Even een waarschuwing voor wat ik net heb meegemaakt.

(Het ging allemaal goed hoor, daar niet van).
Het is weer Tour de France-tijd en dat is weer het sein voor onze tienduizenden gele-truirenners (met Rabobank op het tenue) om zich te laten zien. Voor de automobilist heeft dat tot gevolg dat ze hun oplet-knop drie keer zo hoog moeten draaien. Want niet alleen bij de Tour de France speelt doodsverachting een grote rol, onder onze snelsten op dunne fietsjes in Nederland is dat ook zo.
Dit keer had de wielrenner die ik tegenkwam geen schuld, maar ik wil wel even aangeven dat de situaties door al dat gewielren dood- en doodlink kunnen zijn.
Ik reed op de weg naar huis en rechts van me is een fietspad. Ik neem altijd de verkeerssituatie vantevoren in me op. Neem in me op wie op de weg zit en wat er allemaal op het fietspad naast me zit. Of het rollatertje 100 meter verderop die zich onvoorspelbaar gedraagt.
Dus, ok, op weg naar huis moest ik na enkele honderden meter naar rechts. Ik neem het fietspad naast me op, die ik straks ga kruisen. Een wielrenner, blijkbaar heeft hij het helemaal gehad, zwoegend, ik schatte zijn snelheid op 20 km/u. Normaal. Even verderop een groep kinderen, langzaam fietsend, wijd uitgewaaierd over het fietspad. Als ik verder rij, ceck ik nog even de rechterbuitenspiegel. Ik zie de kinderen achter me, op grote afstand en de wielrenner daarachter. Ik dacht, door het gezwabber van de kinderen, die komt daar voorlopig niet langs. Enkele seconden later moet ik rechtsaf, rotonde. Nogmaals buitenspiegel, ik zie de kinderen, ruimte zat om af te slaan. Maar waar is de wielrenner gebleven? Huh? Geen zijweg, dit klopt niet. Ik draai mijn hoofd naar achteren en zie niets naast me. De auto hobbelt hooguit 5 km per uur nog ruim voor het kruisen van het fietspad, want iets zegt me, hoe kan dat nou??
Ik draai mijn hoofd terug naar voren en het bloed trekt bijna weg uit mijn hoofd. De wielrenner flitst met zijn 5 kilo-fietsje met enorme snelheid rechts langs de neus van mijn auto. Ik schrok enorm. In die paar seconden! Ik had dus de situatie op het laatst niet onder controle.
Er is niets gebeurd, omdat ik vermoedde dat er iets niet klopte, maar de schrik zat wel in mijn poten dat ik die wielrenner niet langs mijn auto heb zien flitsen.
Nog drie weken en dan kunnen we weer normaal doen.