Contest #104 - Gewoon Dirk - Broers helpen elkaar gewoon

Gepost door Gewoon Dirk 
We schrijven 2014. Mijn oudste broer, vanaf nu simpelweg E genaamd, was na zijn promotie aan de universiteit van Maastricht doorgestroomd in een baan aan de universiteit Harvard. Niet heel vreemd, voor zijn promotie had hij al een half jaar lang onderzoeken verricht aan dit Amerikaanse instituut. Nu liep dit jaar aan Harvard ten einde werd het voor E tijd voor een nieuwe uitdaging. Hij nam contact met me op en vertelde dat hij een stuk dichter bij mij kwam te werken. Of ik hem wilde helpen met verhuizen vroeg hij. Dat hij moest verhuizen verbaasde mij niets, hij had nog wel woonruimte in Maastricht maar dit was in de vorm van een koopwoning die hij had aangeschaft samen met een dame die hij inmiddels zijn ex mag noemen. Dus, om op zijn vraag terug te komen, natuurlijk wil ik wel helpen. Daar was E wel gelukkig mee, hij had echter een klein detail nog niet verteld, zijn nieuwe baan bracht hem niet alleen naar een andere woonplaats maar ook naar een ander land. Voor de komende vier jaar zou Wenen zijn woonplaats zijn. Termen als roadtrip schoten meteen door mijn hoofd maar ook de vraag hoe we dit vorm gingen geven schoten me te binnen. Gelukkig had E daar ook al een antwoord op. Mijn enige andere broer, R, was ook al benaderd en had er ook zin in. De drie gebroertes, een term die in onze tienerjaren was ontstaan, gingen weer eens gezamelijk op stap, geweldig! Dan restte alleen nog de planning. E zou in het nieuw jaar beginnen aan zijn nieuwe baan dus wilde hij zeker voor oudejaarsdag over zijn. Omdat R en ik beide niet hoefde te werken tussen kerst en nieuwjaar werd er besloten om te vertrekken vanuit Maastricht op 29 december. Zodoende zouden R en ik op de dertigste weer terug in Nederland zijn, mooi op tijd voor de oliebollen en champagne.

We spoelen even door naar de vroege ochtend van 28 december. Tot op heden was het maar een laffe winter maar dat was vandaag wel anders. Bij het beneden komen zag ik dat de roodbruine klinkers buiten waren veranderd in een zachte witte deken van zeker tien centimeter. Gelukkig zouden we pas over 24 uur naar Maastricht gaan, geen probleem dus. Die dag stond vooral in het teken van proviand inslaan voor de roadtrip met mijn twee broers. Mijn deel daarin was de muziek voorzien en snoepgoed inslaan. E zou zorgen voor frisdrank en broodjes en R zou trakteren op het avondeten onderweg. In de avond vertrok ik naar R. Hij woont in Utrecht en hij zou daar een bus huren. Zodoende zouden we van Wenen naar Utrecht terugrijden en ik vervolgens van Utrecht weer naar Bergen op Zoom, we hebben wat kilometers verslonden die dagen. Natuurlijk was ik te vroeg in Utrecht, R was nog op visite geweest en kwam daar maar moeilijk weg. De combinatie BMW en ingesneeuwde parkeerplaats bleek geen heel prettige voor hem. Gelukkig wist ik me met een camera en statief op zak prima te vermaken in zijn jaren '30 wijk.

Na een korte brakke nacht, ik slaap al slecht in een vreemd bed en dat wordt alleen maar erger wanneer ik weet dat ik een drukke dag voor de boeg heb, gingen R en ik per V40 naar de Mercedesgarage, daar zat immers ook de autoverhuurder waar wij moesten zijn. Daar stond onze werkplek voor de komende 48 uur al gereed, ruim vijf meter lang en over de twee en een halve meter hoog. Stralend wit en pas gepoetst stond de Ford Transit op ons te wachten. Eenmaal geïnstalleerd en met mijn Volvo bij R in de straat geparkeerd vertrokken we van Utrecht naar Maastricht. Rond tien uur arriveerden we daar. Een klein pijnlijk moment volgde toen we de aanbelde, de Ex van E was ook aanwezig en opende de deur voor ons. Zonder ons te begroeten draaide ze om en riep ze naar mijn broer dat het voor hem te doen was. Gelukkig was het meeste ingepakt en konden we beginnen met inladen, iets wat bij E wel eens anders is geweest. Het overgrote deel waren dozen. Dozen met voornamelijk boeken, want wat heeft E een enorme hoeveelheid boeken. Verder kwam er nog een luie stoel en een gedemonteerde PAX-kast van de Zweedse woongigant voorbij. Rond het middaguur vertrokken we uit Maastricht. Omdat een of andere onverlaat zijn Seicento onnodig dicht op de Ford had geparkeerd reed R eerst een klein stukje achteruit. Krak klonk het van achter de bus, de trekhaak had zich in de grill geboord van een Seat die achter ons stond. Nadat we een foto of twee van de situatie hadden gemaakt en een briefje in de bus hadden gedaan bij de eigenaar waren we eindelijk onderweg.

