Contest 108 - afentoe - Zekerheid?

Gepost door afentoe 
3 januari
“15u30, Q-Music met de verkeersinformatie: op de Antwerpse ring richting Nederland is het vanwege een ongeval aansluiten van Linkeroever tot Antwerpen-Oost. Hier blijft nog enkele uren één rijstrook dicht. Verder gaat het traag op de E313 richting Hasselt van Wommelgem tot Ranst, …”
Heb ik weer… Het is nog een krappe week voordat mijn stage in Gent begint. Vanmorgen ben ik met mijn ouders en een tot aan de nok volgeladen Toyo alvast een keer naar mijn ‘kot’ gereden om dat wat in te richten. Nu moet ik over tweeënhalf uur mijn training geven en rijd ik over de E17 terug richting Antwerpen en de grens. De cruisecontrol staat, zoals altijd wanneer ik enige tijdsdruk voel, ingesteld in die hele dunne marge tussen het wettelijk maximum en een verwijtende “zou je het niet wat rustiger aan doen” vanaf de bijrijdersstoel.
Met een welgemeende gefrustreerde zucht zet ik enkele minuten later op de laatste parking voor Antwerpen de auto even aan de kant en vraag ik mijn ouders om het laatste stuk te rijden. Ik heb immers nog mijn training te schrijven.

Ongeveer 300 meter na het begin van de Antwerpse file – ik mag graag het gerucht geloven dat de ochtend- en avondspits hier naadloos in elkaar overgaan – is mijn training al tot in de puntjes voorbereid. Zal je altijd zien. Helaas geeft dat mij tijd om eens filosofisch terug te denken over 2016. Helaas? Ja, helaas. Ondanks de mooie momenten die ik heb meegemaakt en die mij zijn overkomen was mijn 2016 onder de streep een behoorlijk flutjaar. Begin april werd mijn geplande stage in Berlijn (die in mei zou beginnen) op het allerlaatste moment gecanceld, waardoor ik hoogstwaarschijnlijk tegen acht maanden studievertraging aan zit te kijken, uiteraard inclusief bijbehorende factuur. Wanneer in het najaar twee keer binnen twee maanden tijd bericht komt dat er een goede vriend ernstig respectievelijk ongeneeslijk ziek is ben ik met het jaar wel een beetje klaar.

Aan de andere kant: de zomer was prachtig. Op het moment van schrijven zal er amper een medeforummer zijn die ik nog nooit heb verveeld met anekdotes uit mijn mooie studentenjob. In mijn memoires gaat sowieso het komische verhaal van twee klanten die te aangeschoten waren om 1) in een enigszins rechte lijn te lopen en 2) zich te herinneren waar ze de auto ongeveer hadden neergezet. We zijn een halfuur lang dwars door het Drentse stadje – naar lokale begrippen – gaan lopen totdat ik tot mijn grote vreugde dan toch in de verte een zwarte V60 herkende. Phew… Minder hilarisch was dat ik een vrolijke rit later nét op tijd het perron in Breda op kwam sprinten om de achterlichten van mijn trein de bocht om te zien gaan. Maar hé, ik krijg per uur betaald en op dit tijdstip reed er nog maar één trein per uur, dus zelfs daar kan ik achteraf hartelijk om lachen.

Ik heb in juli een beetje vals gespeeld door alvast een belangrijke stap te zetten richting een 2017 vol van nieuwe starts. Na het Berlijnse debacle ben ik zonder voorkeur voor een bepaald land/bedrijf op zoek gegaan naar een nieuwe stage. Het kostte me maar een halve tank benzine en een gesprek van drie kwartier, toen was ik reeds aangenomen bij een face-to-face marketingbedrijf in België, puur en alleen gefocust op goede doelen. Volgende week begin in op de Gentse vestiging van dit bedrijf, waar ik direct onder de vestigingsmanager zal opereren. Die mooie functie wordt nog aangevuld door een bijzonder aantrekkelijke secundaire arbeidsvoorwaarde – Belgische specialiteit, vier letters, beginnend op een B winking smiley. Alles bij elkaar, ik heb er zin in! Nieuwe stad, nieuwe baan, kom maar op!

6 april
“Navigeer naar thuis.”
Na de wagen op de parking van de supermarkt tot drie keer toe opnieuw te hebben gestart (pun intended) realiseren de chef en ik ons vrijwel tegelijkertijd dat het vreemde korte rammelende geluid bij het starten uiteraard wordt veroorzaakt door de bakken Belgische specialiteit – vier letters, beginnend op een B – in de kofferbak. Hij heeft zelf geen rijbewijs en dus ook geen weet van de functie van al die knopjes op het stuur. Ik schiet in de lach bij het zien van zijn gezichtsuitdrukking als ik ineens aan de auto vraag om mij naar huis te navigeren, de blik wordt alleen maar verbaasder wanneer de auto nog blijkt te luisteren ook.
Dit doet me terugdenken aan vorige week, toen we buiten de maandelijkse abonnementen één week lang eenmalige contante giften mochten inzamelen voor het Belgische equivalent van Giro 555. Zelfs ik heb me laten overtuigen om twee halve dagen mee te gaan. De dinsdag was bijzonder vermakelijk maar niet enorm productief – note to self: nóóit meer mijn jas/paraplu vergeten als ik in louter een jeans en wit shirt ga werven in een hagelbui – maar op woensdag verbaasde ik vriend en hypothetische vijand door met het (slechts met één ander gedeelde) hoogste enkele donatiebedrag van de week terug te komen. Dat had duidelijk niemand, mijzelf incluis, verwacht van de zelfbenoemde slechtste fondsenwerver van heel het kantoor.
’s Avonds tijdens een gezellig diner blijkt dat de chef per maandag promotie krijgt en de vestiging wordt overgenomen door twee minder ervaren managers. In hun nieuwe functie beloof ik ze zoveel mogelijk te ondersteunen, wat de komende weken nog meer dan eens nodig zal blijken.

