Het feit dat ik mijn relaas hier kan neertypen, betekent dat het einde van deze rotdag in zicht is... Na het hele distributieriem-debacle van afgelopen lente, was ik er van overtuigd dat ik me met een volledig gereviseerde motor even geen mechanisch-technische zorgen over de Pluriel moest maken. Het noodlot besliste daar vanochtend anders over:
Nu ja, noodlot, ergens was het ook een geluk bij een ongeluk. Het hele verhaal begint ongeveer twee weken geleden, toen tijdens een lange file-rit plots het gevreesde 'stop, motortemperatuur te hoog'-lampje aanging. Ik heb me netjes langs de kant gezet, alles even laten afkoelen en na ongeveer 10 minuten mijn reis foutloos verder gezet. Wel merkte ik de laatste tijd dat de koelventilator (te) vaak aansloeg, en dan ook nog eens enkel in de hoogste blaasstand. Afgelopen dinsdag had ik daarom een afspraak bij mijn Citroën-garage gemaakt. 's Middags kreeg ik al telefoon dat het geen ernstig probleem was, enkel de weerstand van de ventilator die niet naar behoren werkte en daarom enkel in de hoogste stand aanging. Woensdag kon ik hem gaan afhalen en meteen volgde een vuurdoop met alweer een file-rit van anderhalf uur. Gelukkig geen lampjes die aangingen. Toch bleef ik de indruk hebben dat mijn motor nog steeds te warm liep (oh ja, de Pluriel heeft geen temperatuurmeter), hetgeen bevestigd werd toen ik mijn hand haast verbrandde aan een gloeiende motorkap toen ik donderdag, na een kwartiertje naar het naburige dorp te hebben gereden, wilde controleren of alles goed ging. Een blik onder de motorkap toonde geen lekken aan, alleen een (naar mijn lekenmening) vrij donkere koelvloeistof.
Met plannen om maandag terug te bellen naar de garage met de melding dat het euvel niet opgelost was, kreeg ik gisterenavond het aanbod van een scherm-vriend, die automechanica studeert, om als vriendendienst even langs te komen bij één van zijn vrienden en diens vader, die automonteur is. Aldus geschiedde vanmiddag, waar bij aankomst het koelstofreservoir vrolijk aan het (over)koken was. Na wat twijfels over de staat van de thermostaat, bleek er bij het bijvullen van de koelvloeistof olie bovenop te drijven. Hiermee werd dus mijn eigen grootste vrees bevestigd: met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is de koppakking van de Pluriel lek. Een koppakking die afgelopen lente, samen met zowat alle andere onderdelen van mijn motor, werd vernieuwd, hetgeen ik op factuur heb staan en waarvoor ik ook heb betaald.
Na wat geklooi aan de telefoon met de garage ('het is zaterdag meneer en dan is de receptie en de werkplaats gesloten, alleen de verkoop is actief') kreeg ik uiteindelijk toch iemand aan de lijn, die me beloofde om een takeldienst te regelen en me ook al duidelijk maakte dat een lekke koppakking, de uitgevoerde werkzaamheden van april jl. indachtig, sowieso niet voor mijn rekening zou vallen. De auto werd na een dik halfuur netjes opgehaald en afgesleept richting garage, mijn moeder is mij komen halen met de Veloster en nu zit ik dus thuis met de feestdagen, ver weg van mijn geliefde Pluriel

Maandag weet ik hopelijk meer, na een officiële diagnosestelling van de garage. Ik hou jullie uiteraard op de hoogte.
Na de woede en het verdriet van mijn eerste serieuze panne in het voorjaar, voel ik nu vooral gelatenheid en onmacht. En ach ja, hij was dan toch netjes gepoetst om op de dépannage-wagen te schitteren...