Het was R al opgevallen tijdens de rit naar Maastricht maar de Transit wilde niet echt opschieten, bij 120 km/u op de teller was de koek helemaal op. Zou dat kreng dan begrensd zijn? Terwijl de klanken van Extinces album Binnenlandse Funk de cabine vulde dook ik in het instructieboekje. Ik vroeg R of hij meer power wilde en drukte nog voor hij kon antwoorden de ECO-knop op het dashboard in. Het uitschakelen van deze Greenpeace-verantwoorde modus zorgde ervoor dat op vlak terrein de topsnelheid van de Transit groeide naar een ruime 160 km/u. Met Duits asfalt onder de wielen konden we eindelijk meters maken. Er werd flink gebabbeld over van alles en nog wat, mee gerapt met Extince en andere artiesten en gulzig gegeten van de worstenbroodjes, snoep en andere lekkernijen. Na een kleine vier uur sturen was het tijd voor Diesel, benen strekken en een korte sanitaire stop. Het tweede deel van de heenreis nam E voor zijn rekening.

De sfeer was nog altijd gemoedelijk, de Duitse autobahn was netjes sneeuwvrij en langzaam maar zeker begon de zon te verdwijnen in de achteruitkijkspiegels. E is een man die gewend is allerlei vormen van openbaar vervoer te gebruiken, autorijden is echter niet een van zijn sterkste punten. Geen probleem, deze jongen heeft zat andere kwaliteiten. Echter bleef hij, ondanks aandringen van R en mijzelf, onnodig lang links hangen tot grote ergernis van vele automobilisten die harder durfde, wilden en mochten rijden. Ook zijn methode van rijstrook wisselen was angstaanjagend om nog maar te zwijgen over zijn koersvastheid. Dit uitte zich ettelijke malen in een "E, je rijdt over de lijn!" of "E, pas op voor die vrachtwagen!" van R zijn kant of de mijne. Wonder boven wonder heeft hij gedurende zijn drie uur rijden geen schade veroorzaakt behalve hooguit aan de levensduur van onze harten. Gelukkig hadden we de tijd om bij te komen, de volgende stop was er immers eentje waarbij er een warme maaltijd werd genuttigd. Dit werd voor mij Bradwürst met kartoffelsalat, hoe Duits wil je het hebben? Inmiddels had R een mailtje ontvangen van de eigenaar van de seat, enkel de kentekenplaathouder was beschadigd. Als hij vijf euro over zou maken naar rekeningnummer X was daarmee de kous wel af, viel toch maar mooi mee.

Eindelijk mocht ik plaats nemen achter het stuur voor de derde en laatste etappe van de heenreis. Naarmate de avond verder vorderde werd het ook steeds kouder. De vochtige gepekelde wegen zorgden er echter voor dat er steeds weer een welbekende grijze waas over de ruiten kwam. En toen was het moment daar dat de sproeiers niets meer deden, zou het tankje nu al leeg zijn? Mij leek het sterk dat deze niet vol had gezeten maar dat weet je maar nooit natuurlijk. Voorlopig was er geen tankstation te bekennen dus doorrijden was voor nu het devies. Vrachtwagens inhalen werd steeds spannender, het was echt moeilijk te zien waar het asfalt ophield en de middenberm begon door de sneeuw die door sneeuwschuivers naar de middenberm verwezen was. Gelukkig kreeg ik zo nu en dan wat water opgeworpen door vrachtwagenwielen op de voorruit zodat ik toch een beetje kon wissen om weer iets van zicht op de weg te hebben. Na ruim zestig kilometer was er dan eindelijk een tankstation. Terwijl ik de motorkap opende ging E sproeiervloeistof kopen. Natuurlijk was die 2.5 liter metende kannetje ruim vijfentwintig euro langs de snelweg, wat het ruim duurder maakte dan de Diesel waarop de Transit zich voortbewoog.

