Wat ik storend vind en dat is waarschijnlijk ook waar Soloman zich het meest aan ergert is het jargon dat in bepaalde branches wordt gebruikt. Er wordt gesproken van targets en management terwijl er hele mooie woorden in onze eigen taal bestaan die dezelfde betekenis hebben namelijk doelen en directie.
Een oud afdelingshoofd was een keer een weekend op de hei geweest voor een duur betaalde cursus over management technics en na terugkomst sprak hij een taal die niemand begreep. De Engelse woorden vlogen ons om de oren zoals liability, sharp, sense, credits en nog een heel rijtje met meer dan twee lettergrepen. Toen ik hem vroeg om het één en ander toe te lichten in Nederlandse bewoordingen stond ie met zijn mond vol tanden. "Eh, ja, gewoon, liability". Ja, dat maakte het helemaal duidelijk voor de toehoorders.
Mensen praten elkaar gewoon na zonder er bij na te denken. En vrijwel niemand stelt zich kritisch op. Trek een pak aan, kam je haar nonchalant naar achteren, stap in een nieuwe zwarte Audi en iedereen herhaalt je woorden als je een kletspraatje houdt dat doordrenkt is met afgezaagde slappe Engelse woorden waar prachtige Nederlandse synoniemen voor bestaan.
"Failure is not an option!", riep de cursusleider en iedereen stak zijn vuist omhoog en schreeuwde hem na.
.
