Kapotstuk: Een weekend met la Giulia

Gepost door Kapotstuk 
Een weekend met la Giulia

Toen ik mijn vorige artikel, La bella Giulia, op dit forum publiceerde, was ik er behoorlijk trots op. Eindelijk kon ik mijn waardering voor een van mijn favoriete auto’s uiten, en tegelijkertijd een statement over autojournalistiek maken waar ik al heel lang mee rondliep.

Maar dat het dit teweeg kon brengen, had ik niet durven dromen. Naar aanleiding van het stuk kreeg ik een aanbod van FCA Nederland om een weekend een Giulia te mogen rijden. Uiteraard heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt. Het behoeft verder geen uitleg dat ik dit ook als voer voor schrijven ga gebruiken, dus bij deze: een verslag van mijn weekend met la Giulia.

Omdat ik nog geen rijbewijs heb, mocht mijn vader rijden en heb ik zijn feedback gebruikt als het gaat om de rijervaring (alle opmerkingen over de rijervaring zijn zijn uitspraken). Maar dat kon de (voor)pret absoluut niet drukken.

We hadden beschikking over een titaniumgrijze Giulia 2.2 diesel met 180 pk en leer in een typisch Italiaanse bruintint. Ik heb normaal niets met grijze auto’s, maar de kleur Titanio Imola komt op een zonnige dag wel erg goed tot zijn recht. Ook de excentrieke bruintint in het interieur is wat mij betreft geslaagd; het is iets unieks en geeft de auto een beetje extra karakter. Sowieso is de cockpit erg stijlvol qua ontwerp en bovendien verrassend logisch ingedeeld voor een Italiaanse auto, ondanks een handschoenenkastje waar ook niet meer dan een paar handschoenen in past. Het middenscherm werkt overzichtelijk met een iDrive-achtig draaiknopsysteem. Ik houd zelf niet zo van zulke systemen, maar dit is een van de betere in zijn soort. Wat kan ik verder over de afwerking zeggen? Tja… niks mis mee? De auto laat geen grote steken vallen. Ik heb ook op detailniveau gekeken, maar daar lukte het me niet echt om een oordeel te vellen.

Het is ook niet belangrijk. Je hebt helemaal geen tijd om op het interieur te letten, want dit is een rijdersauto. Daarom gingen wij, direct nadat we de auto kregen, rijden. Heel erg veel rijden. Bijna 400 kilometer in één dag: van Culemborg naar de Afsluitdijk, met een tussenstop in Medemblik voor lunch en foto’s, vervolgens door Friesland richting Zwolle (via Emmeloord) en via Amersfoort weer terug naar ons thuis. De tweede dag besloten we de Giulia wat meer uit te dagen, met onder andere bochtige dijkweggetjes en de prachtige Posbank.

De route van de eerste dag was niet veeleisend, zodat we even konden wennen. Dat was nodig, vanwege de zeer directe besturing. Elke stuurbeweging leidt tot een reactie en je hoeft het stuur relatief weinig te draaien om door bochten te gaan. Zeker op rotondes was dat even wennen. Nerveus wordt de besturing echter nooit; je hoeft er niet voor te waken dat je per abuis van richting verandert. Daar kan naar verluidt zelfs grote broer Ferrari een voorbeeld aan nemen. Mijn vader vond de besturing verder extreem licht, ook in vergelijking met zijn eigen auto. Hij rijdt in een Volvo V70. Inderdaad: de Giulia, een sportsedan, stuurt lichter dan een comfortabele gezinstank. Kun je nagaan. Vervelend vond hij het overigens niet, maar juist fijn. Dat de auto een perfecte gewichtsverdeling heeft, was volgens hem goed te merken. De Giulia wekt veel vertrouwen en geeft je het idee dat je bochten met belachelijke snelheden kunt nemen – wat meestal ook echt zo is. Deze auto leent zich buitengewoon goed voor bochtenwerk, het is eigenlijk een sportauto met vier deuren. Dat we op de tweede dag veel lol aan de auto hebben beleefd, spreekt dus voor zich.

Dat de besturing niet nerveus is, is cruciaal als je in één dag 400 kilometer rijdt. We hebben veel snelwegen gezien en de auto hield zich goed staande. De stoelen zitten heerlijk, en dat is een groot compliment voor iemand die de eerdergenoemde Volvo gewend is. De Giulia is een fijne reisauto: weliswaar stevig geveerd, maar niet vervelend. Je voelt duidelijk hoe glad of hobbelig het wegdek is, zonder steeds rondgeslingerd te worden.

De motor is een pareltje. Het is een diesel, dus trekt hij behoorlijk bij lage toeren. Dat is het enige wat verraadt dat de 2.2-liter JTDm een zelfontbrander is. Het geluid is een prachtige diepe brom, in plaats van dat geratel dat zo’n motor normaal produceert. De kortademigheid en het korte toerenbereik die een diesel kenmerken, waren nergens te bekennen. Als je met de DNA-knop de Dynamic-modus selecteert, is de gasrespons bovendien heerlijk vinnig en direct, zelfs in vergelijking met een benzineauto. Die DNA-knop, met de rijmodi Dynamic, Natural en Advanced Efficiency, maakt trouwens een wereld van verschil. In N en A voelt de motor juist erg loom aan. Het is goed mogelijk dat je schrikt als je de D-modus inschakelt, maar je moet de Giulia eigenlijk altijd in Dynamic-modus hebben staan. Dat past bij het karakter van de auto.

