Hoi ik ben Cécile. Vanaf aanstaande maandag heb ik een zwarte Mitsubishi Space Star uit 2004. Niet een heel inspirerende prachtige auto, wel hopelijk eentje die het gewoon blijft doen! Als ik de
Wegenwacht mag geloven, wel.
En met handige laadruimte en trekhaak voor dingen waarvoor ik de auto vooral gebruik: beachvolleybal met meerdere mensen en tassen, (fiets- en road trip) vakanties.
Een paar weken geleden overleed helaas mijn 26 jaar oude witte Mazda 323: 'hoe een kind een auto tekent'. Leuke bak met mooie visgraat bekleding op stoelen én deuren.
Ik heb hem 5,5 jaar gehad, en in al die tijd maar twee andere van die bouw gezien in Nederland. Verder vooral veel saaie duizend-in-een-dozijn auto's, net als mijn nieuwe zal zijn...
In Colombia zijn er gek genoeg heel veel Mazda 323's in die hoekige bouw,, bijvoorbeeld veel als taxi's, ook nieuwer (eentje van 2004 zelfs). In Europa kregen ze al vanaf 1990 een rondere vorm; in Colombia niet.
20 jaar geleden heb ik een Citroën Acadiane (bestel-Dyane) gehad, oh wat was dat een leuke auto... een broertje van de eend. Met versnellingspook uit het dashboard en een voorraampje waar je geen reet door zag zodra het regende.
En een Citroën Visa, ook heel leuk, met hetzelfde reuteltje als een eend. En een gekke spacey 'koker' bij het stuur met alle knopjes. Maar zoveel roest...
En een Peugeot 104, wat een rotbak was dat, bij het minste beetje mist of regen startte hij al niet.
Hoe charmant die Franse auto's ook waren, tegenwoordig zweer ik bij Japanners.
Verder... ik heb ooit 6000 km in Australië gereden en ook aardig wat in Groot-Brittannië... alleen op rotondes is het soms even nadenken ;-)
Ik hou wel van road trips, en rijden in Duitsland bijvoorbeeld.
Voor het eerst rijden in Amsterdam vond ik in het begin wel effe wennen, ondanks dat ik al jarenlang veel rij-ervaring had in NL, Frankrijk en Aus/UK... even voelde het net alsof ik net mijn rijbewijs had, met die trams, fietsers en hard rijdende taxi's van alle kanten. Ik reed ook net op een stuk waar trambaan en rijweg eerst twee banen waren en opeens één werden, dat soort dingen.
Nu vind ik het heerlijk om bijvoorbeeld na beachvolleyballen op het strand, 's avonds laat dwars door het centrum terug naar huis te rijden. Dat is echt rijden. Wel moet je tijdens elke rit minstens één suïcidale fietser of toerist 'redden' (die door rood fietst of loopt).
.
