Zo, moment voor mijzelf, moment voor Tagora.
Gisteravond heeft mijn mooie rooie mij comfortabel naar de grensrijder residentie gebracht. Bij aankomst werd ik al opgewacht door het trio CX, Tagora & grensrijdster Mk II. Je kan het verkeerder treffen na een zware werkdag en de A2.
Allereerst werden de nijvere handwerkkunsten welke reeds verricht waren in de nieuwe residentie bewonderd en ik moet zeggen, de kamers waren goed en sfeervol geschilderd. Vervolgens werd mij een smaakvolle, voedzame en pittige maaltijd voorgeschoteld, welke er bijzonder goed inging. Na een toetje uit het grote kookboek van grensrijder, vanillevla met chocolade Creusli, met een suikergehalte een ADHD'er waardig, was het tijd voor de Franse schone.
De aandoenlijke kleine en dunne jaren 80 sleutels werden mij overhandigd en na het in de spotlight zetten van de Tagora onder de carport (ja mensen, de grensrijders hebben een carport met sfeerverlichting) is de nieuwe verworven Française eens goed bewonderd.
Voordien had ik met grensrijdster Mk II mijn memoires aan de Tagora opgehaald. Ten tijde van de Tagora's intro in NL reden de WOFjes thuis een Mazda 626. Een auto die nooit echt indruk op de kleine en toen 10 jaar oude WOF heeft gemaakt. Dit in tegenstelling tot de snelle 1307 van oom Piet, die een toerenteller had (de 1307, niet oom Piet), wat WOF mateloos mooi vond en kussens waar je gewoon een paar meter in weg zonk. Samen met papa WOF en oom Piet bezochten wij dealer Loran in De Lier, teneinde de Tagora te zien. Schitteren vond ik die auto. Beetje Amerikaans ogende voorkant, sierlijk en strak. Breed dashboard met grote stoelen en hele stoere achterlichten. Ik geloof dat mijn enthousiasme door grensrijdster wel gewaardeerd werd, maar mijn mening niet gedeeld.
Enfin, daar sta je dan. Zo'n 27 jaar later bij weer een Tagora. Papa WOF rijdt ondertussen een Hyundai Matrix, die verrasenderwijs net zo goed rijdt als hij lelijk is (de Matrix, niet papa WOF) en Oom Piet een 407 en WOF zelf die zo langzamerhand begint te beseffen dat hij toen al stiekem van Franse auto's hield.
Eerst bewonder ik de lijnen en vooral die imposante, maar slank ogende neus. De stoere achterlichten. De strakke lijnen doen mij in de verte even denken aan een Aston Martin Lagonda. De kleurstelling met een redelijk donkere exterieurkleur en licht interieur kan ik erg waarderen en maakt de auto 'warm'. Ik draai de sleutel om en een eerste grijns komt op mijn gezicht. Het duurt even en je hoort de motortjes zoemen en de sloten komen - zo lijkt het- één voor één naar boven. Als je zelfs al gelukkig wordt van het geluid van een centrale deurvergrendeling ben je wel een hele blije ijkel en een ieder die WOF kent, weet dat hij een blije ijkel is.
Ik vlij mijn goddelijke lichaam in de Fauteuil aan de bestuurderskant en zet de Tagora op contact. Meteen gaat een hele batterij lampjes branden. DAT vond ik nu ook altijd zo mooi vroeger. In die Simca zaten ook veel lampjes, terwijl onze auto's altijd maar een paar branden. Saai hoor...
De overeenkomst met de reeds gememoreerde 1307 blijkt uit de huisstijl van de aanduidingen en meters en de naalden van de toerentellen en snelheidsmeter. Het is een erg mooi dashboard in de Tagora en het oogt lekker breed. Ik verleg mijn focus naar de achterbank en zie een lekker dikke bekleding en een bank breed genoeg om er een driezits van te maken. Mais non, ik zie twee behoorlijk uitnodigende in de vorm van achterbank geprofileerde zetels. Zo uitnodigend dat ik even moet zitten. Bij gebrek aan enige beheersing van de Franse taal bedenk ik bij mijzelf 'kanonne, deze achterbank zit beter dan menige voorstoel'. Met de gezonde tegenzin verhef ik mij uit de heerlijke bank en ik loop nog een bewonderend rondje om de auto heen. Voor zover mijn technische oog reikt, ziet alles er nog mooi uit. Het exterieur heb ik het beste kunnen bewonderen en dat oogt nog als nieuw, wat uiteraard ook logisch is, gezien de kwaliteit van de -door zovelen onderschatte- Franse voitures en de weinige ervaring van deze schoonheid.
Ik verheug mij op het moment dat het weer wat beter wordt en het kenteken er is om een eindje te toeren met deze jeugdmemoire. Zonnebril op, leuk dijkweggetje, Wende op de autoradio, life's good!
WOF