Rob0118 zei:
Soloman (vanuit de kapel) zei:
Rob0118 zei:
Dat ben ik helemaal met je eens!
Overigens lees ik net moons' bovenste weblog (in moons' profiel) door, en daar zitten serieus veel fouten in. Gaan we die hier binnenkort ook nog ontleden? 
Och, waarom niet? Iedereen maakt fouten.
Omdat het geenszins mijn intentie is een hetze jegens moons te starten. Het zal ongetwijfeld een fijne kerel (m/v) zijn.
.........
.
Ga je gang, Rob, make my day! Ook jij bent vast een toffe knul, maar dan heb ik ook weer eens wat te lachen. Die opmerking van je over die vraagtekens was immers onbetaalbaar. Hoe zei je dat ook weer? O ja:
Er wordt scheutig gebruik gemaakt van vraagtekens, terwijl er in die zinnen geen vragen worden gesteld. Het is wellicht een vervolg van een andere vraag, maar alleen een komma had deze zinnen kunnen koppelen met behoud van het vraagteken.
Welk
het? Waar heb je het over? Waar haal je het vandaan? Lees de gewraakte passage nog eens, beste Rob.
Begrijpen deze arme zich later bedrogen voelende zielen dan niet, dat voor de verkopende partij de kachel ook moet roken? Dat, als zo'n bedrijf geen honderden maar slechts een paar - of zelfs een tiental - van die barrels per maand verkoopt, de inkoop van die wrakken nooit meer dan een paar honderd euro geweest kan zijn? Dat de staat van deze auto's zich, dus, in het allerlaatste stadium vóór de shredder moet bevinden? Dat alleen hun verkoopbaarheid op basis van een nog enigszins ongeschonden uiterlijk aan sukkels zoals hen deze wrakken heeft behoed voor de sloop?
Vier vragen, vier vraagtekens. Duidelijker kan bijna niet. Of had ik, speciaal voor een paar wijsneuzerige taalneuzelaars, het zinsdeel
Begrijpen deze arme zich later bedrogen voelende zielen dan niet drie keer moeten herhalen? Was wel errug eentonig geworden, vind je niet? En ook uit redekunstig oogpunt niet echt te rechtvaardigen, dacht ik zo. Het geheel met komma's aan elkaar breien dan? Ik kijk wel drie keer uit. Tuimelen er ineens uit onverwachte hoeken en gaten pedante en ronduit brutale taalneuzelaars over me heen: dat ik niet zulke lange zinnen moet schrijven, dat ze die niet kunnen volgen, dat ze anders afhaken, en zo.
Ook schreef je:
Met een komma kan aanvullende informatie worden gegeven, terwijl jij het vermoedelijk gebruikt om de voorleesmoeder tijd te gunnen om adem te halen.
Voor de komma is alles dik in orde. Hoor je mij niet over. Staat op wiki nog een leuk voorbeeld van:
[sub]Een komma maakt het (betekenis)verschil tussen een uitbreidende en een beperkende bijzin. Vergelijk:
De jongens uit 4A, die de directeur een ezel hebben genoemd, krijgen straf. (= alle jongens hebben dat gedaan; dit is een uitbreidende bijzin.)
De jongens uit 4A die de directeur een ezel hebben genoemd, krijgen straf. (= slechts enkele jongens uit 4A hebben dat gezegd, en alleen zij krijgen straf; een beperkende bijzin.)
Bron: wiki[/sub]
(hoor je trouwens - als je de zinnen hardop leest - het verschil in intonatie tussen zin A en zin B? Ook dát bedoelde ik met mijn stelregel)
Maar hoe je na de komma wéér ontspoort met zo'n vreselijk
het.... Brrrr....
Die neerbuigende snier naar voorleesmoeders vergeef ik je. Je bent nog jong en je moet nog veel leren. Maar ik zou, als ik jou was, toch eens serieus bij mezelf te rade gaan, waarom je meende die voorleesmoeder er met de haren bij te moeten slepen. Zat daar niet een ietsiepietsie effect bejag bij? Ach, jongen, wat laat jij je in je kaarten kijken...