En karakter heeft ze in overvloed. Je kunt blijven doordreunen over of dit een goede wagen is, maar uiteindelijk gaat het bij dit soort auto’s vooral om karakter. Dat is wat een Alfa een Alfa maakt, hoe cliché het ook klinkt. Dat is wat een auto voor ons liefhebbers begeerlijk maakt. En het is wat deze Giulia met name onderscheidt van de concurrentie, zowel de Duitse Drie als de Jaguar XE en consorten. Objectief gezien kan deze auto goed meekomen met de concurrentie, zonder een definitieve slag te slaan, maar dankzij karakter is dit de beste auto in zijn klasse.

Sommige mensen zeggen dat een auto maar een gebruiksvoorwerp is. Voor hen is de Giulia niet bedoeld, ze kunnen beter een tweedehands Skoda kopen. Anderen zien hun auto als iets om mee te pochen, als verlenging van hun jongeheer. Daar is de Giulia ook niet geschikt voor; ze is te vrouwelijk, haar embleem is niet patserig genoeg. Pochers kunnen beter een pikzwarte Duitser met nepdiffusors kopen. De Giulia trekt autoliefhebbers aan, vooral het soort dat een auto wil zoals sommigen een hond willen: iets om te verzorgen, mee te spelen, verantwoordelijkheid over dragen en dagelijks van te genieten. Liefhebbers zoals ondergetekende. Daarom ben ik zo’n fan van la Giulia. Dit weekend had ik een huisdier van metaal en rubber.

Ik word enorm kleinzerig van deze auto. Elke drempel, elk hobbeltje, elke berm, elk kiezelsteentje deed mij meer pijn dan de Giulia zelf. Alles heb ik bediend met spreekwoordelijke fluwelen handschoenen. Ik heb de auto zelfs, zonder dat ik daar erg in had, schouderklopjes (b-stijlklopjes) gegeven bij het sluiten van de deur. Belachelijk, ik weet het, maar toch. Dat effect had de Giulia op me.

Natuurlijk is lang niet iedereen zo gek als ik. Dat is misschien maar goed ook. Maar dat een auto zoiets met je kan doen is natuurlijk wel heel mooi. Uiteraard is de Giulia niet perfect. De instap is te krap, de achterbank (hoewel ruim genoeg) is nogal bol en daarom vrij oncomfortabel, het middenscherm is te flets en de bagageruimte is niet heel ruim of goed uitgedacht. Maar dat alles mag de pret niet drukken. De Giulia was alles wat ik verwacht had, en zelfs nog een beetje meer. Dit weekend was dat uiteindelijk het enige wat telde.
Geweldig van fca om nog een giulia mee te geventhumbs up Leuk geschreven en ik kan me trouwens best indenken dat het frustrerend is dat je dan niet zelf hebt mogen rijden met zo'n topauto
Zo zie je maar wat een liefdesverklaring aan la Giulia allemaal teweeg kan brengen... echt te gek dat FCA deze auto te leen gaf! Nota bene aan iemand die (nog) geen rijbewijs heeft cool smiley
En dat is meteen het enige jammere aan deze "rijervaring": doordat je andermans gevoel (weliswaar dat van je vader, maar toch) moet omschrijven, plus het feit dat je geen (rij-)ervaring hebt met andere -concurrerende- auto's, valt er niets te vergelijken en komt dit (kapot)stuk ietwat ongeloofwaardig over.
Maar who cares?? Jij hebt het toch maar mooi voor elkaar gekregen dat de importeur minstens zo enthousiast was over jouw vorige post, dan jij over hun Giulia! En na die liefdesverklaring is de eerste stap naar een relatie in elk geval gelegd. Nu alleen dat verrekte "roze papiertje" nog, maar ook dát gaat goed komen... thumbs up
Mooie blogs heb je geschreven! En wat een geluksvogel dat je een Guilia via de importeur beschikbaar kreeg. Ik ben blij om te lezen dat de liefde voor het model ook na de proefrit is gebleven en misschien nog wel groter is geworden.

Mocht het er ooit van komen om een auto in het D-segment te gaan leasen/aan te schaffen, dan is de Guilia ook mijn keuze. Het liefste in een mooie Veloce uitvoering met de fijne sportstoelen.

Heel herkenbaar is ook het stuk over het spotten van de Guilia in normaal wegverkeer. De auto heeft een bepaalde aanwezigheid in het verkeer waardoor hij direct opvalt. Helaas kan ook ik het aantal gespotte Guilia's op een hand tellen, maar een bijzonder auto is het zeker.
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.

close