Contest #108, Een nieuw begin, opnieuw en opnieuw.

Gepost door rke 
In het leven maak je vaak een nieuwe start. Ik heb recent nog een nieuwe start gemaakt met een andere relatie, gevolgd door een nieuwe baan bij een ander bedrijf.

In mijn optiek begint een verstandige nieuwe start met een objectieve evaluatie van het oude, gevolgd door een keuze uit de alternatieven. Het heeft mijn voorkeur een lijst te maken van de voor- en nadelen van het oude zodat je de keuze verantwoord kan maken. Laat ik dit eens uitleggen aan de hand van een nieuwe auto kopen.

Je rijdt een oudere auto en je wil dit ding vervangen. Dat kan noodzakelijk zijn, niet meer dan een wens gecombineerd met de mogelijkheid van een andere auto of zelfs een vermoeden dat vervangen een verhoging van je welzijn tot gevolg zal hebben. Misschien kijkt die aantrekkelijk buurvrouw dan een keertje wel jouw kant uit - ik ervaar in zo'n geval toch het prettige gevoel van 'ik ben nog steeds een aantrekkelijke man'.

Ik begin zo'n keuze dus bij voorkeur met een evaluatie. Wat vind ik prettig aan mijn huidige auto en wat heb ik als noodzakelijk ervaren. Naast dit voordelenlijstje maak ik een nadelenlijstje. Denk dan aan 'de stoelen zijn goed', ' de auto is zuinig', 'de auto is niet duur' in het voordelenlijstje versus 'de alarmlichten gaan in bochten onbedoeld aan', 'hij is om de haverklap stuk' en 'hij is lomp groot' in het nadelenlijstje. Ook esthetische en financiele aspecten horen in deze lijsten thuis, ik wil eventueel bewust kunnen kiezen voor een prachtige bolide die een godsvermogen kost.
Uit deze lijstjes kan ik een lijst maken met zaken die ik zeker terug wil vinden in de andere bolide. Mooi of lelijk is niet in lijstjes samen te vatten, maar je maakt ook op het gevoel een selectie van auto die je eventueel zou willen rijden. In die selectie van zeker-niet auto's zitten zeker ook auto's die je op basis van vooroordelen niet wil kopen. Vooroordelen op basis van sociaal inacceptabele argumenten (de kampbak, turkenauto, wietdealersbolide of onbetrouwbaar merk vooroordelen) of vooroordelen op basis van verhalen van mensen die je vertrouwt.

Netto blijft er een lijst over van eisen te stellen aan voertuigen uit een selectie van voertuigen. Voor mensen die particulier een tweedehandsje hopen te scoren is het dan nog even wachten op een geschikte occasion en dan heb je een bolide waarvan je het idee hebt dat hij de komende jaren zal voldoen.

Kiezen met mathematische precisie, de theorie.

Maar, oh heilige euro, ik heb gezondigd.
Mijn relatie liep stuk, en ik zat met een XXL Camry opgezadeld. Prachtige auto, ik heb nog wel eens momenten dat ik er spijt van heb dat ik hem verkocht heb. Maar scheiden betekent ook vermogen verdelen en dat vermogen verdelen betekende voor mij een andere hypotheek. De Camry was wat prijzig, zeker als je het benzineverbruik van een op negen en het feit dat ik nog een aantal andere voertuigen heb staan, meetelt.
Toen de dame van de administratie opmerkte dat zij weer mijn maandelijkse kilometerdeclaratie moest verwerken, maakte ik een foute opmerking. Ik zei: "Heb je een alternatief?". De Camry werd verkocht en er kwam een huurauto van de werkgever voor in de plaats. Een keurige, saaie, uiterst zakelijke, oliegestookte, heerlijke scheurbak. Keuze van de werkgever, een zeer zakelijke Seat Leon TDI.
Jammer genoeg was de bedrijfsaandacht van deze werkgever in mijn twintig jaar bankapplicaties maken en beheren verplaatst van de traditionele proven technology naar het jonge, frisse appjes bouwen. Of de dinosaurus maar wilde opzouten.
Maar dan.
Budget... nul komma niets. Wensen... vier wielen en een stuur. Mogelijkheden... Een goede vriend wist een Peugeot 106 te koop. Mooi blauw, en het ding zag er zowaar heel bruikbaar uit.
Doen, op de fiets in de regen een krat bier en boodschappen halen is geen pretje.

