Om het ook nog over de auto te hebben, anders gaan mensen misschien zeuren dat ik alleen maar filmpjes post (ohnee vreselijk, boef dat ik ben

)
Ik zit in een innerlijke tweestrijd, al een poosje. Eigenlijk al voor de vakantie, en na de vakantie is dit gevoel alleen maar sterker geworden.
Laat ik voorop stellen dat de Lexus echt een ont-zettend relaxte bak is om te rijden. Ik kan met grote afstand zeggen dat dit de meest fijne en prettig rijdende auto is die ik ooit gehad heb.
Zelfs nieuwere auto's waar ik in gereden heb haalden het vaak niet bij Lexy.
Ook anderen en een paar hier op het forum, o.a. Bofkont waren ook echt zéér positief verrast toen ze even in de Lex mochten sturen. Wat rijdt deze wagen lekker zeg, was eigenlijk altijd de reactie.
Buiten de rij ervaring vind ik het ook echt een hele mooie wagen, in een geweldige kleur.
Ik kijk nog steeds elke keer met een glimlach even om als ik hem geparkeerd heb.
En toch speel ik met de gedachte om hem weg te doen.
Waarom?
Nee, niet omdat ik hem niet meer kan veroorloven haha, ik weet dat sommige dat misschien meteen denken. Nee hoor, financieel trek ik het heus wel, ook al is het inderdaad geen goedkope wagen om te bezitten.
De reden is simpelweg, het geeft me teveel onrust. .
Elke keer als ik hem ergens parkeer zit ik in mijn achterhoofd van, oei als het maar goed gaat. Als er maar geen halve zool zijn deur er tegenaan smijt. Als ik hem in een wat minder nette buurt zet heb ik al zorgen zeg maar. Bij parallel parkeren zit ik als een idioot uit te kijken dat ik de stoep niet raak en de velg beschadig. En op vakantie, man o man, we hebben door smalle bergstraatjes moeten sturen met soms aan elke kant letterlijk nog 3 centimeter over en ik heb meerdere keren echt met de adem in gezeten van oeii oei oei als dit maar goed gaat.
Goed, misschien vinden sommigen dat ik me aanstel. Dat mag

De wagen is zeker niet meer in nieuwstaat, en hij heeft heus wel zijn plekjes hier en daar... maar over het algemeen is ie gewoon nog echtwel netjes
En ja, geloof het of niet, maar sinds we de beater erbij hebben, pakken we serieus vaker de beater dan de Lex, en vaak op mijn verzoek. Want, och... doe maar ff met de beater... daar boeit het toch geen reet of er een krasje of deukje bij komt. Dat nonchalante gevoel vind ik HEERLIJK en bevrijdend.
Toegegeven, het rijden in dat ding (de Kia Pride) is 10X minder leuk als de Lex haha. Maar het is wel echt ontzettend bevrijdend om gewoon een auto als lomp vervoersmiddel te gebruiken en gewoon nauwelijks een fuk te geven of er iets mee gebeurd.
Dus ja, meer en meer verlang ik naar mijn eigen auto, die gewoon prima rijdt, daar niet van... maar die gewoon nauwelijks nog wat waard is en die je heerlijk kan (mis)bruiken.
Nee, zonder dollen, natuurlijk zou ik ook met een goedkope "beater" auto respectvol omgaan en niet als een idioot overal tegenaan rammen haha. Ik bedoel meer, dat stel dat er iets mee gebeurd in de zin van oppervlakkige schade, een kras, een deukje, dat ik dan kan zeggen: "ja jammer.... sh*t happens" en hup we gaan weer verder.
Hoe zien jullie dit? Ik weet, ik klink nu niet echt als een autoliefhebber, want de liefhebber koestert vaak zijn bezit en wil het juist wél op 'Bofkont' niveau mooi houden. Maar de stress die dit geeft, laten we eerlijk zijn... het is best wel mega bevrijdend om dit niet te hebben... lijkt mij.