Autoreviews  |  Ford Fiesta 1.1 Bravo (1981)

Derde auto, derde Ford oldtimer (70.000 km)

Aangezien mijn '83 Escort Laser de APK niet heeft overleefd heb ik daadkrachtig opgetreden en de '81 Fiesta 1.1 Bravo van een vriendin overgenomen. Donkerblauw tot zwart, chromen bumpertjes en sierstrips, een open dakje, wat wil een mens nog meer? Ze heeft de auto 2,5 jaar gehad en elk jaar bij de APK netjes onderhoud uitgevoerd. De motor start dan ook goed en loopt als een zonnetje. Helaas ben ik een versnelling kwijtgeraakt, maar daarvoor in de plaats is een berg pittigheid teruggekomen! Mijn oude Escort kwam nauwelijks van zijn plaats, deze Fiesta spuit er als door een wesp gestoken vandoor als je al naar het gaspedaal kijkt (verrekent u zelf de factor gewenning van anderhalf jaar plankgas rijden en niet vooruit komen).

Het roestduiveltje is wel al begonnen met knagen, rond de koplampen en de randen onderaan; hier is al eerder iemand met menie aan de slag gegaan. Gezien de stormachtige roestontwikkeling die mijn vorige Escorts en Hiace hebben laten zien ga ik daar misschien nog wel even mee aan de slag.

So far happy met mijn nieuwe aanwinst, wordt vervolgd!

De eerste kilometers (70.000 km)

De eerste bevindingen na een weekje sturen!

Het rijgedrag is duidelijk minder volwassen dan van mijn oude Escort. De Fiesta is nog iets lichter en heeft kleinere dunnere bandjes, dat merk je wel. De schokdempers lijken ook niet meer helemaal okselfris te zijn; de vorige eigenaresse voldeed aan het vooroordeel dat gezellige mensen ook een evenredige omvang hebben. (Zeg ik dat zo netjes? Het is echt een leuk mens!) In bochten, zeker met oneffenheden, hobbelt en waggelt het autootje naar hartelust. De besturing is ook wat vaagjes, de wielen reageren niet zo direct op stuurbewegingen als ik gewend ben waardoor de auto vaak even z'n weg moet zoeken. Al met al zeker geen auto voor bochtenridders (of juist wel natuurlijk, net hoe je het bekijkt). De stoelen voelen erg eenvoudig (als een stalen frame waar een aardappelzak overheen gespannen is) maar de zit is nog best aardig te noemen. De hoofdruimte houdt niet over: puur dankzij de extra centimeters van het glazen dakje schuurt van mijn 1,85 meter alleen haar tegen het plafond. Conclusie, het kan allemaal wel, maar niet aan te bevelen voor mensen die lang, verwend, op leeftijd of anderszins fysiek beperkt zijn.

Over de prestaties ben ik nog steeds te spreken. In vier rijd ik met 110 op de teller over de A4 zonder veel gas te hoeven geven. Nog even planken om voor een vrachtwagen de afslag te nemen levert ook probleemloos het gewenste resultaat op; al snel tikt de teller 130 aan. Vanwege de geluidsproductie (en het benzineverbruik, zo vermoed ik) zou ik als kruissnelheid de 110 meer aanbevelen.

Toen ik de achterbak van mijn Escort ging overladen (olie, ruitenvloeistof, vochtvreter, extra accu, startkabels, sleepkabel, lampjes, gevarendriehoek en het onvermijdelijke oranje hesje; de standaarduitrusting van de oldtimerrijder) ontdekte ik onder de achterbak nog twee flinke opbergvakken, waar bijna alles moeiteloos in verdween. Zo hou je de achterbak lekker leeg voor andere spullen, top! Ook het hagelnieuwe reservewiel is een aangename verrassing; de laag water van een paar centimeter in het compartiment iets minder. Drogen maar en kijken of het terugkomt.

Nog een laatste opmerking: de chromen buitenspiegeltjes zijn weliswaar esthetisch helemaal verantwoord, maar je ziet er echt geen reet in!

Still going strong (75.000 km)

Hoogste tijd voor een aanvulling op mijn vorige verslag, want de eerste kilometers zijn nu wel achter de rug.

De auto wordt nog regelmatig met veel plezier gebruikt. Bij aanschaf van zo'n oude en goedkope auto weet je: het kan elke dag afgelopen zijn. Of anders gesteld: elke dag dat je rijdt is meegenomen. Zeker in dat licht gezien voldoet de auto echt uitstekend. Starten met de choke vergt enige handigheid (mijn vriendin waagt zich er liever niet aan) maar vormt voor mij geen belemmering. Als de auto eenmaal warm is rijdt hij doorgaans probleemloos.

Wel zijn er enkele dingetjes voorgevallen (hoe kan het ook anders). Er is iets raars aan de hand met het stroomcircuit; van tijd tot tijd zie ik opeens het schijnsel van mijn koplampen feller worden. Tegelijkertijd gaan de ruitenwissers dan sneller heen en weer. Eenmaal brandden de koplampen allemaal tegelijk door, zowel de stadslichtjes als de dimlichten. Heel vreemd. Ik kan de oorzaak niet vinden, dus de lampjes vervangen en genoeg reserve ingeslagen.

Een ander typisch Fordkwaaltje lijkt een stevige afkeer van vochtig weer te zijn. De motor gaat er onregelmatiger van lopen en stationair draaien zonder hulp (gaspedaal licht intrappen) lukt eigenlijk niet meer. Vervelend! Ook nog geen remedie voor gevonden.

En toen kwam de APK... uiteraard was ik wat huiverig, je weet toch nooit waar ze mee komen. Nou, nergens mee. €70 voor wat kleine dingetjes en een APK voor twee jaar. Echt super. Ik rij zo lang mogelijk door!