En nog iets: wie of wat in hemelsnaam is 'wibi'? Een akelig persoon? Zo bekend dat er het achtervoegsel -iaans aangeplakt kan worden en dat dan iedereen weet wat je bedoelt? Een onbenullige website? Een televisieprogramma? Een nieuwe app? Enfin, iets laag bij de gronds uit jouw belevingswereld kennelijk. Mijn belevingswereld kan het in ieder geval niet wezen. Die is te druk bevolkt met Gerald Manley Hopkins en John Donne, weet je nog? Ben ik allang blij dat ik weet wat wifi is. En wiki. Een nog groter assortiment medeklinkers zou ik alleen maar van in de war raken.
Hieronder staat de bovenste blog uit mijn profiel -
"en daar zitten serieus veel fouten in". Toe maar, leef je uit!
mvrgr,
mns
PSssst, voor ik het vergeet, Rob, lees voor je begint die wiki-pagina over komma's nog eens door. En pik, als je toch bezig bent, ook de andere leestekens even mee. Vergelijk e.e.a met wat ik schreef over pauzes en verandering van toon, en dat karigheid ter wille van de leesbaarheid te prefereren valt boven overdaad. Zie je nu hoe gezellig dicht ANS en ik tegen elkaar aan schurken? Neemt natuurlijk niet weg, dat ik me een paar eigen aardigheden veroorloof. Ik geloof namelijk dat ik die verdiend heb.
[size=large]De minste weerstand[/size]
Bloed, zweet, harde arbeid en tranen - iets anders kon Winston Churchill de mensen niet beloven. En dat was precies wat hij deed. En ze juichten hem nog toe ook! Amper verscholen achter Churchill‘s trieste belofte gloorde namelijk een onuitgesproken bijzonder profijtelijke transactie: als eenieder nou zijn beste beentje voor zou zetten, zou de toekomst er voor allen beter mooier fijner glanzender uit zien. En wie wilde dat nu niet? En, nu ja, you can’t achieve the aim without suffering - je kunt het doel nu eenmaal niet bereiken zonder lijden - dus dat bloed, dat zweet en die tranen moesten eerst nog even vloeien, de harde arbeid nog even verzet. Maar dan….
De Nationaal-Socialistische propaganda machine hield het Duitse volk hetzelfde beeld voor, draaide de bevolking hetzelfde rad voor ogen. In de eeuwenoude Roomse traditie dat hoe harder we het hier op dit ondermaanse te verduren hebben, des te meer we daarvoor - pas in het hiernamaals weliswaar, maar toch - beloond zullen worden. Lang hebben die arme Duitsers die fabeltjes geloofd. Al viel dat niet licht als de Russische winter aan je tenen knabbelde.
Van Attila de Hun tot Willem de Veroveraar, van Djengis Khan tot Napoleon, van hetzelfde laken een pak: de toekomst opent wijdse vergezichten, de toekomst is grootser dan groots, glanzender dan glanzend in het verschiet, maar… eerst moet nog een cruciale slag gewonnen worden. Heus, daarna zullen we met zijn allen in weelde baden, ons koesteren in de gloed van een nooit meer ondergaande zon. Ja, mannenbroeders, medestrijders, The future’s so bright we gotta wear shades!
Lenin, Mussolini, Mao, en consorten: altijd weer hetzelfde liedje - alleen dan nog valser. Allemaal spiegelden ze hun aanhangers dezelfde droom voor, dezelfde Gouden Bergen. De Heilstaat was altijd maar een steenworp verwijderd, nog een paar maanden te gaan, een paar jaar hooguit. Maar eerst - tsja, geliefde kameraden, waar gehakt wordt vallen spaanders... - moeten er nog een paar zaken met de bajonnet op orde worden gebracht, eerst moeten nog een paar miljoen medeburgers middels volkstribunaal en vuurpeleton worden gezuiverd.