Ik kreeg een korte opdracht in Brussel. De opdracht moest uitgevoerd worden als ZZP-er, als Belgisch ondernemer en er werd aangegeven dat het wenselijk zou zijn als ik in de buurt van Brussel zou gaan wonen. Nu ben ik van nature erg naief, dus ik dacht een studentenkamer te kunnen huren in Brussel.
De studentenkamer is niet gelukt en de opdracht stelde weinig voor. Ik ben dus drie weken lang met de 106 heen en weer gescheurd door de chaos die onze zuiderburen verkeer wensen te noemen. Een specifiek cijfer geeft de Belgische verkeerschaos prima aan: Antwerpse ring, 500 ongevallen per jaar. Dat zijn er bijna twee per dag.

Terwijl ik uithuilde en zocht naar nieuwe uitdagingen (zo heet werk zoeken tegenwoordig), werd ik ineens gebeld door een vriendelijke man. Of ik wel eens op indeed.com keek. Ik heb toen in alle eerlijkheid gezegd dat ik daar slechts zelden keek, de meeste advertenties daar zijn ernstig over de datum. "Ja, ik had je een berichtje gestuurd".
We hebben afgesproken elkaar te ontmoeten en wij kunnen het wel met elkaar vinden. Sinds 1 januari 2018 werk ik voor het bedrijf van deze man en het werken bevalt mij prima. Ja, het salaris is veel minder. Ja, ik heb nu een oude auto van de baas. Maar ik heb wel weer werk en dat is voor een dinosaurus toch een bijzonderheid. Nu nog even volhouden, minstens tot ik 65 67 68 69 70 75 80 ben.
Ach, wat kan mij die leeftijd schelen, ik wil niet veroordeeld worden tot het stoeltje bij het raam met de spreekwoordelijke geranium voor mijn neus.



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 16-01-2018 15:43 door rke.
U zult een bedoeling hebben met verhaal.
Wellicht een compliment voor het niet bij de pakken neer zitten ?
Dan doen we hierbij dan graag.
Quote
Lada Niva Urban
U zult een bedoeling hebben met verhaal.
Wellicht een compliment voor het niet bij de pakken neer zitten ?
Dan doen we hierbij dan graag.

Ik heb het verhaal met de moraal bewust niet opgeschreven. Dat was een somber verhaal over kuddedieren die in hun jacht naar nog mooier glimmend blik hun complete leefomgeving onderscheten en onleefbaar smerig maakten.

Met CO2, met chemicaliën, met oud ijzer, met versleten rubber en met oversized, decadente blikken dozen.
Voor iedere burger een.


Ik denk zelf: FTW. Die piepkleine bijdrage van mij zal het verschil niet maken. Ik heb ook recht op een gelukkig leven.
Hoppa, start de oliestoker of accu-auto maar, we gaan toch massaal door waar we mee bezig zijn.
De mens die elke tegenslag weer te boven komt, een mooi verhaal....

Alleen wel jammer van de Camry, een Camry verruild voor een Seat, dat doet pijn!
Quote
Joost nu een Volvo maar straks weer een Toyota
De mens die elke tegenslag weer te boven komt, een mooi verhaal....

Alleen wel jammer van de Camry, een Camry verruild voor een Seat, dat doet pijn!

Een optimist ziet in iedere tegenslag een reden om er harder tegenaan te gaan,
een pessimist ziet in iedere tegenslag een reden om er mee te stoppen.

Ik wil nog steeds een optimist zijn.



Over de Camry, het is slechts vergankelijk blik. Wat wel leuk is, hij is nog steeds in Nederland en wordt nog steeds ieder jaar gekeurd (rdw.nl).
Nu geniet een ander van deze heerlijke sloep. Ik rij nu een echte Renault Clio... waar ik nog steeds foto's van moet maken....
Hehehe

Ik rij nog steeds in zo'n sloep. Benzineverbruik valt wel mee, maar ik heb ook een kleine motor, 2.4, nog steeds 1 op 10,6. Niet slecht.
Moet hem weer eens poetsen.

Mooie blog trouwens, en heel veel complimenten hoe je met je relatie omgaat.
Ik moet eerlijk zeggen, als het met mijn vrouw stuk zou lopen, zou mijn leven kapot zijn.
Heel apart, een relatie die stuk loopt.

