toeren, waarbij de modernere vijftraps automaat die indertijd (eindelijk) zijn intrede deed verfijnd en zonder drama van verzet wisselt. Na ongeveer zes seconden bereikt hij de 100-km/h grens en na 22 seconden is een snelheid van 200 km/h bereikt. De motor met drie kleppen per cilinder die in zijn opvolger te vinden was, deed zijn werk wellicht soepeler en met minder geluid, maar de hoogtoerige M119 is een klasse apart. Een E50 met handgeschakelde versnellingsbak, dat zou het summum zijn. Met een niet al te straf afgesteld sportonderstel en zijn automatische versnellingsbak was de E50 samengesteld volgens klassiek AMG-recept.

Zo’n E50 is misschien wel de ultieme W210

De tuner begon in 1967 met het modificeren van grote Mercedessen met behulp van krachtige V8-motoren, en dit model zette dat concept voort. De welhaast in nieuwstaat verkerende E50 maakt nog altijd indruk met zijn combinatie van topprestaties en luxe. Het ruimteaanbod doet niet veel onder voor dat van een S-klasse, de met fraai leder beklede stoelen zitten perfect. “Zo’n W210 is echt mijn ding”, zegt Karsten Hampe, die al 30 jaar bij een Mercedes-dealer werkt. Zo’n E50 is misschien wel de ultieme W210.

Mercedes-Benz C43 AMG (1998)

De op de C280 gebaseerde C36 die in 1993 ten tonele verscheen als opvolger van de 190 E 2.5 16 was het eerste officiële samenwerkingsproject van Mercedes en AMG. Er rolden maar liefst 5.221 exemplaren van de productieband. In 1998 nam Mercedes een meerderheidsbelang in het bedrijf uit Affalterbach. Met een opgeboorde zescilinder lijnmotor nam diens opvolger, de C43, echter geen genoegen meer. In plaats daarvan werd de 4,3-liter V8 uit de E430, die voortaan goed was voor 306 pk in plaats van 279 pk, onder de motorkap geperst. Dat die motorkap ondanks de omvang van de motor nog steeds dicht kan, is welhaast een wonder.

Een jaar later liet AMG met de C55 al zien dat ook de 347 pk sterke 5,4-liter V8 in de motorruimte van de W202 paste. Meer was écht niet mogelijk. Wat betreft cilinderinhoud en vermogen zitten de exotische 400 E 4.2 S3 uit 1993 en de C43 uit 1998 dus dicht bij elkaar, maar in andere opzichten lijkt er eerder 15 dan 5 jaar te zitten tussen beide modellen. De W202 kan op het gebied van materiaal en afwerking niet tippen aan de kwaliteit van een W124, ondanks de toepassing van leer en fraai hout.

‘Clear View’-achterruit

De donkere ‘Clear View’-achterruit en het extra dikke tapijt zijn door importeur Yanase toegevoegd. Discretie en rust aan boord worden in Japan zeer gewaardeerd. De aantrekkingskracht van de C43 zit hem niet zozeer in het AMG-spoilerpakket of de verfijnde V8, zoals bij de E50 het geval is. Het is vooral de combinatie van een compact formaat en een overvloed aan vermogen en koppel die het hem doet. De ten tijde van het debuut gloednieuwe M113-achtcilinder met drie kleppen per cilinder (twee aan de inlaat- en één aan de uitlaatzijde) weet in technisch opzicht zijn voorganger wellicht niet te evenaren, maar hij brengt de AMG C-klasse op een bijzonder soepele en rustige wijze in 6,5 seconden van 0 naar 100 km/h.

AMG C43 verbazingwekkend normaal

De motor was ook dit geval gekoppeld aan een automaat, een handbak was wederom niet beschikbaar. De dubbele uitlaten maken overigens wel duidelijk dat de compacte AMG een V8 heeft. Het muscle car-concept van een grote motor in een kleine carrosserie is hier wederom toegepast. Maar omdat de AMG C43 was gebaseerd op de reguliere Sport-uitvoering van de W202, die al af fabriek was uitgerust met een sportonderstel en brede banden, doet hij verbazingwekkend normaal aan. De met 25 millimeter verlaagde C43 ziet er niet veel dikker uit dan minder krachtig gemotoriseerde uitvoeringen. Hij biedt dus understatement, wat bij AMG-modellen tegenwoordig uitzonderlijk is.

Dat de C43 ook verkrijgbaar was in een krachtige, maar tegelijkertijd praktische stationwagon-uitvoering met een maximale bagageruimte met een inhoud van 1.510 liter, weten eigenlijk alleen insiders. Er rolden 3.050 sedans, maar slechts 747 C43’s als stationwagon van de band. Misschien is dit wel het juiste moment om op Japanse automarktplatforms te gaan snuffelen en te kijken of je zo’n zeldzame C 43 Combi op de kop kunt tikken. Je kunt beter zo snel mogelijk toeslaan, zoveel exclusiviteit gaat er de komende jaren niet goedkoper op worden.