24 mei
“Hoe laat ik er ben vraag je? Deze stad is een nachtmerrie man! Ken je die grote kerk met die koepel als je vanaf de snelweg komt? Ik ben nu bij, ehm, het Sainctlecletteplein. Bij dat beeld ja. Vanaf die kerk heeft dat (ongeveer anderhalve kilometer, red.) me letterlijk een halfuur gekost, …”
Een goede vriend en collega heeft de kans gekregen om in Brussel zijn eigen kantoor te openen. Vanuit Gent moesten daar nog een paar werfspullen heen, en dus krijgen we in overleg het briljante idee dat ik die even met de wagen ga brengen. Het idee dat ik dat maar eens zou doen enkele uren voordat Donald Trump ook in Brussel moet zijn blijkt iets minder briljant. De files zijn nog ellendiger dan dat me al beloofd was, en nu is er ook nog eens overal politie en ME. Heel apart sfeertje hiero.
Op de terugweg vanuit de auto kan ik zowaar even toeristisch doen door een foto te maken van het hoofdkantoor van de Europese Commissie. Daarna geef ik zodra het kan even stevig gas, ik wil deze stad uit zijn voordat Trump landt. Wie weet sluiten ze dan de hele snelweg af, ik verbaas me nergens meer over vandaag.

18 juni
“Dames en heren, de IC-trein naar Oostende vertrekt over ongeveer 15 minuten vanaf spoor 2.”
Het is rond half één ’s nachts, de tweede dag na het einde van mijn stage is net begonnen als ik bij de grote trap van station Brussel-Centraal tegelijkertijd op mijn trein wacht, een broodje eet, en alvast voorzichtig terugkijk op het afgelopen halfjaar. Na een gezellig feest bij voornoemde collega heb ik zijn aanbod om tot maandag of dinsdag te blijven om Brussel eens goed te kunnen bekijken vriendelijk afgeslagen. Over minder dan 12 uur moet ik immers voor een wedstrijd in Den Haag zijn, waardoor ik nu toch maar even een paar uurtjes slaap ga pakken in Gent. Ik heb het daarnet maar even gehouden op een kort rondje langs de Grote Markt en Manneken Pis, daar blijft het voorlopig even bij.

20 juni
“Welkom bij Nieuwsuur. In Brussel is eerder vanavond een terreuraanslag verijdeld, …”
Ik doe mijn uiterste best me te focussen op mijn stageverslag als ik opschrik van deze aankondiging. Het blijkt dat rond 20u40 vanavond op een metertje of vijf van waar ik zaterdagnacht nog zat te genieten van mijn broodje een terrorist heeft gestaan, die vergeefs heeft getracht zichzelf op te blazen. Met dank aan een militair heeft hij zijn voornaamste doel wel behaald, maar hier gelukkig geen anderen in meegesleept.
Het zet me aan het denken. Was ik tot dinsdag (vandaag) in Brussel gebleven, dan was ik zoals ik het hele halfjaar vanuit Gent gedaan heb, na het avondeten vertrokken richting Nederland, vanaf Brussel-Centraal. Dat had zomaar de trein van 20u49 geweest kunnen zijn.
Ik betrap mezelf op als-dan denken, dat vind ik over het algemeen behoorlijk nutteloos, en denk terug naar wat op het moment van schrijven de moraal van dit verhaal wordt.

2016 eindigde voor mij zoals vermeld niet al te positief, maar de eerste helft van 2017 was op vrijwel elke mogelijke manier geweldig. Mijn tijdelijke nieuwe start in België heeft geweldig uitgepakt, ik zal aan deze periode altijd met een grote lach op het gezicht blijven terugdenken. En dan de anderen die ik in dit waargebeurd verhaaltje heb genoemd…
De ernstig zieke oud-studiegenoot heeft zijn studie terug opgepakt en is gemotiveerder dan ooit. De collega-trainer is weer gaan sporten. De chef is inmiddels een van de twee grootste namen binnen de Belgische tak van het bedrijf. Elk van de twee opvolgers heeft de passie en de skills laten zien om een vestiging goed draaiend te kunnen houden. De collega in Brussel zit op het moment van schrijven in Nieuw-Zeeland om zijn dromen waar te maken.

Elk van deze mensen had een doel aan het begin van vorig jaar. Zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten om te klagen – oh, wat zijn we als landje toch goed in klagen – maar hebben de kansen die zij hebben gekregen en/of verdiend met twee handen aangegrepen, en daar kan ik alleen maar diep respect voor hebben.
Ik snap dat rigoureuze veranderingen vaak een risico met zich meebrengen, en risico’s, daar zijn we als landje niet al te dol op, ik ook niet. Je hebt niet altijd een keus om opnieuw beginnen of juist alles te houden zoals het was, maar sommige risico’s zijn het waard om te nemen. Op de bank zitten en klagen, dat biedt zekerheid. Maar is dat het soort zekerheid wat je wil?
Het ontgaat me enigszins wat de bedoeling is van dit verhaal.
Wellicht een compliment dat je niet bij de pakken neerzit ?
Dat doe ik dan graag bij deze.
Quote
Lada Niva Urban
Het ontgaat me enigszins wat de bedoeling is van dit verhaal.
Wellicht een compliment dat je niet bij de pakken neerzit ?
Dat doe ik dan graag bij deze.

Anderen meer dan ikzelf hoor, heb mezelf even als rode draad gebruikt.
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.

close