Je bouwt samen een heel leven op. Ook al neem je geen kinderen (je mag de term niet gebruiken, maar dat vind ik onzin, kinderen is een keuze, vooral tegenwoordig nu de kerk een stap terug heeft gedaan). Je bouwt het toch samen op. En dan na vele jaren loopt het stuk. Op de een of andere dag. En dan ben je weer alleen. Alleen in een appartement, alleen aankleden om naar je werk te gaan. Geen groet, geen kus, met je koude lichaam naar je werk, broodtrommeltje in je tas. Dat is erg. Donker huis als je thuis komt, geen kus, geen vrijen meer, niets meer, niks meer nakletsen.

Wat lijkt me dat een hard leven.
Jan,
Dat valt reuze mee. Ik zie mensen die het veel zwaarder hebben en ik ben gelukkig.

Onze relatie was in een samenleven veranderd waarin we bewust langs elkaar leefden. Zij had geen interesse meer in mij en ik had geen interesse meer in haar bezigheden. Zo werd mijn geknutsel aan rallyauto's gezien als het ontvluchten van de thuissituatie en was het werk en het huishouden haar in die mate te veel dat zij niet meer op deze manier verder wilde leven. Ik voelde iets van kilheid in huis en ik was op zoek naar een klein, simpel huisje waar ik in kon gaan wonen.

Op vaderdag hebben we de spanningen uitgesproken. Dan kan je kwaad worden, maar feitelijk moet je ook kwaad op jezelf zijn. Als jij maar door vreet terwijl dokter en geliefden allemaal roepen dat zo dik wel eens een gezondheidsprobleem kan worden, moet je boos op jezelf worden als het zo ver is. Het is zoals roken; het kost enorm veel moeite om te stoppen, maar er is er een die er veel baat bij heeft en er is er een die het zware werk moet doen. Niet stoppen... je weet wie de schuldige is.

De eerste maanden waren een verademing. Totdat de handdoekenmand niet meer terug te vinden was, de stofnesten niet meer te negeren waren en mijn nachtrust uit stukjes van twee uur slaap bestond. Ik heb mezelf ingeschreven bij meerdere datingsites, vooral om er achter te komen dat deze sites ook niet de oplossing zijn. Ik heb mijn levensverhaaltje diverse keren verteld tegen iemand die zelf ook zichtbaar in de knoop zat en er zijn vrouwen geweest waarmee ik eventueel in de toekomst wel een relatie had willen beginnen. Maar, op datingsites hebben ze het wel eens over een rugzakje... nou, iedereen met een vorige langdurige relatie heeft een rugzak. Dat daten werkt soms therapeutisch, maar op een gegeven moment kwam het ontslag boven op de scheiding. Dat was het moment dat ik nauwelijks nog sliep. Toen mijn werkgever vroeg of ik een cursus 'scrum' wilde doen (feitelijk een cursus geformaliseerd samenwerken) bleek ik voor deze uiterst simpele cursus meerdere pogingen nodig te hebben. Ik zat letterlijk twee, drie bladzijdes te lezen, schrok dan wakker, ging een bladzijde terug en las weer twee of drie bladzijdes.

Ik ben op dat moment naar de huisarts gegaan. Ik heb een goede relatie met mijn huisarts en hij weet dat ik zeg wat ik denk. Als ik hem een kl00tzak vind, krijgt hij exact dat woord om zijn oren. Met reden waarom, dat natuurlijk wel. Gelukkig voor hem weet ik vrijwel niets van geneeskunde af, dus hij moet wel extreem blunderen wil ik het merken.
De huisarts gaf mij pilletjes. Ik probeer een pil, ik slaap drie uur in plaats van twee. Ik terug naar de medicijnman. 'Je moet een dagboek gaan schrijven', was zijn volgende advies.
Ik moet hem werkelijke stomverbaasd aangekeken hebben. Maar baat het niet, dan schaadt het niet. Boekje naast het bed, pennetje er bij en op bladzijde een: Lief dagboek....
Wonderlijk genoeg hielp het mij zeer goed. Dus, toen ik hem een paar weken later in de supermarkt tegenkwam zei ik tegen hem: jouw dagboek-methode werkt.
Hij had toen aan mijn gezicht afgelezen dat ik niets van zijn dagboekadvies geloofd had maar was wel blij dat ik het hem vertelde. Tot vandaag schrijf ik nog steeds een dagboek, hoewel het meer een maandboek begint te worden. En ja, publicatie is pas na mijn begrafenis - als mijn kinderen mijn doktershandschrift kunnen lezen.

