Autotests  |  Lotus Elise ECE (2010)

De Lotus Elise ECE is Hollands glorie pur sang. Op het circuit van Assen presenteerde het Nederlandse bedrijf ECE, waarvan  Lotus-importeur Van der Kooi uit Lochem mede-eigenaar is, in de zomer van 2008 zijn elektrische Lotus op basis van een omgebouwde Lotus Elise. Eigenlijk is deze Elise ECE dus een soort kitcar. De basis blijft namelijk een bestaand model dat is omgebouwd tot een elektrisch voertuig.

Op de plek van de motor is een flink accupakket gekomen. Lithium-ion, dat wel. Het uiterlijk is zowel binnen als buiten uiteraard voor 99 procent gelijk aan de normale Elise. Enkel de uitlaat is verdwenen en allerhande bestickering toont medeweggebruikers dat men hier groen op weg is. Binnen is het ouderwets krap. We hadden geluk dat het tijdens de fotodag droog was, zodat met het dak open gereden kon worden, want met het dak dicht is het voor langere mensen – zoals in elke Lotus – een soort yoga-oefening om achter het stuur terecht te komen. Als je eenmaal zit op de met leer beklede stoelen is het allemaal erg spartaans. Kleine klokjes, de pook uit de benzine-Elise en een ouderwetse metalen voetensteun voor de passagier. Inderdaad, een pook. De ECE mag dan elektrisch rijden: er kan nog steeds ouderwets worden geschakeld. Nieuw zijn het digitale scherm onder op de middenconsole en de startknop links van het stuur.

Fantastisch stuurgevoel

De Lotus is niet gemaakt van duur carbon, maar van polyester. Qua rijden is het behoorlijk spartaans, zowel qua comfort als qua herrie. Niet zo merkwaardig, aangezien de Elise daarvoor destijds op de markt is gezet. Eén ding is in ieder geval niet verdwenen na de openhartoperatie van de Elise: de rijeigenschappen. Het stuurgevoel is als vanouds fantastisch en strak. Het is communicatief en  agressief. Van onderstuur is nauwelijks sprake, van overstuur des te meer. De neus duikt altijd wel naar binnen, maar de kont is behoorlijk los. Dat maakt de Lotus niet meteen tricky, wel verrukkelijk sportief. Het schakelen is even wennen. Omdat de elektromotor bij stilstand geen toeren maakt, is er niet zoiets als een stationair toerental. Bij het wegrijden heb je de koppeling dus niet nodig. Je zet de auto gewoon in de eerste of tweede versnelling en geeft ‘gas’. Als je de auto constant in de tweede versnelling houdt, is schakelen nauwelijks nodig. Mocht je wat lagere toerentallen van de elektromotor waarderen, dan kun je naar een derde versnelling. Gas los, koppeling in, schakelen, koppeling terug en dan pas weer gas geven. Het enorme koppel zorgt ervoor dat gasgeven tijdens schakelen niet bevorderlijk is voor de levensduur van de koppelingsplaten. Bij het laten uitrollen van de auto wordt de accu weer opgeladen. Hierdoor is de daadwerkelijke actieradius sterk afhankelijk van je rijstijl. Veel vooruitkijken en weinig je rem gebruiken, is belangrijk als je nog verder wilt komen.

Uiteindelijk volgt dan de onvermijdelijke stekker. Als je aangewezen bent op een normaal stopcontact met 16 ampère  moet je rekenen op zo’n acht tot twaalf uur om de auto op te laden, met meer ampères daalt die tijd snel tot een minimum van zo’n drie uur.