Eenmaal bijgevuld, veel meer dan een halve liter ging er gek genoeg niet in de tank, vervolgde ik onze weg weer. Meteen wilde ik de ruit sproeien maar daar dacht de Transit anders over, er kwam helemaal niets uit de sproeikoppen. Omdat we de rustplek nog niet af waren kon ik de bus meteen parkeren om verder op onderzoek uit te gaan. Wat bleek? Ondanks dat we duidelijk te kennen hadden gegeven met de Bus naar Oostenrijk te gaan had men bij Sixt de sproeiertank afgevuld met verdunde vloeistof en daarvoor was acht graden onder nul gewoon te koud dus de inhoud van de leiding naar de sproeikop was stijf bevroren. Door flink in deze leiding te knijpen kon ik het ijs wat breken, de warmte van mijn handen lieten het verder smelten en na een paar minuten te klooien kwam er eindelijk weer vloeistof door de linker sproeikop. Na zo veel mogelijk vloeistof er door te spuiten kon ik nog eens een halve liter in het tankje doen, hopelijk was hiermee het probleem voorlopig van de baan. De rest van de rit bleef de linker sproeier werken, zodoende had ik aan mijn kant genoeg zicht om enigszins veilig door te rijden tot in het centrum van Wenen. Rond middernacht was de bestemming dan toch bereikt. Nu moest de bus nog leeg. Ik bleef bij de bus in de buurt en droeg alle dozen, PAX-delen en de stoel van de bus naar de ingang van het appartementengebouw. Bus in, dozen pakken, voorzichtig de bus uit in de sneeuw en de hal in en weer terug. Langzaam maar zeker kwam er meer sneeuw in de bus te liggen waardoor het steeds moeilijker werd om zonder uit te glijden spullen uit de bus te halen. Gelukkig was met een half uurtje rouwdouwen de bus leeg.

In de wijk van E mogen alleen vergunninghouders aan de straat parkeren (dit is zo in nagenoeg het hele centrum), bezoekers moeten hun voertuig in een parkeergarage stallen. Terwijl R even tot rust mocht komen van ons gingen E en ik de bus wel even parkeren. Dat bleek nog een hele onderneming te zijn. Want een parkeerkelder of iets dergelijks bouwen in rotsbodem is gigantisch duur dus die wil je niet dieper maken dan absoluut nodig met als gevolg dat de doorrijhoogte van de gemiddelde Weense parkeergarage 2,10 meter is. Een enkele uitzondering is 2,15 of 2,20 maar die zijn op een hand te tellen weet ik nu. De Transit was echter een halve meter hoger dan die 2,20 meter. Na tijden rond te hebben gereden (achteruit wegrijdend bij een parkeergarage die ook te laag bleek wist E nog de bumper van de transit in de flank van een Chevrolet Captiva te parkeren) belde R om te vragen waar we bleven. Nu moet je nooit bellen achter het stuur, maar als een onervaren E dit doet komt het er op neer dat ondergetekende bij moet sturen om niet vol af te dwalen in de geparkeerde auto's. Gelukkig hadden we eindelijk een bovengrondse openbare parking zonder maximale doorrijhoogte gevonden, de Transit was gestald. Een korte wandeling later waren we om twee uur in de nacht weer herenigd met R.

Je raad het al, doordat ik sliep op een vreemd bed had ik een waardeloze nacht. Ik was al vroeg op en besloot E zijn nieuwe buurt te verkennen. Bij een antiquair kocht ik een porseleinen beeldje voor mijn eega en niet veel later kwam ik E tegen die onderweg naar de super was voor ontbijt. Na het ontbijt hebben we geholpen om de PAX terug in elkaar te zetten en zo nog wat praktische zaken. Ook zijn we in ongeveer een uur tot anderhalf uur tijd snelwandelend langs alle bezienswaardigheden van wenen gegaan. Als je er dan toch bent moet je er wel iets van meekrijgen. Maar R en ik hadden nog een lange rit voor de boeg dus we bleven niet meer voor een broodje van de Würstelstand of Sachertorte in een koffiehuis. Iets van twee in de middag vertrokken we naar Nederland. Het duurde even om Wenen uit te komen maar eenmaal op de grote weg zat het tempo er lekker in.
Wel waren we in eerste instantie wat minder spraakzaam dan op de heenweg. Ik probeerde zelfs mijn ogen wat te sluiten, al zorgde het getril van de bus er wel voor dat ik wakker bleef.