Enfin, na 5 jaar bloed zweet en tranen liep het na '45 plots van een leien dakje: Marshall-plan, Verenigde Naties, Wirtschaftswunder, het kon niet op! Zelfs de Club van Rome vermocht ons enthousiasme nauwelijks temperen. We trappelden van ongeduld, we konden niet wachten! We renden de toekomst met wijd open gespreide armen tegemoet.
Wie neemt het ons kwalijk dat we daarbij af en toe hier en daar een bochtje afsneden? En zodra de boel een beetje dreigde te stagneren gaven de Val van de Muur en Apple de vooruitgang nieuw elan.
Maar nu zijn we er. We hebben de toekomst bereikt. De Gouden Bergen zijn bewaarheid geworden. Eigenlijk alweer een tijdje. En eerlijk gezegd, ze valt ons een beetje tegen, die toekomst. Zeker sinds die Gouden Bergen een beetje aan het eroderen zijn geraakt en helemaal niet zo waardevast blijken als ze er uit de verte uitzagen.
Het is ook allemaal te gemakkelijk gegaan. Poepen zonder douwen. En hebben we het eigenlijk wel verdiend? Wel zélf verdiend? Het bloed, het zweet en de tranen zijn niet door ons, maar wel door onze grootouders gelaten… Wij hebben de toekomst vooral inflatoir gefinancierd. Leninkje hier, leninkje daar, en ondertussen gewoon de geldpers wat sneller laten draaien. Ons jaarlijkse periodiekje meegepikt.
We zijn nu zo rijk dat we nieuwe armen hebben moeten uitvinden: de kleine spaarder met maar een ton op de bank.
Nee, veel hebben we er niet voor hoeven doen. De tranen niet, en het zweet en de harde arbeid evenmin. Om over bloed maar te zwijgen. En geloof, hoop en liefde hadden er ook al niets meer mee van doen. We hebben telkens de weg van de minste weerstand gekozen. Snel de mijnen gesloten en voor de rest van het vuile werk gastarbeiders binnengehaald.
Heel veel voldoening heeft het dan ook niet gebracht, die vooruitgang. We hebben 180 netten maar er nooit meer iets op tv. Als je iets wil vinden op internet moet je je eerst door huizenhoge stapels lolbroekerij en reclame heen worstelen. Nu we allemaal twee auto's hebben kun je nergens meer parkeren. En een beetje dóór rijden is er al helemaal niet meer bij.
Het bezit van de zaak is het eind van het vermaak, zei mijn grootmoeder altijd. Dubbel waar als je in je achterhoofd dat irritante stemmetje hoort persisteren dat je de rekening nog wel een keer gepresenteerd gaat krijgen...
Sterker, we hebben het er lelijk bij laten zitten. We hebben er een potje van gemaakt, van onze toekomst.
Vijfentwintig jaar, één enkele generatie na Churchill, zat de Britse auto-industrie in zwaar weer, doordat al die o zo dankbare continentalen liever dan een Morris, Austin of Triumph, een Opel Kadett en een Volkswagen Kever kochten. Een Volkswagen... Zijn we toen en masse ijlings Triumph Toledos en Morris Marinas gaan kopen om onze Engelse weldoeners een wederdienst te bewijzen?
Nee, we hebben ze lelijk in de steek gelaten. En met opzet. Want hadden wij niet recht op onze eigen keuzes, recht op ons eigen individuele o zo assertieve bestaan? Recht op dit en recht op dat en recht op nog een heleboel meer.
Welbeschouwd is de toekomst zelfs alweer een poosje verleden tijd.
Rond de millenniumwende zal het geweest zijn, een paar jaar later wellicht. Rond de komst van de i-phone in ieder geval, en de ontdekking van het bijvoeglijk naamwoord "premium". Toen hebben we ons lelijk laten kennen. Vanaf dat moment was het loze omhulsel officieel belangrijker geworden dan de inhoud, volgde functie defintief vorm. Hét kenmerk van decadentie en regressie.
Toen is de neergang ingezet. Het is niet anders: we hebben de toekomst voorbij laten gaan.
Edits: leestekens geschrapt
