Nog even een vakantieverhaaltje bijwerken van eerder dit jaar. 'Normaal' gaan we in de week van Hemelvaart met de Tractionclub met hun buitenlandrit mee. Maar dit jaar sprak de bestemming minder aan en was het programma flink duur, met name door zaken die ons niet interesseren. Dus we besloten eens een jaar over te slaan. Dat gaf ruimte om zelf eens wat te gaan ondernemen.
Inmiddels ruim 12 jaar geleden wilde ik met mijn toen verse vriendin op vakantie naar Frankrijk. De BX was op dat moment nog niet betrouwbaar en mijn vader had 'auto's over', dus we besloten om met zijn Acadiane te gaan.
Volgepakt en onderweg. 20 kilometer verder: Hoosbui, auto begint beroerd te lopen. Terug naar papa om even te kijken of hij het kan fiksen. Beetje prutsen, gassen en hij doet normaal. Poging 2. 50 kilometer verder: Auto begint beroerd te lopen. Ik wilde op onze eerste vakantie samen echt niet in het buitenland met pech komen te staan, dus weer terug... Volgende dag poging 3. Toen redden we het tot Maastricht (vanaf Utrecht). Daar zette ik de auto even aan de kant om te kijken of hij na uit- en aanzetten nog steeds mee zou werken. Nee dus. Nooit meer aanslaan... ANWB erbij, aan de praat gekregen en de moed opgegeven. Terug naar mijn ouders en de Acadiane omgeruild voor
hun C3 Pluriel.
Inmiddels is de Acadiane verkocht, want mijn vader vond dat hij moest opruimen en hij maakte er te weinig gebruik van. Daar had hij snel spijt van, dus kwam er
Acadiane 2. Die is gerestaureerd in dezelfde kleur als numéro 1 en staat werkeloos thuis, want een klusauto is niet echt meer nodig met mijn vaders gezondheid. Daar klaagde hij over. Ik wist een oplossing: Ik wil wel kilometers maken. Een herkansing van de vakantie naar Frankrijk!
Na een rondje wennen bij mijn ouders in de buurt mocht hij mee naar ons thuis. Daar hebben we een stel platen in de auto geknutseld. Mét uitschuifbare plaat die over de omklapbare passagiersstoel heen past, zodat ik met mijn lengte ook op die platen kan liggen. Een camper wil ik het niet noemen, wel een rijdend bed.
De eerste dagen in de week van Hemelvaart was het weer beroerd. Dus we besloten om een huisje te boeken en het kamperen nog even uit te stellen. We waren ook wel blij dat we niet met de Traction(club mee) waren, dan hadden we met handdoeken in de auto in de weer gemoeten... Na twee nachten in Duitsland gingen we op naar Frankrijk. We hadden het idee om een tussenstop te doen, maar het weer was onderweg ook nog niet echt lekker en het rijden ging wel goed. Uiteindelijk hebben we regen, hagel, sneeuw en zon gehad onderweg, en 1000km verder kwamen we aan op de camping van mijn halfbroer en zijn gezin. 1000km op een dag in een Acadiane, het kan dus, en we waren niet eens op of gebroken!
Precies in de sneeuwbui (rond skigebied Le Lioran) kwamen we heel wat Peugeots 204 en 304 tegen die daar een evenement hadden.
Op de camping hebben we lekker gewerkt. Groenwerk is er op een camping altijd wel te doen, en op je eigen tempo met goed weer is dat heerlijk om te doen. De Acadiane stond er haast bij als een werkbus.
En we hebben echt in de Aca geslapen! Met een autohoes als gordijn er overheen. Je hoorde gezellig de zwijnen om de auto heen knorren 's nachts.
Na een kleine week gezelligheid even wat brood halen voor de terugweg.
En op de terugweg even een tussenstop in hartje Parijs waar mijn nichtje (dochter van halfbroer dus) stage liep.
Voor niks moeite gedaan om een ontheffing voor de milieuzone aan te vragen want blijkbaar geldt dat niet in het weekend.
Op de terugweg kreeg ik wel flashbacks naar de eerste Acadiane. De warme start werd steeds lastiger... Zo veel mogelijk op een helling parkeren, een paar keer hebben omstanders ons aangeduwd om weg te komen... Nou vooruit, daarmee komen we nog wel thuis. Maar met nog 50km te gaan tot huis begon er iets te zingen en te zagen en metalig te rammelen onder de auto. Met weinig gas geven wist ik het onder controle te houden, maar voor de zekerheid de snelweg af leek verstandig. Om er daar achter te komen dat de eerste versnelling vreselijk klinkt, de 2 perfect is, hij direct uit zijn 3 knalt en de 4 ook flink lawaai maakt. Toch maar rustig in zijn 4 naar huis geknord dan.
Later heb ik de Aca ook weer in zijn 4 naar mijn vader gebracht, waarbij opviel dat hij minder lawaai maakte bij meer gas. Dus flink tempo op de snelweg was geen probleem. Samen hebben we de versnellingsbak gedemonteerd. Die was blijkbaar al 'een gokje' en nu dus overleden. Binnen enkele weken waren er wat delen uitgewisseld en heeft mijn vader zonder mijn hulp (maar met anderen) de bak weer teruggebouwd. Eind goed al goed. En warm starten? Dat is blijkbaar mijn probleem. Ik heb altijd ruzie met tweecilinder Citroëns, mijn vader vindt altijd dat er niets aan de hand is. Het zal wel. In elk geval: Herkansing Acadiane is geslaagd. 2777km gereden met
13.2 km/l.
En is dit topic 15 jaar min één dag oud zie ik. Blijkbaar wilde ik mijn vreugde heel graag delen. Dus op pagina 1 kan je exact lezen hoe ik hem heb opgehaald in Parijs, vergezeld door mensen die ik niet kende...