Mijn ex is na de scheiding in een klein huurflatje gaan wonen. Ik heb haar nog geholpen (ook een paar keer van de wal in de sloot) met het inrichten. Na een paar maanden had zij een nieuw vriendje die... actief is in de rallysport. En dat vele werken... ze is meer gaan werken toen die twee samen een prachtig huis kochten. Ach, ze mogen langer hard werken dan ik, ik ben acht jaar ouder. Laat ze het huis en de status maar bij elkaar ploeteren, ik heb altijd geroepen dat je moet werken om te leven en niet moet leven om te werken.

Na een korte periode kon ik een klusje in Antwerpen krijgen. Ik vind dat ik met 30 jaar cobolkrasserij een ervaren cobolkrasser ben, maar de Belgen dachten er anders over. Nadat ik een beetje te Rotterdams de baas heb gedemonstreerd wat zijn eigen programma's precies doen, mocht ik opzouten. Niet dat ik er rouwig om was, een ervaren cobolkrasser als een stagaire behandelen is gewoonweg een vervelende streek. Soms had ik zin er wat Belgische tandjes uit te slaan.
Mijn werkgever had er genoeg van. Allereerst maakte ik geen hippe appjes maar ouderwetse cobolgedrochten maar ik maakte er ook een potje van mijn leven. Toch geeft het je de tijd na te denken wat belangrijk is in het leven.

Februari vorig jaar leerde ik mijn huidige vriendin kennen. We begrijpen elkaar en we zijn graag samen. We zijn mooie plannen aan het maken en misschien wordt dit wel de vrouw waarmee ik (erg) oud ga worden. Zij is ook sportief, is ook betrokken met haar gezondheid en zij wil ook leven als een jong mens, niet als een oudje.


Mijn ex en ik zijn gelukkig samen gebleven tot het moment dat de kinderen een bewuste keuze konden maken. Zij zijn beide bij mij blijven wonen en de alimentatie bestond er uit dat ik ze kost en inwoning zou geven tot de studie afgerond of afgebroken zou worden. De meisjes hadden er geen bezwaar tegen maar de oudste besloot al snel dat zij zelfstandig wilde gaan wonen. De jongste studeert nog steeds en zij heeft bij haar moeder er op aangedrongen dat haar moeder een deel van de nogal dure stages zal betalen. Mijn salaris is bij lange na niet meer wat het was, mijn ex heeft een deel van het afbetaalde huis (helemaal terecht) meegenomen en in haar eigen huis gestopt. En buitenlandse stages zijn duur... Daar krijg ik echte, ernstige, hollandse portomonnee-kramp van.
We zien wel waar het schip strandt, er is nog ruimte om te bezuinigen.

De meiden hebben de scheiding allebei anders verwerkt. De oudste heeft zich snel in een nieuwe relatie gestort (misschien had zij al een relatie maar mocht pa het niet weten) en de jongste beseft dat zij zelf verantwoordelijk is voor haar studie en niemand anders. Ik roep nooit dat zij huiswerk moet maken, zij roept een zeldzame keer of ik haar wil helpen... Het resultaat: haar propadeuse in het eerste leerjaar. Papa is trots op zijn nerdje.

Dit is hetzelfde verhaal maar dan zonder de aandacht voor het vervoersmiddel,
Ruud.


P.s.
Joost heeft al een keer gevraagd om meer verhaaltjes. Je leest het hierboven, schrijf het van je af en je vermaakt er misschien nog een medeforummer mee ook. Zo moeilijk kan het niet zijn dit verhaal te verbeteren en ik wil NIET winnen.
Na een scheiding is rust in de kop heerlijk.
Het eeuwige gejaag naar een partner leidt tot niets.
Geniet van je solitaire bestaan en je vriendschap met velen.
En omdat dit toch echt een autoforum is een geen praatclubje
met de zelfde verongelijkten en tekortgedanen: pak je auto en ga
heerlijk toeren. A27, A7 Nieuwe Schans, Bremen, Hamburg.
Geniet van die stad en kom dan gevoed en gelaafd terug.
Mooi verhaal Ruud (nu weet ik eindelijk je voornaam), het echte Rotterdams spat ervan af! Mijn vrouw is ook een Rotterdammert, soms kan ze iets iets te direct zeggen waar ik soms even boos om word, maar dat duurt maar even en ze staat ALTIJD voor iedereen in het gezin klaar! Ze werkt verder niet, we hebben die keuze gemaakt toen we kinderen kregen (ik ben echt allergisch voor kinderen 'nemen' want na 4 jaar ziekenhuis bezoeken is het géén keuze maar een geschenk), maar staat voor de kids klaar. De stabiliteit in huis, ik had er niet aan moeten denken als we ze beiden elke dag om zeven uur bij de oppas hadden moeten dumpen.