Een deel van de terugreis zaten we vast achter een colonne sneeuwvegers die met 50 km/u ver de snelweg gingen. Gelukkig konden we die tijd weer inhalen op de delen autobahn zonder snelheidslimiet. Bergaf wist ik de Ford te pushen tot ruim 180 km/u, vanuit het dal omhoog kwamen we in het ergste geval niet verder dan 120 km/u. Hierdoor haalde we soms auto's in die ons even later dan weer passeerde. Deze slakkenrace vonden R en ik echter wel amusant. De tussenstops hebben we niet langer dan noodzakelijk gemaakt waardoor we uiteindelijk, ondanks de file achter de sneeuwschuivers, toch rond twee uur in de nacht in Utrecht stonden. E was thuis, R was thuis, nu ik nog. Het liefste had ik de V40 naar zijn topsnelheid gestuurd om hier tot Bergen op Zoom niet meer vanaf te gaan maar de nette automobilist in mij wist me tegen te houden. Zodoende reed ik braaf niet harder dan de maximumsnelheid. Half vier in de nacht, technisch was het al oudejaarsdag, stond ik stijf van de adrenaline thuis in de tuin. Mijn vriendin was zo lief geweest om op te blijven voor me en nadat we weer wat bijgekletst waren lag ik om half vijf dan eindelijk in dromenland.

De rest van oudejaarsdag is in een waas verlopen. Rond elven was ik wakker, ik heb ontbeten en zoals beloofd aan de rest van de familie oliebollen en appelbeignets gebakken. Om vijf uur lag ik weer in bed om vervolgens rond tienen wakker gemaakt te worden door mijn vriendin. Als een zombie heb ik gekeken naar een klok op tv waarna ik een dikke kus en knuffel kreeg. Buiten leek het wel oorlog maar dat werd na een uurtje gelukkig minder. Even later lag ik in bed, de volgende ochtend was ik voor mijn doen laat wakker en was het al snel tijd om naar mijn oma te gaan voor de nieuwjaarswensen. Ik was ongezellig brak maar zag tot mijn geluk de rest van de familie genieten van mijn huisgemaakte deegwaren. De rest van 1 januari 2015 heb ik in bed doorgebracht. Kort samengevat was het verhuizen van mijn oudste broer een enorm uitputtende en slopende ervaring die me misschien wel een jaar van mijn leven heeft gekost maar als je me vraagt of ik het nog eens zou doen zeg ik zonder twijfel volmondig JA!



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 14-01-2017 08:09 door Gewoon Dirk.
Dirk,

Dit is een hele goede inzending. Ik heb maar een minimaal puntje van kritiek: het begin is wat warrig.

Ik schrijf zelf vaak een eerste versie in kladblok. Dan na een tijdje (een dag, enkele weken) opnieuw doorlezen. Dat doe ik omdat ik die tijd nodig heb om mijn chaotische geschrijf te herkennen. Daarna corrigeren en - of herhalen of publiceren. Begin bijvoorbeeld eens met een goede situatiebeschrijving.
rke, dankjewel voor het compliment en de opbouwende kritiek. Ik ben inderdaad het type schrijver dat typt en post en later pas naleest. In dezen moet ik je wel een beetje gelijk geven, die eerste alinea kan wel wat duidelijker. Zodra ik deze week tijd heb zal ik kijken wat ik er van lan maken!
@rke - Ik heb de eerste twee alinea's herschreven, ik denk dat het hele verhaal nu wel wat lekkerder loopt.
Quote
Gewoon Dirk
@rke - Ik heb de eerste twee alinea's herschreven, ik denk dat het hele verhaal nu wel wat lekkerder loopt.
Ik vind dat ook. Dit is een ijzersterke inzending.
Quote
rke
Quote
Gewoon Dirk
@rke - Ik heb de eerste twee alinea's herschreven, ik denk dat het hele verhaal nu wel wat lekkerder loopt.
Ik vind dat ook. Dit is een ijzersterke inzending.

Dankjewel, het voelde goed om die gebeurtenis eens op papier te zetten, ondanks dat ik het verhaal al tot in den treuren heb kunnen vertellen...
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.

close