En als je dan bijna 20 jaar getrouwd bent heb je ook sleurgedachten. Maar soms af en toe wat leuks doen, we hebben in onze stad het eetcafé Eight ontdekt waar je voor 99 euro 8x het dagdiner kan eten en dat doen we dan ook geregeld.

Jan, ik heb dat ook wel eens, vrouw een dagje weg en je denkt: Wat lekker rustig vandaag. Maar na een uurtje of vier dan is het toch weer iets té rustig en is het gezellig als ze er weer is.

Lada, mooi gesproken!
Een absoluut nieuw begin !

Nadat ik degene verloren ben die mijn beste vriend was in zeer grote tegenslag maar ook in pure vreugde van voorspoed, heb ik het leven opnieuw opgepakt.
Zeker elke dag in grote tranen, het eerste jaar en moeilijke nieuwe ontwikkelingen die niet makkelijk te begrijpen waren, heb ik me kranig gehouden en heb ik de afgelopen 2,5 jaar gewerkt als een beul om onder meer 2 huizen volledig te renoveren, zo goed en kwaad als kon, in mijn eentje.
Het was de een afleiding, misschien wel een uitlvlucht, maar wel een goeie.
s´Morgens starten om half zes en als ik geluk had stoppen om 11 uur in de avond. Ook weken doorzetten tot 4 uur ´s nachts was geen echte uitzondering. Even voelde me ik zo sterk als mijn grootouders, die tot hun 70e dit volhielden, maar dan in de kou dieren slachten bij boeren in het veld. Ik voelde me flink en nuttig en dat was erg goed voor rouwverwerking! Het was vast niet goed afgelopen als ik bij de pakken neer was gaan zitten, want dan was ik absoluut vastgelopen.
In de tussentijd ging ik me bedenken, hoe ik mijn interesse in auto´s kon ontplooien. Weliswaar met weinig middelen, maar ik werd ook hierin creatief.
Het eerste begin was in 2015. Al jarenlang stond een prachtige Saab 90 te koop in hartje Amsterdam, bij een toffe peer, die zich al jaren met auto´s bezig hield. Bob was zijn naam en Bob was best een goeie Bob, dat mag gezegd worden.
De 90 stond al meer dan 5 jaren te koop. Het was best onbegrijpelijk, dat niemand de auto gekocht had. We kregen een gesprek over een kunstwerk dat ik al jaren in mijn slaapkamer had, een aquarel van Alfred van Werven, een niet kinderachtige schilder, en het kwam tot een ruil. We konden het zo goed met elkaar vinden dat ik hem bij levering een fles Port van 1910 heb meegegeven. Hij gunde mij mijn auto, ik hem mijn genoemde goederen. Het was een prachtige deal voor ons beiden.
Nadien heb ik de 90 volledig gerenoveerd met de best mogelijke onderdelen en de beste monteur, die mogelijk was. Het is bijna een kind van me geworden. In 2016 en 2017 heb ik met verschillende oldtimer evenementen meegedaan en dan zie je de sfeer van mensen onder elkaar met dezelfde passie en dat is kicken hoor!
Je brengt elkaar op ideeën en gaat verder in de techniek om alles te perfectioneren, echt gaaf.
In het voorjaar van 2017 kwam ik op het idee om mijn parade-Renaultje te verkopen. Een Laguna die ik als nieuw had gekregen in de 9 jaar dat ik hem had gereden. Ieder detail klopte, alleen de goede koper miste, tot het moment dat een echtpaar uit Wanneperveen mijn Franse bolide wilde overnemen, mits er een trekhaak onder kwam en dat lukte. De Franse voiture werd verkocht en het gezin heeft inmiddels vele tochten achter de rug, met caravan door Europa.
Ik reed verder met mijn oldtimer, Saab 90(1 maart,was voorbij) en de cash ging in de renovatie van mijn prachtige thuis midden in de natuur, waar ik iedere dag tot rust kom. Dat was het wel waard!
Vervolgens was ik op een dag bezig met gipsplaten etc, mijn gezicht vol gip, even koffiedrinken en kijken op speurders.nl naar misschien wel weer een nieuwe Saab en dat lukte!
Een Saab 900 NG Cabrio met 2.3 in het vooronder stond klaar om hevig opgeknapt te worden. Nog meer werk erbij, maar wel leuk werk.
Alles Rock bottom om het budget maar te halen en rekening te houden met flinke beperkingen. Mijn vertrouwde monteur wist ook hier wederom overal een oplossing voor. Natuurlijk deed ik 90 procent zelf, maar dat moet ook als je weinig te besteden hebt. Onderdelenmagazijnen voor Saab wist ik vrij goed te vinden op internet. Bijna elke pakketdienst kwam wekelijks aan de deur.
Slechts de werking van de electrische soft-top moet nog worden verbeterd, maar daar heb ik in de winter al mooie oplossingen voor gevonden.
Na de uiteindelijke verhuizing naar mijn opgeknapte huis op de heide, kwam er wederom een uitdaging op mijn pad: Een Saab 9-3 Full pressure turbo, wederom in de meest luxe uitvoering SE met volleder etc, zelf Traction Control zat erop.
200 pk onder de motorkap, iets wat ik in een eigen auto voor op de weg nog niet meegemaakt had. Wederom een Saab om helemaal vanaf de basis op te bouwen en waar je dagen, avonden, soms nachten mee bezig bent, maar dan he je ook wat. Je bent nooit klaar want er is altijd wel iets wat verbeterd moet worden, maar mijn 3 Saabs zijn bijna mijn kinderen.........je stopt er veel werk en liefde in maar dan krijg je ook onwijs veel voor terug. Bouwen aan mijn huis, auto's, tuin heeft me leren overleven. Niet om verdriet weg te stoppen, maar om het te verwerken en dat is best wel gelukt!

Veel leesgenot allemaal!
Het verhaal leest als een aflevering van Help Mijn Man Is Klusser,
of een aflevering van Mijn Leven In Puin,
of een aflevering van Uitstel Van Executie,
of een aflevering van Voor Een Dubbeltje op De Eerste Rang.

Het is in ieder geval een script voor een volledige TV serie !
Uitstel van executie kun je wegstrepen. Dat wil niet zeggen dat ik het breed heb, maar ik ben van woning naar woning gegaan. Begonnen met een recreatiewoning, daarna een flat in de Gaza strook van een grote stad, daarna in het betere gedeelte Zuid van die stad en vervolgens naar een 2 onder 1 kap.
Allemaal woningen die niemand destijds wilde kopen en waar ik in stapte en vervolgens als nitwit ging opknappen met een vriend die een bouwbedrijf ontwikkelde. Nu ben ik terecht gekomen in een huis dat ik zelf bouwde van 2005 tot 2015 en die ik voor de marktwaarde mocht kopen. Ik ben daar ronduit tevreden mee. Het moest zo zijn, waarom weet ik niet.
Van starterssubsidie voor een woning heb ik nooit kunnen genieten. Ook koopsubsidie die de overheid elke maand aan 95 % van de eigenaren schenkt, in de vorm van rentesubsidie\renteaftrek heb ik nooit gekend, laat staan huursubsidie. Natuurlijk wel altijd een best arm leven gehad, omdat bij mij alles in de woning hoort te zijn. Geen dure middelen etc maar ik ben er goed gelukkig mee!
Respect dat jullie zo open zijn - zou dat niet kunnen - op internet.

Het gaat tenminste ergens over.
Quote
Ashimo
Respect dat jullie zo open zijn - zou dat niet kunnen - op internet.

Het gaat tenminste ergens over.

Inderdaad.
Inderdaad thumbs up.
Hoe groter de performance(voorstelling) hoe minder werkelijke inhoud. Ik hoop dat we hier een ploegje mensen krijgen en behouden die prachtige verhalen kunnen vertellen met een mooie flank aan autoliefde. Dat is gewoon leuk! Dus lekker deelnemen of weer lezen de volgende keer, hoop ik dan maar!
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.

close